De bezige bij...
Een bij, wiens naam niet wordt genoemd,
had heel zijn leven blij gezoemd
en zei :
Thans heb ik het bekeken.
nu wil ik graag eens iemand steken.
En dan het liefst in de neus.
Dat lijkt me nou zo curieus.
Het wordt een moeilijke keuze.
Er waren namelijk vele neuzen.
Er waren neuzen in de straten,
in alle kleuren, alle maten.
En als hij dacht :
Die moet het wezen,
dan dacht hij verder : Oh nee deze
Maar als hij daarin wilde prikken,
dan zag hij weer een andere dikke.
En toen de nacht was aangebroken,
had hij nog nergens in gestoken.
En alle neuzen waren binnen,
en sliepen samen met hun kinnen.
De bij is ook naar huis gevlogen,
met grote tranen in de ogen.
En hij sprak tot zijn moederlijn:
Mama, het heeft niet mogen zijn.
Annie M.G.Schmidt
Dit gedichtje vond ik het "voordracht" schriftje van onze zoon, Geert*
Hij zat toen in het 4de leerjaar.
2 reacties op dit bericht
de bezige bij
Dat is een hele vondst liefie
Het heeft mij ontroerd..Wees er maar zuinig op.Heel veel liefs en dikke kus van je eigenste Rozemarijntje