De trein van het leven...
Wat kan er mooier zijn in het leven
dan een fantastische reis te beleven!
Het leven,
is niets minder dan een treinreis
een herhaling van opstappen en afstappen,
gepeperd met ongelukken
en aangename verrassingen bij sommige haltes;
met enkele diepgaande teleurstellingen bij andere.
Bij onze geboorte,
stappen we op de trein
en ontmoeten we enkele personen van wie we denken
dat ze altijd aan onze zijde zullen staan
gedurende deze reis: onze ouders.
Spijtig genoeg is de waarheid anders
zij zullen van de trein stappen
ons achterlaten als wezen gehuld met hun liefde,
vriendschap, en hun niet te vervangen gezelschap.
Wat niet in de weg staat dat andere personen
op de trein zullen stappen
personen die ons heel dierbaar zullen zijn.
Hier komen onze broers en zussen,
onze grote liefde, onze kinderen
en niet weg te denken,
onze vrienden en vriendinnen.
Van allen die opstappen op deze trein,
zijn er enkele die deze reis beschouwen als een uitstap,
andere zullen er enkel teleurstelling in vinden gedurende deze rit,
nog anderen zullen door de wagons wandelen
steeds bereid om andere te helpen die het nodig hebben.
Velen zullen bij het opstappen
met een blijvende onwetendheid zitten,
andere zullen voorbijgaan zonder
dat we er ons van bewust zijn
dat ze de zetel naast ons bezet hadden.
Het is vreemd vast te stellen
dat enkele passagiers, die we lief hebben
toch plaats nemen in een andere wagon dan de onze,
waardoor zij ons verplichten deze reis te doen,
gescheiden van hen.
Uiteraard is het ons niet opgelegd
de wagons te doorlopen
en op zoek te gaan naar dezen!... Hoewel...
Maar spijtig genoeg
zullen we geen plaats kunnen nemen naast hen
omdat er al andere deze plaats ingenomen hebben.
Onze reis moet nu eenmaal zo gebeuren,
een reis gehuld met afgrijzen,
dromen, fantasieën, hoop en het nemen van afscheid!
Maar nooit met een terugkomst...
Laat ons daarom deze reis maken
op de meest aangename manier.
Laat ons trachten, een zo goed mogelijke relatie
met andere passagiers op te bouwen,
en laat ons op zoek gaan naar het beste van eenieder.
Het grote mysterie uiteindelijk is,
dat we nooit zullen weten welk station we zullen afstappen,
en nog minder zullen weten, waar onze medereizigers of medepassagiers,
gezeten op de stoel naast ons zullen uitstappen.
lieve groet aan eenieder die hier langskomt.
6 reacties op dit bericht
lieve Cecile , we missen allemaal iemand , of hoe ouder je bent hoe meer gemis --- maar dankbaar voor wat nu is ---- niets blijft immers ---- dikke zoen
Aan de liefste blogster!
Ik mis die van mij ook al 23 jaar, Cecile.
Regen - regen en nog eens regen.Het steekt verdorie tegen !!!
tussen de regenbuien door ...
Ik wens al mijn blogvrienden een fijne midweek toe