Naft en mazoet...


Ze zain ’t ier on ’t arranzjéire mè de naft en de mazoet! ‘k Em van de wéik manne vellau van de zolder g’oiltj! Mannen ottau stoëd’ i man garaasj. ’t Is nimmer te betoële. Alle doëge sloëge z’op! Ge kènd achteriën vèr de naft en de mazoet gon wèirke!
Vanèigest manne vellau dâ was uëk ’t zèlde ni zènne. ‘k Was d’r iëst zelf begost vèr èm t’ arranzjéire, mor ik ben waiselaik nor de vellaumoëker gegoën. ‘k Ouë-j-al isj mè mam puëte tisse die kéitingk gezéite en manne plastrong was dor uëk al isj tissegedrouit dâ’k bekan opgange was! Een sjansj dâ de die vâ mei dâ wèrral ammel ni gezien éit. Ik èm éir waisgemokt datten in zuë ne slechte stoët was dâ’t gin avans was vèr d’r zelf iet on te doen en dâ’t alliën wèirek was vèr ne stielman!
Dâ vellauke éid al ewwâ d’aardom uëk zènne, en â stoëd’ al derteg joër op manne zolder, ge kèn gon pèize nowô! ‘k Bloësdege d’r em bitsje stof af en ‘k kost d’iëste vaif menniete gin stéik véir man uëge zien!
Azze’k èm nor de vellaumoëker déi vroeg die mènsj of dâ’k man auvergruëtvoëder zanne vellau gevonnen ouë, mor dor koste’k nâ ni méi lache. Die vellau is mâ gerief en dorméi gedoën! En datter è gin zoëke mè-j-éit va wie dâ die vellau-j-is!
























































