Berichten van 1 mei 2008 tot 31 mei 2008

Twee foto's van het Stedelijk Politiekorps in feeststemming.
De bovenste foto dateert van eind de jaren vijftig en is genomen op het Stadhuis. De andere foto dateert van eind de jaren tachtig - begin negentig en werd genomen op het Administratief Centrum aan de Franz Courtensstraat.

Zi nâ-j-èmme’k d’r al dikkes stoën nor kaike nowô en ‘k vroeg mè-j-attait af wâ véir em bouis datter d’r in die nis on ’t statouis stoë te drippe… Ik goën éir zegge, ge maug mè ni verkiërt verstoën, ik èmme’t auver ‘de bouis van ’t statouis’ en ni-j-auver ‘Dem Bouis van ’t statouis’ want dad’is dem berremiëster nowô!

Is dâ na-j-’n bron mè prauper woëter, is’t gië prauper woëter? Ik wéit et ni en ik èm er uëk nog nuët ginnen iëne zien gon van dringke, mor dâ zâ nâ wel normoël zain mè zuëvéil stammenéis op de Mèrt!

Ik zouë ’t nikker wille vroëge on den Hervent azze’k èm zien, mô ge wètj diën éid’ uëk zan loete nowô. Den iënen dag maugd’ èm alles vroëge en de nosten dag moe-j-èm zuëvéil maugelaik gerist loëte…

‘k Zouë ’t messchin béiter isj vroëge ô meniër Struëbants van de muzéi, die zâ d’r wel iet wéiten auver te vertèlle…

We gaan u even een meer logische en juiste verklaring geven:

Drinkbaar water werd vroeger uit een waterput gehaald. Later werd de pomp ingevoerd om het bovenhalen te vergemakkelijken. Iedereen mocht zich vroeger ook van water voorzien aan de stadspomp op de Grote Markt. De 19^e eeuw kende een snelle bevolkingsaangroei en de hygiënische omstandigheden waren niet op zijn best. Er ontstond toen een enorme behoefte aan proper water. Op het einde van de eeuw werden op een aantal plaatsen ‘artesische putten’ gebord, zo ook op de Grote Markt. Het betrof ijzeren buizen die op grote diepte in de grond werden gestoken waardoor het water spontaan opborrelde. In een nis aan de voet van het belfort liep constant helder water uit een kraan, waar op andere plaatsen gebruik werd gemaakt van gietijzeren pompen. Door een verkeerde technische behandeling viel de bron een aantal jaren geleden droog.

                                                                    
                                                                                      De bouis van 't statouis...

Alléi d’r begin bewéigingk in de zoëk te komme! Van de wéik stont er in de gazet toch wèrral een artikkelke auver ’t kommetait! Ze goën d’r ne véizètwéi va moeke. Dâ wil zegge dad’al dâ binnekomt vedrom bouite moet! As ze dor ieveranst een 20 miljoen éiraus binnekrage moete ze moeke dâ die vedrom weggeroëke uëk. Dad’ ouitgéive zâ ni moejelaik zain, mô dâ binnekraige… dâ zal wad’anders wèrre pèize’k!

Nâ-j-èmme’k mè vèr de vaste woërait loëte vertèlle datter apoërte inkomste goën zain omdâ ze de die dâ van Oilsjt nor de Ros Bajjortstoet komme kaike gon doen betoële. On iedere ingank van de stat zâ nen azjènt stoën die de passé moet kontroléire. De die dâ van Oilsjt zain moete nor’t schaintj betoële… Of dâ’t nâ véil zal opbringe dâ’s wèrral een ander vroëg nowô?

Nâ-j-èmme’k d’r mè dâ goe wéir isj rontgeluëpe in ’t stat, en man mémaure isj loëte wèirke… ’t Is wel ammel schuën zènne, mor ’t is toch Dèrremonde nemiër gelèk as da’t zouë moete zain… Dâ Vèstsje, ammel goed en wel… Dor lupt dor véil volk, d’r zain d’r véil wingkels, mor daddis uëk alles nowô… Worrom èmme ze nâ-j-ierlaik woër dâ woëter weggedoën? Ik èm d’r ston druëme binsjt dâ’k d’r stont te kaike vanop de Brisselsestroët. Ik kéik azuë in de richtingk van de Mechelsepuërt en ‘k was on’t pèize...dad’ouë nâ toch schuën gewéist datter ier azuë e woëter déirliep, â was’t nog mor tot oen ’t Prisongstroitsje… en tèn langst iën of twië kante ewwâ buëme… Ier en toer een brigske vèr van den iëne kant nor den andere te trèkke… Alléi ik kost er ni van auver…

Mor wad’avans dâ ne mènsj d’r stoëd auver te dippe en te pèize, ’t is ammel véil te loet, ’t is ammel weg!

Auver’t lèst wazze’k im Brigge… awel doër èmme ze dâ g’arranzjéirt… Doër ister wel nog woëter in de stroitsjes gelèk as vroeger. Doër èmme ze die nostalzjie nog en ier ni, daddis ’t verschil.

‘k Ben tèn op mâ gemak mô vedrom nor ouis getrokke en i man èige wazze’k on ’t pèize op dâ gedichteke va Georges Dierickx… “’t Vèstsje, een lange stroët mè woëter…”.