Jij...bent

mijn druppeltjes ochtenddauw
teder als de nacht
het zonnetje in mijn leven
een en al verlangen
Met dank aan Elsa die mij die prachtgedicht toestuurde
om te plaatsen op mijn blogje
Cécile
TAAL VAN HET HART - LANGUAGE OF THE HEART


Waar liefde mensen samenvoegt,
Worden stenen een paleis
De kille straat een lentetuin,
De hel een paradijs
Een land van licht en zonneschijn,
Een haard waar men zich warmt:
Een overvolle beker wijn,
Een mens die je omarmt.
De deur roept je een welkom toe,
Een stoel staat voor je klaar;
De tafel is gastvrij gedekt,
Een heerlijk avondmaal.
Een land van licht en zonneschijn,
Een haard waar men zich warmt:
Een overvolle beker wijn
Een mens die je omarmt.
(tekst uit viering)
lieve groet aan iedereen
Cécile

Kies een spar
Omdat je houdt van het leven
Stop in de kerstballen
Je mooiste herinneringen van het jaar
Hang aan de slingers
Je vurigste verlangen
Schik de lichtjes vol goede gedachten
En hef het glas
Op het feest met elkaar!
Aan iedereen een Zalig Kerstfeest!
En een dikke pieper, kus, zoen, smakkerd…
Of..hoe je het ook wil noemen !
Lieve groet
Cécile

Het vlammende licht van een kaars
wil ik zijn in deze heugelijke tijd;
Die dansend van vreugde,
de ene na de andere schaduw,
als schimmige gedaante uitspreidt.
Romantiek uit het niets te voorschijn tovert
En sfeervolle trekken tekent op het gezicht
Harten en leven verwarmt
En de fakkel in de duisternis oplicht
Kaarslicht, een teken van vrede in ons duister bestaan
Eén enkel vlammetje,
Dat al brandende én in harmonie over de aarde moet gaan.
hele lieve groet
Cécile


Bij het “septemberen” en de aanvang
van een nieuw schooljaar
zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,
één waarin alle warme momenten
van de voorbije zomer in bewaard zijn,
om ze dan af en toe weer boven te halen
midden de drukke activiteiten:
de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,
sprankels energie, grote familiedagen,
vriendschappelijke babbels,
vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,
ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag…
Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een toverstok bezat
om al mijn vrienden
het grootste geluk toe te zwaaien:
geslaagde activiteiten,
levendige aanpak en inzet,
sterke verbondenheid,
enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,
perfect teamwerk…
Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een formule bezat
om elk ongenoegen weg te toveren,
om het wijd verspreide jammeren in te dammen,
om kracht binnen te halen die open maakt
en onze blikken met hart en ziel
richt naar een levendige toekomst!
Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een magische formule bezat
om boeiend, verrassend, veelzijdig
te bewegen naar morgen.
Om een wereld dat werkt,
met helpende handen,
met solidaire harten en diepe dromen,
met creatieve geesten,
met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid.
Maar toveren is niet aan de orde.
Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.
Het zijn wij, wij samen,
die het mogen en kunnen doen,
we weten het al lang:
als je iets met al je energie en
enthousiasme aanpakt lukt het.
Er is één toverformule die werkt:
“we doen het samen”
Met dank aan "Linda" voor de prachtige tekst.
lieve groet aan iedereen
Cécile

N
iets is menselijker dan fouten maken
op wandel in de goddelijke tuin van Jeske - Tuindenhorst
op zondag 30 juni 2013
Jeske, dank u om zoveel moois te willen delen.
https://blog.seniorennet.be/tuindenhorst



© foto Klaproosje1
klaprozen op Texel 2005
Ik kan je geen oplossingen geven
voor al je problemen,
twijfels en angsten in het leven.
Maar ik kan naar je luisteren
en samen zullen we zoeken naar antwoorden.
Ik kan je verleden met al je hartzeer
en pijn niet veranderen,
noch de toekomst met zijn
nog te vertellen verhaal.
Maar ik kan er nu voor je zijn
wanneer je me nodig hebt.
Ik kan niet voorkomen dat je
over je eigen voeten valt.
Ik kan alleen mijn hand aanbieden,
zodat je die kan grijpen mocht je vallen.
Jouw plezier, overwinningen,
successen en geluk zijn niet de mijne,
toch kan ik met je meegenieten.
Jouw besluiten in het leven zijn
niet de mijne om te maken,
noch te beoordelen.
Ik kan je alleen steunen,
aanmoedigen en je helpen
als je daar om vraagt.
Ik kan niet voorkomen dat je valt,
weg van onze vriendschap,
van je waarden, van mij.
Ik kan alleen voor je duimen,
met je praten en op je wachten.
Ik kan je geen grenzen geven,
welke ik voor mijzelf stel.
Maar ik kan je ruimte geven
om te veranderen,
ruimte om te groeien,
ruimte om jezelf te zijn.
Ik kan niet voorkomen
dat je hart breekt of pijn hebt,
maar ik kan met je meehuilen
en je helpen de scherven op te rapen
en weer op hun plaats te leggen.
Ik kan je niet vertellen wie je bent.
"... Ik kan alleen van je houden
en een vriend voor je zijn..."
auteur onbekend)
en zeg nu zelf,
"er zijn"voor elkaar is toch heel belangrijk,
is het niet?
lieve mensen,
iedereen een heel fijn weekend gewenst
Cécile.
Ontmoeten
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.
Een echte ontmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.
Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis
dat je je soms anders voordoet
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.
Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.
Een echte ontmoeting laat sporen na.
(auteur onbekend)
aan iedereen een lieve groet
Cécile