En dat is onderdeel van het leren om hiermee om te gaan en ervan te genezen. Soms waarschuwt God ons wanneer er iets gaat gebeuren. En in het jaar 2005 zei hij tegen me: "Mijn zoon, bereid je voor op een zware beproeving die eraan komt." Hij belooft in Amos 3:7: "God doet niets zonder het eerst aan zijn dienaren, profeten of vrienden te openbaren, afhankelijk van de vertaling." Dus hij waarschuwde me voor een zware beproeving. Wel, toen die zware beproeving begon, maakte het me kapot. Maar waar het om gaat is dit. Toen ik het aan mijn geestelijk begeleider vertelde, gaf hij me een heel wijs advies. En dit is wat hij zei: Verspil dit lijden niet. Een van de beste adviezen die ik iemand kan geven: verspil je lijden niet. Dus ik zei meteen: "Ik ging huilend naar bed. Ik werd 's nachts huilend wakker.
Mijn kussen was nat. Ik huilde. Eerst riep ik: 'Waar bent U, God? Waar bent U, God?'" Ik zal even vooruitspoelen naar wat me op een bepaalde manier werd geleerd. We moeten allemaal de mysteries van Gods leven, het leven van Jezus, beleven. We hebben allemaal een Goede Week. Uiteindelijk zullen we allemaal op de een of andere manier de vreugdevolle mysteries, de droevige mysteries, de glorieuze mysteries beleven. Want het enige leven dat werkelijk de moeite waard is voor de Vader, is het leven van zijn Zoon Jezus. Wat op Jezus lijkt. Dat is het enige dat mag passeren en de Hemel mag bereiken. Openbaring 21:27. Niets onreins zal erin binnengaan. Dit is dus wat mij ingeprent werd.
Dat we Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Paaszondag moeten doorstaan, door de beproevingen, moeilijkheden, onze wonden. En ik zal beschrijven wat ik bedoel met Witte Donderdag: de discipelen toen ze beseften dat Jezus van hen was weggenomen, omdat hij hen niet één, niet twee keer, de Schrift zegt drie keer, had gewaarschuwd. Hij had hen gewaarschuwd dat dit hem zou overkomen. En ik weet zeker dat ze dat niet wilden, want ze wilden alleen dat Israël, een aards koninkrijk, weet je, en het probleem zijn de Romeinen. Nee, het probleem is zonde, de wereld, en de dood en al dat soort dingen. Dat is het probleem. Begrijp je wat ik bedoel? Ze beseften niet dat de Romeinen niet het echte probleem waren. Nu zeg ik niet dat het geen probleem was, maar het was niet de kern van de zaak.
Witte Donderdag symboliseert de fase in iemands leven waarin ze innerlijk vluchten, net zoals de discipelen deden toen Jezus werd weggevoerd. Ze vluchtten. Ze gingen ervandoor. En dan vermijdt de persoon in die fase van Witte Donderdag zijn lijden, zijn pijn, koste wat kost. Ze kijken er niet naar, ze huilen er niet om, ze willen er niet over praten. En sommigen raken verslaafd aan werk, zonden of hun telefoon. Dat zijn allemaal tekenen dat ze niet met het leven omgaan. Je leeft in een virtuele realiteit. Dus sommige mensen blijven daar hun hele leven, tot Witte Donderdag, de realiteit vermijdend, vermijdend om naar hun hart te kijken.
En ze blijven daar hun hele leven. Ik bedoel, sommige culturen zijn erger dan andere. De oosterse culturen, de Koreanen. Ik ben in Maleisië geweest en in al die culturen waar ik retraites heb gegeven, begroeten ze je. Ze buigen en ze zien er zo aardig uit vanbinnen. Ze zijn een puinhoop, maar ze verbergen het. En in deze oosterse culturen zijn ze verslaafd aan activiteit. Dus dat is een manier om de realiteit te ontlopen.
* Hoe lang duurt dat? Dat hangt af van de persoon. Sommige mensen zitten er hun hele leven mee. Goede Vrijdag, dat is het feit. Hij is gekruisigd. Dat kunnen we niet langer ontkennen. Hij is dood. En Goede Vrijdag betekent dat ik mezelf moet toestaan mijn pijn te voelen, erover te praten en te huilen. En het moet me naar God leiden. Maar ik moet die realiteit laten doordringen. Goede Vrijdag zal voor iedereen anders zijn. Seksueel misbruik duurt lang om te genezen. Het verlaten worden door een vader en een moeder. Dat kan emotioneel zijn. Dat duurt lang. Dus elke wond is anders. Het kost tijd. Maar op Goede Vrijdag praat ik er tenminste over. Ik zeg eindelijk: "Dit is me overkomen. Ik mag huilen, maar het leidt me naar God." En misschien heb ik therapie nodig. Maar ik kan erover praten, het voelen en huilen. En het leidt me naar God.
Dat is Witte Donderdag. Op Goede Vrijdag begin je het toe te geven, maar het brengt je naar God. Op een bepaald moment op Witte Donderdag, tijdens mijn eigen lijden, toen ik op weg was naar Witte Zaterdag, was er een verandering in goede beproeving die God had toegestaan, deze zware beproeving waarvan Hij had gezegd dat die eraan zou komen. Het maakte me kapot en het bracht mijn gebedsleven meer dan twee keer zoveel uren vóór het Heilig Sacrament. Dus ik wist dat dit een goede reden moest hebben, want de vruchten die het voortbracht, had ervoor gezorgd dat ik binnen enkele uren voor het Heilig Sacrament verdubbeld was.
Dus ik merkte dat ik dit besefte, en dit is een van de tekenen van het goede van Stille Zaterdag. Je begint de vruchten te zien die het voortbrengt. Een van onze zusters zei tegen me: "Vader, ik hebjeu het hele jaar nog niet boos gezien." Dus ik begon te zien dat God me begon te bevrijden van die hoofdzonde van woede. Ik begon veel meer mededogen te tonen. Ik luisterde veel beter, veel gevoeliger voor het leed van anderen. Ik begon veranderingen te zien en ik herinner me dat ik dacht, en dit was een teken dat ik Stille Zaterdag beleefde. Het was goed voor me om te lijden.
Ik herinner me de plaats waar ik mezelf duidelijk hoorde zeggen dat het goed was dat God het toestond. Maar er is een verleiding op Stille Zaterdag, vooral als er lijden is, en langdurig lijden, en soms is er de verleiding, en ik denk dat dit ook gebeurde met Thomas de Apostel. Hij was boos omdat ze hem vertelden dat hij was opgestaan uit de dood. De vrouwen zeiden nee, totdat ik mijn vinger in zijn wonden stak. Dus er is soms, vooral als er langdurig lijden is, een gevoel van: wat heeft al dat bidden opgeleverd? En je komt in de verleiding om te stoppen met bidden. Je komt in de verleiding om de handdoek in de ring te gooien.
Er is een deel omdat Thomas er zo dichtbij was. Hij wilde het niet geloven. En natuurlijk overweldigt Jezus hem ermee. Wie zou niet overweldigd worden door de opstanding? Maar Thomas was koppig. Ik ga het niet geloven, ook al hebben ze het hun verteld. Nee. En dat kan een onderdeel zijn van goede heiligheid, vooral als het om lijden gaat, want je vraagt je af: hoe lang moet ik nog lijden? En dan is het Paaszondag, de dag waarop ik ooit riep: Waar bent U, God? Je wordt je bewust van waar U niet bent, waar bent U niet, God? U bent overal. En God begint je te geven, en dit staat in Jesaja 30: 18 en verder. Er staat: zelfs als hij je het voedsel van lijden geeft en de drank van lijden of wat hij ook zegt, zul je God met je eigen ogen zien.
Dus God geeft je een nieuwe gevoeligheid om je bewust te worden van God, maar dat gebeurde door lijden, en dat is Paaszondag. Je begint God te ontdekken. Een nieuwe gevoeligheid, een nieuw niveau van vreugde, een nieuw niveau van hoop, een nieuwheid waarvan je niet eens wist dat die mogelijk was. Net zoals ze op een nieuwe manier Jezus ontdekten, Zijn aanwezigheid. Ze waren overweldigd dat Hij kon verschijnen. Hij is niet gebonden aan tijd en ruimte. Hij is door niets meer gebonden. En voeg daar natuurlijk Pinksteren aan toe. Dus op Paaszondag zie je met nieuwe ogen en je zou het niet willen ruilen voor de wereld, omdat God het toelaat, want je bent nu vol ontzag voor de goedheid van God en wat Hij heeft tot stand gebracht.
* Ik heb een familielid dat me heel dierbaar is thuis. Ze is een buitengewoon mens. En ze gaat biechten, ze gaat naar de mis. Ze heeft zelfs de zondag van Barmhartigheid na Pasen meegemaakt. Dus ze heeft een volle aflaat gekregen, en meer dan eens. Maar ze is een beetje een spirituele perfectionist. Ze zegt bijvoorbeeld dat een van haar favoriete argumenten is: oh ja, maar als je naar de H. Birgitta luistert, ze heeft mensen in het vagevuur gezien die daar eeuwig zijn en die al die tijd hebben gebeden, enzovoort. Ik ben doodsbang om lang in het vagevuur door te brengen. Wat kan ik doen? Ze zegt: Niets is perfect. Zelfs als je biecht, zelfs als je voor het heilig sacrament gaat, als je het protocol voor een volle aflaat tot in de puntjes volgt, heb je maar één verkeerde gedachte nodig en dat is alles. Dan stort alles in. Ze is paranoïde.
Ja, ik geloof dat alle goedheid die we in onszelf hebben natuurlijk niet superieur kan zijn aan God, het is geleend van God. Ik zou mijn leven verwedden op Gods liefde. Omdat hij tegen de slechte dief, die hem vroeg: "Jezus, denk aan mij wanneer u uw koninkrijk binnengaat", kon zeggen: Hij beloofde, alleen al door dit kleine moment van wanhoop, omdat de man leed, dat het genoeg was om hem zo het paradijs te laten bereiken. Zonder vagevuur, zonder iets. Paus Benedictus stelde de vraag: wat heeft het ons gekost? Wat kost het ons om vergeven te worden? En we zouden zeggen: ik moet me bekeren. Ik ga biechten en dan word ik vergeven. Wat heeft het Jezus gekost? Zijn leven. Dus wie verdient meer aandacht?
Want dat hele ding is dat ik mijn ogen op mezelf gericht houd. Dus op een heel subtiele manier als mijn blik op mezelf het focuspunt is van mijn innerlijke observatie, dan is daar iets mis mee. Het zal altijd tekortschieten. Het zal nooit genoeg zijn. Het is een heel subtiele vorm van trots, denk ik. Dus wat ons dan daarvan afhoudt, is dankbaarheid. Ik zeg Hem dat Hij de beste is. Ik zeg tegen hem: "Niemand vergeeft zoals Jij. Jij bent de beste." En ik begin dat te doen. En dan ineens worden mijn ogen van me afgewend. Er is een vrijheid die niet te verklaren valt, een vreugde die niet te verklaren valt, een vrede die niet te verklaren valt.
En dan word je meegesleept door God, omdat je aandacht op de Almachtige God, onze Heer Jezus Christus, de enige veilige plaats is, voor wat Hij gedaan heeft. Daarom vertel ik Hem hoe goed Hij vergeeft. Dankzegging is de toegangspoort daartoe. Ik zag dat laatst bij een vrouw tijdens een retraite. Ze was bijna wanhopig over alles wat ze gedaan had en het enige wat ik haar liet doen, was de naam van Jezus herhalen en daarna dankgebeden opzeggen. Uiteindelijk glimlachte en lachte ze.
* Ik vraag me al zo lang ik me kan herinneren af: Hoe moeten we iemand vergeven als diegene geen spijt heeft van wat hij of zij gedaan heeft? Stel je voor, iemand doet je op de een of andere manier kwaad, en als die persoon het zou kunnen doen, of het opnieuw zou kunnen doen, zonder aarzeling, zonder erbij na te denken, dan zou hij of zij het opnieuw doen met als enige doel jou, je reputatie, je eer, je persoon te schaden. Hoe kunnen we in vredesnaam vergeven als we weten dat Christus vergeving schenkt, absolutie geeft aan hen die biechten? Wat doe je met degenen die niet biechten? Hoe kunnen we vergeven?
Weet je, ik heb in mijn leven wel eens situaties en mensen meegemaakt waar ik vastliep. Ik kan heel oordelend zijn en ik ken de innerlijke gesteldheid niet. Alleen God weet dat. Alleen God kan oordelen. Een gebed dat me zo bevrijd heeft om los te komen van die toestand, is het gebed van Jezus tot de Vader aan het kruis, omdat Hij zei: vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen. Er waren daar een paar slechte mensen. Er waren mensen die bezeten waren, die door de duivel werden gebruikt, enzovoort.
En toch was dat Zijn gebed. En op het moment dat ik dat gebed uitspreek, vraagt Jezus om het in mij te bidden, dus niet alleen dat ik het bid, maar dat Jezus het in mij bidt. Dan komt er een lichtheid, een helderheid en word ik opgetild en verlies ik me in de genade van God. Vorig jaar gaf een bisschop een perspectief op genade dat ik nog nooit eerder had gehoord, maar het is Gods perspectief. Hij zei dat Gods barmhartigheid wordt aangeboden aan degene die het het minst verdient, maar het het meest nodig heeft. En dat bracht voor mij een nieuw niveau van vrijheid. Een begrip, niet alleen hier, maar ook een innerlijke vrijheid.
* Wat te denken van wat mensen zeggen: van wie veel gegeven is, wordt ook veel verwacht. Neem bijvoorbeeld de goede dief: hij had niet veel. Hij wist niet veel over God. Omdat hij niet veel wist, werd er niet zoveel van hem verwacht als van iemand die beter zou moeten weten, die God kent, die in het geloof is opgegroeid. En God zal ongetwijfeld veel strenger zijn voor die persoon. Net zoals jij soms voelt dat God heel streng voor je zal zijn, omdat je beter zou moeten weten, en toch blijf je struikelen en blijf je dezelfde zonden begaan.
En weet je, hoe voorkom je dat je ten prooi valt aan verwaandheid? Want weet je, tegenwoordig zeggen veel mensen: God is barmhartig, maar ze vergeten dat er ook een andere kant is: God is rechter, en volmaakt rechtvaardig, en Hij zal tot de laatste druppel boeten. Hoe kun je die twee met elkaar verenigen? Want Hij is niet alleen barmhartig, Hij is ook volmaakt rechtvaardig.
Daarom is het deel van het Onze Vader zo belangrijk: vergeef ons onze schulden, zoals wij vergeven. En als ik vergeef, dan zal dat op de een of andere manier ook gebeuren wanneer ik voor Hem sta en dit heb gezien: de rechtvaardigheid van God.
* Vanwege mijn wonden uit het verleden hebben mijn volwassen kinderen me in de steek gelaten. Ik lijd onder schuldgevoel. Hoe kan ik dit overwinnen? Ja, er is een soort lijden dat God ons veel te leren heeft. En het is het lijden, vooral wanneer we ons realiseren wat onze reacties of zondigheid, wat dan ook, bij anderen hebben veroorzaakt. Als we het met nederigheid aanvaarden, kan het een soort vagevuur zijn, want in het vagevuur worden je zonden getoond. Je kunt niets anders doen dan het accepteren. Dat is waar. Maar in dit geval kan het zelfs gebruikt worden voor ons eigen vagevuur. Het kan worden toegepast op het kruis, verenigd met het kruis voor de bekering, genezing en herstel van het gezin.
Maar dan hebben we een soort hoop nodig dat God het laatste woord zal hebben. En dat God het laatste woord zal hebben en dat Hij alles goed zal maken. In mijn geval mijn vader en ik, voordat ik het seminarie inging, hadden een soort van geloofsbelijdenis. We hadden een prachtig gesprek voordat ik het seminarie binnenging. Onze harten werden dus geheeld, voordat ik het seminarie binnenging. Het is zo'n moment waarop we beseffen wat we hebben gedaan, dat is zo goed voor onze nederigheid.
Augustinus zei dat je nederigheid nodig hebt, nederigheid. Het brengt een soort atmosfeer in de ziel waarvan de vruchten buitengewoon kunnen zijn. Het kan leiden tot grote vrede. En we hoeven alleen maar op God te vertrouwen vanwege Zijn goedheid. Maar er komt een punt, en het is niet zo dat mijn woorden de persoon uit die toestand zullen halen en hem/haar eroverheen zullen trekken. Maar het is een proces dat God ons leidt. Het is alsof Hij Hij is, en in het begin zien we Zijn hand niet, maar Hij trekt ons weg van de realiteit van wat ik heb gedaan naar wat Hij heeft gedaan.
Het gebeurt meer onzichtbaar dan zichtbaar. We begrijpen het niet. Dat is een van de grootste lijdensweg van het lijden. We willen het begrijpen, maar we kunnen het niet. Maar ik denk dat we, vanwege onze gebroken menselijke natuur en het oude atoom in ons dat niet gemakkelijk sterft, het proces willen beheersen en dan ben ik degene die dit werk doet en niet God.
* Heeft God de Vader of Jezus je een boodschap voor ons gegeven? Je bent mooier dan je je kunt voorstellen, maar ook behoeftiger dan je beseft. Dus ik zou zeggen dat Hij onze behoefte kent. We beseffen het pas echt als we vastlopen in problemen die we niet kunnen oplossen en we onze machteloosheid zien. En hopelijk brengt dat ons tot inzicht. Maar God moet ons overtuigen, van onze volkomen armoede, ellende.
* Hoe ga je om met de pijn van echtelijke afwijzing? Getrouwd maar afgewezen. Dat is op zijn zachtst gezegd een lijdensweg.
En ik weet natuurlijk niet wat dit heeft veroorzaakt. En de persoon, ik weet niet of het een man of een vrouw is, reageert soms op iets wat iemand doet als hij of zij trouwt en reageert op iets wat zijn of haar vader zo erg heeft gekwetst. Ze reageren dat af op hun man, of heeft de man of de vrouw iets verkeerds gedaan? En dit gebeurt vaak, vooral bij overspel. De persoon die de zonde heeft begaan, wil geaccepteerd worden. En ik zeg niet dat dit hier het geval is, maar dit is wat me te binnen schoot. Ze willen dat alles snel weer normaal wordt.
Soms moeten we ons realiseren, stel dat ik dit zelf heb veroorzaakt, deze breuk in mijn relatie, in mijn huwelijk. Het is als een les. Het is een pijnlijke les, en ik zie dit vooral bij gevallen van overspel. De man wil altijd dat de vrouw zegt: "Kom op, ik heb je al om vergeving gevraagd." Je noemt jezelf een goede katholiek en dan beseffen ze niet dat ze hun hart hebben gebroken en dat zonde echt heel erg is en soms beseffen we pas hoe erg onze zonde is of wat dan ook, als we de gevolgen ervan inzien.
* Ik vind het moeilijk om Gods vergeving voor al mijn beleden zonden volledig te accepteren. Hoe kan ik dit overwinnen?
Wel, God is veel groter dan onze zonden. Ik heb fragmenten gelezen van 'De goddelijke barmhartigheid' van St Faustina. Maar Jezus heeft dat op de een of andere manier gezegd, en ik citeer hem niet, maar het idee was dat alle zonden van de mensheid, van Adam en Eva tot het einde der tijden, als een zandkorrel zijn vergeleken met een oceaan. Dat is Zijn barmhartigheid. Dus soms moeten we dat echt gaan geloven en God vertrouwen. Hij is betrouwbaar. Als de priester zegt, en als de persoon berouw heeft getoond, en ja, bepaalde zonden kosten veel meer tijd, zonden van het vlees, kosten veel tijd, de schaduw van die zonden begint te leven, zelfs de herinnering aan die zonden, weet je, zodat de duivel daar gebruik van kan maken. En het is belangrijk om te onthouden dat de duivel ook wel de aanklager wordt genoemd.
En hij wil elk stukje van het leven verbrijzelen. Het kan een duivelse verleiding zijn die de persoon echt begaat, dus moeten we misschien de geest van beschuldiging bestraffen. En hoe toon je berouw over die zonden? Wel, berouw is een gave. Ik bedoel, God ontwikkelt berouw in ons. En dat is een grote genade. Sommige mensen, weet je, ze kunnen biechten, ze weten misschien dat het fout is, ze biechten het op en voelen zich misschien nog niet schuldig. Maar ze biechten het tenminste op. En beetje bij beetje is het de taak van de Heilige Geest om berouw te ontwikkelen.
* Dit is een krachtig gebed: de borstplaat van St Patrick
Ik sta op vandaag
Door een machtige kracht, de aanroeping van de Drie-eenheid,
Door geloof en belijdenis in de Drie-eenheid
van de Schepper der schepping.
Ik sta op vandaag
Door de kracht van Christus' geboorte met Zijn doop,
Door de kracht van Zijn Kruisiging met Zijn begraving,
Door de kracht van Zijn Opstanding met Zijn Hemelvaart,
Door de kracht van Zijn neerdaling voor het oordeel der ondergang.
Ik sta op vandaag
Door de kracht van de liefde van de Cherubijnen,
In de gehoorzaamheid van de Engelen,
In de dienst van de Aartsengelen,
In het hoop op de verrijzenis om beloond te worden,
In de gebeden van de patriarchen,
In de voorspellingen van de profeten,
In de prediking van de apostelen,
In het geloof van de belijders,
In de onschuld van de heilige maagden,
In de daden van de rechtvaardigen.
Ik sta op vandaag, door
De kracht van de Hemel,
Het licht van de zon,
De glans van de maan,
De pracht van het vuur,
De snelheid van de bliksem,
De vluchtigheid van de wind,
De diepte van de zee,
De vastheid van de aarde,
De stevigheid van een rots.
Ik sta op vandaag, door
Gods kracht om mij te leiden,
Gods macht om mij te ondersteunen,
Gods wijsheid om mij te begeleiden,
Gods oog om voor mij uit te kijken,
Gods oor om mij te horen,
Gods woord om voor mij te spreken,
Gods hand om mij te bewaren,
Gods schild om mij te beschermen,
Gods leger om mij te redden
Van de valstrikken van duivels,
Van de beproeving van ondeugden,
Van iedereen die me kwaad wil,
ver en nabij.
Ik roep vandaag
Alle deze krachten op tussen mij en die kwaden,
Tegen elke wrede en ongenadige macht
Die mijn lichaam en ziel kan tegenwerken,
Tegen toverijen van valse profeten,
Tegen zwarte wetten van heidenen,
Tegen valse wetten van ketters,
Tegen alle soorten van afgoderij,
Tegen betoveringen van heksen en tovenaren,
Tegen alle kennis die menselijk lichaam en ziel verderft;
Christus om mij vandaag te beschermen
Tegen gif, tegen branden,
Tegen het verdrinken, tegen verwondingen,
Zo dat er een overvloed aan beloning tot mij komt.
Christus bij mij,
Christus voor mij,
Christus achter mij,
Christus binnenin mij,
Christus onder mij,
Christus boven mij,
Christus aan mijn rechterzijde,
Christus aan mijn linkerzijde,
Christus wanneer ik me neerleg,
Christus wanneer ik zit,
Christus wanneer ik opsta,
Christus in het hart van iedereen die aan mij denkt,
Christus op de lippen van iedereen die over mij spreekt,
Christus in elk oog dat me ziet,
Christus in elk oor dat me hoort.
Boodschap aan Pedro Regis (11/6)
