23/7 Pr Ripperger - Shawn Ryan Show - 3
Shawn: Wat betekende dat eigenlijk?
Ripperger: Jesaja spreekt hierover. Paulus spreekt er ook over dat de Messias een reeks lijden moest doorstaan om te verdienen wat voor ons nodig was voor de volmaaktheid in alle aspecten van ons leven. En Jezus droeg de doornenkroon om Adams zonde ongedaan te maken met betrekking tot het eten van de vrucht terwijl hij dat niet had mogen doen. En toen gij de zondeval gaf God Adam de straf van werken in lijden en pijn. Dus Christus' lijden was om dat allemaal ongedaan te maken. Dus het offer betekent in feite dat de reden waarom God uiteindelijk offers van ons allemaal wil, is omdat Hij wil dat we het grotere goed bereiken en niet tevreden zijn met het kleinere goed. Hij wil dat het een oproep is tot het grotere goed. Dat gezegd hebbende, ik had deze zaak waarin het bleef draaien rond OLVrouw onder de titel Spiegel van Gerechtigheid.
De reden dat de spiegel van gerechtigheid, de reden dat die zo belangrijk was en de reden dat er een verband was met opoffering, is omdat onder de de deugd van gerechtigheid de deugd van religie valt. Gerechtigheid is dus wanneer ik iemand geef wat hem toekomt. Dus als ik zeg: "Hé, maai mijn gazon, ik betaal je 50 dollar" als je het gazon maait, moet ik je 50 dollar geven. Daaronder ligt de deugd van religie, waar we God geven wat Hem toekomt. Wat heeft God gedaan? Hij heeft ons geschapen, Hij houdt ons in stand, alles wat we doen, kan Hij doen, dat alles heeft Hij veroorzaakt, dus er is letterlijk niets in ons waaraan we niet iets aan Hem verschuldigd zijn. Uiteindelijk moeten we onszelf, hoe onvolmaakt ook, voor Hem presenteren, dat is ons doel.
Dus in dat geval, dan is rechtvaardigheid, de deugd van religie. Onder de deugd van religie liggen vier handelingen, maar één daarvan is het brengen van offers aan God, want wat is dat offer? Het beste geven dat we hebben. Zoals ik al zei, moeten we Hem alles teruggeven wat het beste is. Welnu, wat doen we om dat als teken te tonen? We geven Hem het beste in onszelf terug. Datgene waar we het meest van houden, moeten we Hem teruggeven. En dat is dus wat Hij uiteindelijk zoekt. Overigens betekent dit niet dat Hij ons in dat proces niet beloont of dat Hij niet zorgt voor wat we hem aanbieden, enzovoort. Het betekent alleen dat Hij wil dat we het hem geven. In dit geval manifesteerde deze demon zich telkens wanneer ik de mis opdroeg, omdat we de sessies begonnen met een mis. Telkens wanneer de demon zich manifesteerde, was dat omdat God hem had verteld dat hij me iets moest vertellen.
Dus tijdens deze mis, manifesteert Beelzebub zich, wat een andere naam is voor Satan. Hij manifesteert zich tijdens de mis. Ik heb de mis afgesloten. Dus dan beginnen we sessies. Zodra Belzebub zich manifesteerde, zei ik tegen hem: Hij (God) vertelde me, dat je me iets moest vertellen. Hij was zo boos dat hij me niet eens kon aankijken. Hij was zo boos. Dus toen zei ik tegen hem: "Zwijg. Je mag niet praten." Daar is een reden voor. Ten eerste wil ik niet dat hij me vertelt wanneer hij denkt dat het tijd is. Hij moet beseffen dat ik de baas ben. En dat is vooral om de gezagsstructuur in stand te houden, want ze proberen constant de touwtjes in handen te krijgen. Ten tweede is het normale geestelijke oorlogvoering. Dit is een geduchte tegenstander.
En net zoals we in een normale oorlogsvoering zouden doen, zou je ze eerst een tijdje bombarderen om de situatie te verzwakken. Daarna zou je de grondtroepen sturen. Hij is net zo. Als je hem meteen de vraag probeert te stellen, zal hij zich verzetten en kom je nergens. Dus je wilt niet eerst de troepen sturen. Je wilt hem eerst bombarderen. Dus wat ik deed, was hem in feite straffen gedurende 45 minuten. En aan het einde van die 45 minuten zei ik tegen hem: "Je hebt iets wat je me moet vertellen." En zei hij: "Hij zei dat ik je mijn aard moest vertellen." Wat dat betekent, is zijn opdracht. We wisten al wat zijn taak was. Het was om zowel OLVrouw als onze geest te verlichten. Lucifers oorspronkelijke taak. De reden dat hij Lucifer werd genoemd, is omdat die naam afkomstig is van de Latijnse woorden 'Lux ferre', wat 'licht dragen' betekent.
Zijn taak was om onze geest te verlichten, zodat we de noodzaak en het goede van het brengen van offers zouden inzien. Dat was zijn oorspronkelijke taak. En hij moest zijn aard vertellen. Ik zei: laten we horen. Nu, toen ze ervoor kozen om hun toegewezen taak te weigeren, moet je onthouden dat dat is wie ze zijn. En dat betekende dat hun keuze een perfecte daad van zelfhaat was. En ze weigerden die taak uit te voeren die God hen had opgedragen. Dus wat ze toen kozen, was het tegenovergestelde van die toegewezen taak. En dus dwarsboomt hij het offer. Maar hier wordt het cruciaal. Hij kijkt me gewoon uitdrukkingsloos aan, wat een indicatie is dat hij waarschijnlijk de waarheid spreekt. Toen we het later theologisch gingen ontleden, beseften we dat dit waarschijnlijk waar is. Sommige mensen zeggen namelijk dat demonen altijd liegen, maar dat is niet altijd het geval.
Soms worden ze gedwongen de waarheid te vertellen en hij zei: "Ik overtuig mensen." Dus dit is onderdeel van de cherubijnen. Hij maakt deel uit van de cherubijnen, wat een intellectuele functie is. Hij zegt: "Ik overtuig mensen." Dus bij ons is het een intellectuele overtuiging die hij in onze gedachten plant. Ik overtuig mensen ervan dat ze niet los te koppelen zijn van het bijzondere goede. En dus deed ik een stap achteruit en zei: waw, want hij wist dat ik de structuur van het offer kende. Onthoud dat je in het offer bereid moet zijn om gescheiden te worden van een bepaald goed om het aan God te geven. En dat betekent dat wanneer hij mensen ervan overtuigt dat ze niet van dit ding gescheiden kunnen worden, hij op die manier het resterende deel van het offer ondermijnt, waar we bereid zijn om helemaal tot het einde aan onszelf te sterven.
Hij wist dat, en ik realiseerde me dat hij zo het offer beëindigde. En toen keek hij me aan en zei: "Zo heb ik Adam en Eva uitgeroeid. Zo vernietig ik jullie Kerk. Zo heb ik jullie regering uitgeroeid." Hij zei: "Het ligt aan de basis van elke zonde en elk gebrek dat elk mens heeft." En later zei hij dat het de oorzaak is van middelmatigheid in ieder mens, wat absoluut waar is, want in deugdzaamheid, wanneer we streven naar deugdzaamheid, wat het grotere goed is, onszelf vervolmaken in een bepaald aspect, wat het grotere goed is, moeten we bereid zijn ons van bepaalde dingen te scheiden, neem bijvoorbeeld matigheid. Als ik matigheid wil verwerven om bijvoorbeeld de deugd van het vasten te beheersen, moet ik bereid zijn om Ik moet bereid zijn om het mindere goed van het plezier dat ik aan eten beleef opzij te zetten om dit grotere goed te bereiken.
Offer
In de theologie betekent een offer (Latijn: sacrificium, letterlijk "heilig maken") niet simpelweg het vernietigen of weggeven van iets. Het is een symbolische handeling om de relatie tussen mens en God te herstellen, te onderhouden of te heiligen. Het Latijnse sacrificium combineert sacer (heilig) en facere (maken): door een alledaags object aan God te schenken, wordt het uit de profane (gewone) wereld gehaald en in de goddelijke sfeer geplaatst.
De drie theologische voorwaarden waarnaar je verwijst, vormen de kern van wat een gift transformeert in een legitiem offer:
1. Het beste en ongeschondene schenken (Integriteit)
Een offer moet kostbaar zijn en mag geen gebreken vertonen. In theologische teksten, zoals het Bijbelboek Leviticus, wordt strikt geëist dat een offerdier "zonder vlek of rimpel" is.
De gedachte: God het beste geven weerspiegelt de innerlijke houding van de mens. Het schenken van restjes of kreupel vee wordt gezien als een belediging, omdat het getuigt van een gebrek aan ontzag en dankbaarheid.
2. Afstand en overdracht van eigendom (Substitutie en Destructie)
Het voorwerp of dier moet daadwerkelijk eigendom zijn van de offeraar en moet definitief worden afgestaan. Dit gebeurt vaak door destructie (zoals verbranding of het uitgieten van plengoffers), waardoor het object onbruikbaar wordt voor menselijk gewin.
De gedachte: Het offer kost de gever iets (een persoonlijk offer). In veel tradities treedt het offerdier ook op als substituut (plaatsvervanger) voor de mens: het dier sterft symbolisch in plaats van de zondaar om verzoening te bewerkstelligen.
3. De juiste innerlijke intentie (Devotie)
De uiterlijke handeling is theologisch waardeloos zonder de juiste spirituele gezindheid. Grote profeten en latere theologen (zoals Augustinus en Thomas van Aquino) benadrukken dat God geen behoefte heeft aan materiële zaken, maar aan een "gebroken geest en een berouwvol hart".
De gedachte: Het materiële offer is slechts het uiterlijke teken van een innerlijke overgave. Zonder oprecht geloof, berouw of liefde verandert een offer in een leeg, magisch ritueel (een poging om God te "kopen"), wat binnen de theologie scherp wordt veroordeeld.
In moderne context
In de moderne context – los van oude rituelen en altaren – vertaalt het theologische offer zich naar bewuste, betekenisvolle zelfopoffering. Het gaat om het vrijwillig opgeven van iets waardevols voor een hoger doel, de medemens of persoonlijke ethiek.
Als we de drie theologische voorwaarden vertalen naar ons dagelijks leven, ontstaan er concrete moderne offers:
1. Het beste geven:
* Kwaliteitstijd en Volle Aandacht
In een wereld vol afleiding is onze onverdeelde aandacht het meest schaarse en kostbare bezit dat we hebben.
Je smartphone wegleggen en écht luisteren naar een vriend in nood, of je vrije zaterdag opofferen om een eenzame buurman te helpen.
* Je talenten en creativiteit inzetten
In plaats van alleen tijd, geef je hier het beste van je intellectuele en creatieve vermogens aan iets buiten jezelf.
2. Afstand en overdracht:
* Comfort en Financiële Zekerheid
Bewust kiezen voor een soberder leven of een deel van je inkomen structureel weggeven aan een goed doel, zonder dat je daar belastingvoordeel of status voor terugverlangt. Ook het opgeven van vliegreizen enzo.
* Je controle en toekomstplannen loslaten
Het opgeven van een rigide carrièrepad of een diepgekoesterde persoonlijke wens om ruimte te maken voor de onverwachte zorg voor een ziek familielid, of het accepteren van een ingrijpende verandering die je planning volledig overhoop gooit.
3. De juiste innerlijke intentie: Het Ego opofferen
* Het moeilijkste moderne offer is het loslaten van het eigen gelijk, trots of de drang naar erkenning.
Je excuses aanbieden in een conflict (zelfs als je vindt dat je deels in je recht staat), of anoniem iets goeds doen voor een ander zonder dat iemand er ooit achter komt.
* Het offer van je comfortabele oordeel
Dit is het opofferen van je emotionele comfortzone, specifiek je vooroordelen en je natuurlijke neiging om afstand te houden van wat ongemakkelijk is.
Bewust tijd doorbrengen met iemand die je eigenlijk irritant, vermoeiend of ideologisch je tegenpool vindt, en proberen diegene oprecht te begrijpen zonder defensief te worden.
Shawn: Wanneer krijgen ze toegang tot onze geest?
Ripperger: We praten over de onschuld van kinderen en de pure liefde die ze ons kunnen geven. Maar op een gegeven moment verliest iedereen het. Uiteindelijk is het wanneer God het toestaat. Dus in de geestelijke strijd is er een soort misverstand. Mensen hebben het idee dat demonen je zomaar te pakken krijgen en doen wat ze willen. Toen Petrus zei: wees nuchter en waakzaam, want de leeuw gaat rond en zoekt iemand om te verslinden, betekent dat niet dat hij zomaar iedereen kan aanvallen die hij wil. Het betekent dat hij ons constant in de gaten houdt. Dat is het rondgaan. Hij houdt ons constant in de gaten om te zien waar onze zwakke punten zitten en waar hij ons kan uitschakelen.
Dan kan hij ons testen of onderzoeken, en als God hem toestaat binnen te dringen, dan gaat hij binnen. Maar het betekent dat de geestelijke strijd, het hele slagveld volledig door Christus wordt beheerst. Dus zelfs de demonen kunnen niets tegen ons doen, tenzij Christus hen toestemming geeft. Christus is degene die hen op bepaalde momenten toegang verleent. En de reden dat Hij ons toegang geeft, is om ons te testen. Wil je je voor Mij opofferen?
Shawn: Gaat het door gebreken in de wereld, zoals pornografie? Ik bedoel, kinderen van acht jaar praten al over pornografie. En dat creëert dan een soort verlangen. Een verstoord verlangen ernaar.
Ripperger: Een deel ervan heeft ook te maken met het feit dat demonen dat kunnen gebruiken om andere mensen aan te zetten om andere mensen, of kinderen, of zoiets, bloot te stellen aan kwade dingen. Ik heb een geval meegemaakt waarbij demonen mensen rond deze vrouw lieten komen om haar tot slachtoffer te maken. Dus dat soort dingen kan echt gebeuren. Maar het komt niet zo vaak voor. Meestal gebruiken ze andere mensen om slechte dingen in iemands leven te introduceren, en dan heeft die persoon, vanwege de gevallen menselijke natuur, een neiging tot, laten we bijvoorbeeld pornografie nemen, we hebben een neiging tot wat we wellust noemen, een verlangen naar plezier dat onmatig en ongeordend is, en dit is waar ouderlijke vorming en deugdzaamheid, en het ontvangen van de sacramenten en dergelijke, de kinderen helpt om daaraan trouw te blijven, zodat ze dat specifieke aspect van door onze val, onze erfzonde die we als gevolg daarvan hebben geërfd kunnen tegengaan. Wat de demonen dan doen, is dat ze kunnen inspelen op die ongeordende neigingen die we hebben en die vervolgens gaan aanwakkeren.
Shawn: Denk je dat succesvolle exorcismen wonderen kunnen zijn?
Ripperger: Een van de dingen die je leert als exorcist is wat Christus zei. Weet je, Hij zei tegen de apostelen: beschouw jezelf als nutteloos. Als exorcist kun je bidden en bidden en bidden tot je erbij neervalt, maar als Christus niet ingrijpt en daadwerkelijk bevrijding teweegbrengt, gebeurt er niets. Demonen hebben zelfs tegen me gezegd: "Je kunt me niets laten doen", wat eigenlijk waar is. Als mens kan ik geen enkele demon iets laten doen. Maar mijn antwoord daarop is: "Maar Hij kan het wel", en dus gebruikt Hij ons als instrumenten om de demon te kwellen en hem tot op zekere hoogte te straffen. En dan grijpt Christus in en zorgt Christus voor een bevrijding. Er werd me eens in het openbaar gevraagd: hoeveel mensen heb je bevrijd? En ik zei: geen.
Maar ik ben wel in de aanwezigheid geweest van bevrijdingen waar Christus en ik, weet je, mijn werk als exorcist hebben gedaan. En dan is Christus degene die bevrijdt. Dus die bevrijding is zowel een daad van barmhartigheid, maar ook iets wat mensen vaak niet helemaal begrijpen. Ze weten dat bezetenheid het ergste is. Eigenlijk is bezetenheid niet het ergste. Het ergste is zonde, met name doodzonde, waarbij je zo'n ernstige zonde hebt begaan dat je onder de macht van de demonen staat, vanuit juridisch oogpunt. Bezetenheid is niet per se het ergste. Sterker nog, bezetenheid, vooral wanneer het langdurig aanhoudt, worden mensen juist heiliger door de strijd, door de worsteling.
Er is een groot verschil tussen een soldaat die nog nooit in een gevecht is geweest en een die dat wel is geweest. En dus dit is het en en het terwijl de man die de gevechten heeft meegemaakt, veel meer gevormd en getraind is dan de man die misschien veel goede training heeft gehad maar die kans niet heeft gehad. Nu, het is hier hetzelfde. Wanneer mensen de brute strijd en dat soort dingen meemaken, de hoeveelheid opoffering en zelfverloochening en alles wat ze moeten doorstaan en de deugd die ze moeten verwerven om dit te overwinnen, is behoorlijk bewonderenswaardig.
Shawn: Hebben engelen toegang tot onze gedachten?
Ripperger: Ja, als God het toestaat.
Shawn: Hoe ziet dat eruit?
Ripperger: Engelen kunnen in feite twee dingen doen ten opzichte van ons. Het eerste is dat ze een beeld in onze verbeelding plaatsen en zelfs een perspectief aan dat beeld geven, net zoals demonen dat kunnen. Dus demonen kunnen niet alleen een beeld in je verbeelding oproepen, want we krijgen van die gedachten: waar komt dit vandaan? Maar ze kunnen er zelfs een perspectief op plaatsen, zoiets van: dit zou echt goed zijn? En daarom komen soms mensen naar me toe, normale mannen, normale heteroseksuele mannen, en ze zeggen: ik had deze bizarre ervaring, waarbij ik in deze situatie was en ik dacht aan pedofilie. Maar dat ben jij niet. Demonen kunnen alles aantrekkelijk laten lijken. Een exorcist nam contact met me op onlangs omdat hij zoiets soortgelijks had meegemaakt. Hij werkte met een vrouw die niet knap was. Maar toen ze tijdens een van de sessies de deur binnenkwam, verstoorden de demonen zijn waarneming en zijn relatie tot haar. Hij zei dat hij naar haar keek en hij voelde de neiging dat ze gewoon prachtig was.
En toen realiseerde hij zich rationeel dat dat niet waar was. En dus stopte hij, deed wat gebeden, brak het, en toen hij haar weer aankeek, was het weer normaal. Het punt is dus dat ze dat perspectief kunnen krijgen. De engelen kunnen ook hetzelfde doen, want percepties zijn ofwel in overeenstemming met de werkelijkheid, ofwel niet. Laten we bijvoorbeeld transgenderisme nemen. De percepties van mensen over wie ze zijn, kunnen wel of niet overeenkomen. Als je bijvoorbeeld een normale heteroseksuele man bent, dan zeg je: "Hé, ik ben een man en dit zijn mijn percepties in overeenstemming met de werkelijkheid." Maar als ik een kerel ben die denkt dat hij een vrouw is, dan komen jouw percepties niet overeen met de werkelijkheid.
En daarom proberen demonen voortdurend perspectieven op de werkelijkheid te projecteren die jouw perceptie van de werkelijkheid overdrijven, vertekenen of vervalsen. Terwijl de goede engelen juist het tegenovergestelde kunnen doen. Ze kunnen perspectieven op de verbeelding plaatsen, zodat je een beter begrip krijgt van de waarheid. Dit is de realiteit. Een van de manieren waarop je dat merkt, is dat je meer duidelijkheid krijgt in een situatie. Plotseling zie je perspectief en denk je: oké, zo werkt het dus. Het enige wat engelen kunnen, wat demonen nooit kunnen, is dat ze perspectief kunnen bieden. Er zijn drie delen van ons intellect. Ik ga niet alle drie bespreken, maar er zijn twee delen waar ik het over wil hebben. Het eerste is de hersenen. Dat is het deel dat beelden produceert. En ze kunnen perspectief bieden. Ze kunnen dat beïnvloeden. Maar er is ook een deel van ons intellect dat volledig immaterieel is.
En de reden dat we dat weten, is bijvoorbeeld dat wanneer we sterven, de mensen in de hemel – je hoort wel eens over mensen die sterven en die een oordeel ondergaan – Christus zien en dat soort dingen. Hun intellect functioneert onafhankelijk van hun lichaam. Dus we weten dat er een deel van het intellect is dat daaraan verbonden is. Er zijn ook bepaalde processen die we uitvoeren, zoals zelfreflectie, waarvan we weten dat er een deel van ons intellect is dat immaterieel is en onafhankelijk van materie kan functioneren. Daarom hebben dieren, zelfs apen, niet hetzelfde soort zelfreflectie. Zelfs als ze zichzelf in de spiegel zien, is het een soort fascinatie voor ze, maar dat speelt zich allemaal af op materieel niveau. Maar wij mensen hebben dat wel. Maar engelen kunnen dat immateriële deel van ons wel beoordelen, of iets juist of waar is. Hoe weten we dat? Laten we eens kijken naar een voorbeeld. Een man en zijn vrouw, als hij net getrouwd is, is zijn beeld van haar: ze is geweldig, ze is lief, ik hou van haar, ze is gewoon zo'n fantastische vrouw, ze is prachtig, enzovoort. En zijn intellectuele oordeel is daarop gebaseerd.
Maar wat er dan kan gebeuren, is dat er in de loop van het huwelijk nare dingen gebeuren, waardoor zijn beeld van haar begint te veranderen en daarmee ook zijn oordeel. Maar hij kan ervoor kiezen om zijn oordeel daarover te veranderen. Stel dat hij begint te denken dat zijn vrouw echt slecht en gemeen is, wat ze misschien wel of niet is. Hij kan dan de keuze maken: weet je wat, ik ga haar niet meer zo slecht beoordelen. Ik denk dat ze uiteindelijk een vrouw met goede bedoelingen is. Het is alleen dat ik het moeilijk heb in mijn relatie met haar. Dat betekent dat ik mijn eigen gedrag moet verbeteren. Dus ik kan een oordeel vellen of ik kan ervoor kiezen om anders naar haar te kijken en haar anders te beoordelen. Dus dat is een van de redenen. Waarom is dat belangrijk? Omdat engelen kunnen versterken. Dat heet verlichting.
En ze kunnen de geest verlichten, dat immateriële deel, zodat wanneer we die oordelen vellen, we het met veel meer helderheid, kracht en diepte zien. En dus kunnen ze onze geest verlichten. En dus kun je ze vragen: geef me goede beelden en help me dan te zien, help me mijn geest te verlichten in relatie tot de werkelijkheid. De kerkvaders zeggen zelfs dat het de engelen waren die de Grieken filosofie bijbrachten, mensen zoals Aristoteles en Plato. Daarom is er zo'n radicale verschuiving in hun filosofie naar Plato en vervolgens naar Aristoteles.
Shawn: Welke rangorde van engelen brengt beelden en helderheid in onze geest?
Ripperger: Voornamelijk die van de laagste rangen van engelen: beschermengelen, aartsengelen. Het hangt ervan af. Volgens de kerkvaders zijn er bepaalde mensen wier positie in het leven zo belangrijk is dat God voor hun specifieke leven een specifieke taak voor ogen heeft. Hij wijst hen een engel toe die hoger in de hiërarchie staat. De rang of de hoogte van een engel in de engelenhiërarchie hangt af van hoe belangrijk die persoon geacht wordt te zijn in de menselijke geschiedenis. Er zijn dus bepaalde mensen aan wie God een aartsengel toewijst om hen te beschermen, in ieder geval zolang ze die rol vervullen. Mensen in politieke machtsposities, zoals priesters en bisschoppen, krijgen over het algemeen een beschermengel, een aartsengel, toegewezen. Als ze een specifieke, uiterst belangrijke functie vervullen in hun relatie tot ons als mensen, dan behoren ze tot de aartsengelen. Gabriël, Michaël en Rafaël worden bijvoorbeeld tot deze aartsengelen gerekend.
Shawn: Waarom het christendom de enige religie ter wereld is die acceptabel is om geminacht te worden?
Ripperger: Welnu, Satan is de vorst van deze wereld. En het is vrij duidelijk, tenminste zo lijkt het mij, maar ik denk dat het voor veel mensen ook vrij duidelijk is dat Satan en de demonen steeds meer macht over de wereld krijgen. En naarmate ze de wereld meer en meer beïnvloeden, zullen ze mensen en de dingen van deze wereld gebruiken om de enige religie aan te vallen waarvan ze weten dat die de ware is. Ik zeg vaak tegen mensen dat de demonen in de hemel, omdat ze wisten dat Christus mens zou worden en ze Christus de openbaring hadden zien prediken, het perfect wisten. En daardoor wisten ze dat Hij de Messias was die zou komen, dat Hij degene zou zijn die mens zou worden. Dus ze weten het niet meer door geloof, want dat hebben ze verloren, maar ze weten het gewoon door deductief redeneren dat dit de ware religie is.
Alle andere religies hebben geen mensen die ze hebben gesticht, terwijl Christus, God de enige is die deze religie heeft gesticht, en zij hebben het gezien en daarom weten ze het. Naarmate de demonen steeds meer controle over de wereld krijgen en naarmate het kwaad steeds meer terrein wint, zijn er twee factoren die een rol spelen. De eerste is dat demonen mensen ertoe aanzetten om de christenen te straffen, wat we zagen in regeringen, zelfs in dit land, waar ze achter de christenen aan gingen en dan keek je naar deze mensen en je kon zien dat deze mensen geen goed leven leidden, dat ze vervolgden de christenen.
Dus de demonen zullen de mensen inspireren om de christenen te vervolgen. We zien dit ook in relatie tot bepaalde religies die christenen in verschillende landen aanvallen en dat soort dingen. Je ziet dus dat het andere deel van de dynamiek te maken heeft met het feit dat Sint Thomas het heeft over een structuur in hoe mensen van het nastreven en zien van het goede overgaan naar het nastreven van kwade dingen. En het is in feite een proces waarbij we van nature geneigd zijn tot goede dingen.
Uitleg van St Thomas van Aquino
Volgens Thomas van Aquino kiest een mens nooit bewust voor het kwaad puur omdat het kwaad is, maar handelt de mens altijd onder de noemer van het goede, ook wel bekend als het Latijnse principe sub specie boni (onder de schijn van het goede). Wanneer mensen overgaan van het goede naar het kwade, verdraaien zij de realiteit in hun eigen voordeel door een schijngoed of een lager goed te verkiezen boven het werkelijke, hogere goed.
Zijn filosofie over dit psychologische en morele mechanisme rust op drie centrale pijlers.
1. Het kwaad als een gebrek (Privatio Boni)
Geen eigen essentie: Aquino stelt, in de traditie van Augustinus, dat het kwaad geen op zichzelf staande kracht of substantie is.
Een beroving: Het kwaad is een privatio boni. Dit betekent een tekortkoming, verminking of afwezigheid van een goed dat er inherent wel had moeten zijn.
Parasitair: Net zoals blindheid niet kan bestaan zonder een oog, zo kan het kwaad enkel bestaan als een parasitaire beschadiging van iets wat in de basis goed is.
2. Handelen onder de schijn van het goede (Sub Specie Boni)
De wil zoekt het goede: Onze menselijke wil is van nature geprogrammeerd om het goede na te streven. Een mens kan simpelweg niet iets begeren waarvan hij op dat exacte moment overtuigd is dat het volledig slecht voor hem is.
Het misleide verstand: Als iemand iets kwaads doet (zoals stelen of liegen), doet diegene dat niet om het kwaad zelf, maar vanwege een subjectief voordeel (zoals rijkdom of zelfbescherming).
De verdraaiing: De dader verdraait de situatie in zijn eigen opzicht: hij focust op het directe, lagere goed en sluit zijn ogen voor de destructieve morele schade (het gebrek aan het ware goed) die de handeling veroorzaakt.
3. De perversie van de morele orde (Perversio Boni)
Verkeerde prioriteiten: Zondigen of overgaan tot het kwaad is volgens Aquino een ordeprobleem. De menselijke rede hoort de juiste hiërarchie van waarden te herkennen.
Het lagere boven het hogere: Het kwaad ontstaat wanneer een mens een vergankelijk, egoïstisch of lichamelijk goed verheft boven een universeel, spiritueel of goddelijk goed. De wil raakt hierdoor ontspoord of geperverteerd, waardoor het handelen misloopt.
Hoe faalt de menselijke rede
Volgens Thomas van Aquino faalt de menselijke rede niet omdat het verstand van nature slecht is, maar omdat het kwetsbaar is voor misleiding, verduistering en zwakte. De rede is bedoeld om de waarheid te zien en het handelen juist te sturen.
Wanneer dit mislukt en de mens overgaat tot het kwade, gebeurt dat volgens de Summa Theologiae via drie specifieke mechanismen.
1. Onwetendheid en dwaling (Ignorantia)
Het verstand beschikt soms niet over de juiste informatie, of past de universele morele regels verkeerd toe op een specifieke situatie. Aquino maakt hierin een belangrijk onderscheid:
Overwinnelijke onwetendheid (Ignorantia Vincibilis): Dit is verwijtbare onwetendheid. De mens had beter kunnen en moeten weten, maar heeft nagelaten de waarheid te onderzoeken. Het falen van de rede is hier een morele schuld.
Onoverwinnelijke onwetendheid (Ignorantia Invincibilis): Dit is onverwijtbare onwetendheid. De mens mist informatie buiten zijn eigen schuld om. Als de rede hierdoor faalt, is de handeling weliswaar objectief fout, maar treft de persoon geen morele blaam.
2. De macht van de passies (Passiones Animae)
Emoties en lichamelijke driften (zoals woede, angst, wellust of jaloezie) kunnen de rede tijdelijk overspoelen en uitschakelen. Aquino legt uit dat passies de rede op twee manieren laten falen:
Afleiding (Distractio): Intense emoties trekken alle aandacht van de ziel naar zich toe. Hierdoor kan het verstand niet meer helder nadenken over wat werkelijk goed is.
Verblinding (Preoccupatio): Een sterke passie ververst de waarneming. Iemand die blind is van woede, ziet wraak op dat moment als iets puur 'goeds' en rechtvaardigs. De passie dwingt de rede om een schijngoed (wraak) goed te keuren.
3. Wilszwakte en slechte gewoonten (Malitia en Habitus)
Soms faalt de rede niet door een gebrek aan kennis of een plotselinge emotie, maar door een dieperliggend structureel probleem:
De misleide keuze (Ex Malitia): Dit is handelen uit pure slechtheid of kwaadwilligheid. De rede weet donders goed wat de morele wet voorschrijft, maar kiest er bewust voor om die wet te negeren ten gunste van een egoïstisch doel.
Slechte gewoonten (Vices / Habitus): Als een mens herhaaldelijk toegeeft aan het kwade, ontstaan er vices (ondeugden). Deze verankeren zich in de ziel. De rede raakt hierdoor chronisch corrupt: het geweten raakt afgestompt, waardoor de mens het kwade uiteindelijk permanent als 'goed' gaat misinterpreteren.
Hoe kan de mens zijn rede beschermen
Volgens Thomas van Aquino kan de mens zijn rede beschermen en trainen door het systematisch cultiveren van deugden (virtutes). Deugden zijn goede gewoonten die het verstand en de wil versterken, zodat ze weerbaar worden tegen passies en misleiding.
Aquino onderscheidt drie concrete manieren om de rede te trainen en te beschermen.
1. Het trainen van de Kardinale Deugden
Vier morele deugden vormen het fundament van een sterke rede. Ze moeten door herhaling en discipline worden ingeoefend:
Voorzichtigheid of Wijsheid (Prudentia): Dit is de belangrijkste intellectuele deugd. Het traint de rede om in elke specifieke situatie direct de juiste morele beslissing te zien en te kiezen.
Rechtvaardigheid (Iustitia): Dit traint de wil om altijd het goede te doen voor de medemens, wat egoïstische verdraaiingen van de rede voorkomt.
Gematigdheid (Temperantia): Dit disciplineert de lichamelijke driften (zoals eten, drinken en seks), zodat deze de rede niet overspoelen of verblinden.
Moed of Standvastigheid (Fortitudo): Dit beschermt de rede tegen angst en twijfel in moeilijke situaties, zodat men vasthoudt aan het goede.
2. Het versterken van het Geweten (Synderesis)
Aquino stelt dat de mens een aangeboren moreel kompas heeft, de synderesis, die ons altijd herinnert aan het basisprincipe: "Doe het goede en vermijd het kwade."
Actief studeren: De rede beschermt zichzelf door actieve zelfreflectie en morele vorming.
Gewetensonderzoek: Door dagelijks je eigen daden kritisch te toetsen aan universele wetten, voorkom je dat slechte gewoonten (vices) de rede sluipend corrupt maken.
3. De noodzaak van Goddelijke Genade (Gratia)
Omdat de menselijke rede sinds de zondeval volgens Aquino imperfect en gewond is, kan de mens dit niet volledig alleen.
Theologische deugden: God schenkt de mens drie bovennatuurlijke deugden die de rede verlichten: Geloof (Fides), Hoop (Spes) en Liefde (Caritas).
Verlichting: Waar de menselijke rede tekortschiet en verblind raakt door passie, helpt de goddelijke genade om het verstand te zuiveren en het ware goed weer helder te zien.
We hebben de ontwikkeling in dit land gezien. De grootste generatie wist dat overspel immoreel was, maar begonnen ze in het geheim overspel te plegen. En daar begon het overspel eigenlijk. En hoe weten we dat? Omdat toen de hippiegeneratie openlijk overspel begon te plegen, ze hen niet tegenhielden, want ja, we kunnen ze niet vertellen dat ze verkeerd bezig zijn want we hebben het zelf gedaan. Tegen de tijd dat je in de jaren 80 en 90 was, woonde je met je vriendin samen voordat je huwde. En dat is een goede zaak. Want je zou moeten overspel plegen, om te ontdekken of het werkt. En wat is dan het laatste?
Nu heb je mensen die, als je zegt: "Hé, je moet kuis zijn.", aangevallen worden. En dus, naast de de demonen die dit aandrijven, heb je nu mensen wier leven zo ontregeld is dat wat zij als goed zien, slecht is. En wat ze eigenlijk als slecht zien, eigenlijk goed is. En dus zien ze, en daarom zien we Christus dit ook noemen. Hij zegt dat er een tijd zal komen dat ze daadwerkelijk zullen geloven dat ze door de mensen die Hem volgen uit te roeien, de wil van God doen.
Shawn: Ik denk dat alle religies op een bepaald moment vervolgd zijn door de tijd heen. Als je over de islam praat, ben je een bigot. En dat geldt voor meerdere religies. Als je over het jodendom praat, word je overal buitengesloten. En ik begrijp het niet. Ik bedoel, waarom accepteren christenen dit, weet je, in alle andere religies zie je die rechtvaardige woede als hun religie of hun volk wordt belasterd. Maar met het christendom, laten we het gebeuren. Waarom? Ik denk dat we het laten gebeuren omdat we geconditioneerd zijn.
Ripperger: Ja, ik denk dat dat het is. We zijn eraan gewend geraakt om te geloven dat wanneer Christus zei: "Keer de andere wang toe", we mensen zomaar hun gang laten gaan. En dat is niet het geval. Toen hij zei dat hij de andere wang toekeerde, bedoelde hij eigenlijk dat je zelfs degenen die slechte dingen doen moet vergeven. je moet ze vergeven, maar dat betekent niet dat je de gevolgen van die vergeving ook aan hen moet laten zien, want dat zou slecht voor hen kunnen zijn. Sint Thomas zegt: "Je moet liefde voor God en liefde voor de naaste hebben, omwille van God, voor iedereen, maar dat betekent niet dat ik per se de gevolgen van die liefde aan iemand moet laten zien, want dan zou het hen in hun zonde bevestigen en dat is juist slecht voor hen."
Wat er dus is gebeurd, is dat christenen zijn doorgeslagen en denken: "Oh, weet je, we moeten ons gewoon laten onderschatten." Maar dat is niet wat Christus zei. Sterker nog, we hebben de plicht om te strijden voor en om de glorie van Christus, Christus de Koning, te beschermen. We hebben de plicht om voor Hem te strijden. En het feit dat we dat niet doen, is gebaseerd op een soort onwil om te strijden, omdat we denken dat we gewoon liefdadig zijn of dat we gewoon proberen christelijk en barmhartig te zijn. Kijk, soms is barmhartig zijn voor iemand juist slecht voor die persoon. En dus moeten we erop vertrouwen dat God genadig zal zijn wanneer we aan die voorwaarden voldoen. Maar in relatie tot ons als mensen kunnen we geen genade tonen aan mensen die kwaad doen en God beledigen.
Shawn; Denk je dat dit alleen maar erger zal worden?
Ripperger: Ik wel.
Shawn: Wat kunnen mensen doen? Ik bedoel, in je gedachten of je idee, hoe verdedigen christenen hun geloof? Ik bedoel, het wordt uit de regering gerukt. Dit land is gesticht op het christendom. Het wordt uit scholen gerukt. Veel mensen voelen zich beledigd als je het zelfs maar ter sprake brengt op school. Maar weet je, al die andere ideologieën, we worden gedwongen ons aan te passen aan LGBTQ. Islam, Jodendom, allemaal. Allemaal worden ze geaccepteerd, behalve het christendom.
Ripperger: Ik denk dat er twee dingen zijn.
1 Ten eerste kennen veel christenen hun geloof niet goed. En dus worden ze vaak gegrepen en vechten ze vaak niet, of als ze wel vechten, vechten ze slecht omdat ze niet weten wat ze doen en niet weten hoe ze deze mensen moeten ontwapenen. Ik denk aan een bepaalde bisschop en in zijn interview met Ben Shapiro dacht ik: man, dat was een gemiste kans, want hij had echt een aantal zaken recht kunnen zetten. Dus naast dat ze moeten weten waar ze het over hebben en deze dingen moeten kennen, moeten ze ook de andere religies kennen om te weten waar ze fout zitten. Maar om dit en ook deze andere ideologieën te kunnen zien, moeten ze weten waarom deze dingen eigenlijk slecht zijn.
2 Maar het tweede deel is dat ze gewoon hun mannelijkheid moeten tonen. Weet je, ze moeten eigenlijk gewoon zeggen: oké, kijk, er zijn twee dingen die ze volgens mij moeten doen in relatie tot dat.
* Ten eerste moeten ze bereid zijn om de tegenwerking van anderen te verdragen, enzovoort. Het doet me denken aan de allegorie van de grot bij Plato, waar de mensen in de grot projecties zien en denken dat dat de realiteit is, terwijl dat niet eens de realiteit is. De realiteit is daarbuiten. Dus die man probeerde hem naar buiten te slepen en ze bleven hem de hele tijd lastigvallen. En zelfs als ze buiten de waarheid zagen, wilden ze terug naar die situatie.
De grot van Plato
De Allegorie van de Grot is een van de bekendste filosofische verhalen uit de westerse geschiedenis, geschreven door de Griekse filosoof Plato in zijn werk Politeia (De Staat). Het is een symbolisch verhaal dat de menselijke onwetendheid vergelijkt met gevangenen in een ondergrondse grot. De parabel legt uit hoe wij de werkelijkheid waarnemen en wat de cruciale rol van filosofie en educatie is om tot ware kennis te komen.
Het Verhaal in het Kort
De gevangenen: Mensen zitten van jongs af aan vastgeketend in een donkere grot, met hun rug naar de uitgang. Ze kunnen alleen recht voor zich uit kijken naar een rotswand.
De schaduwen: Achter hen brandt een groot vuur. Tussen het vuur en de gevangenen door lopen mensen die objecten en poppen omhoog houden. Het vuur werpt de schaduwen van deze objecten op de wand voor de gevangenen.
De illusie: Omdat de gevangenen nooit iets anders hebben gezien, geloven zij dat de schaduwen de echte, enige werkelijkheid zijn.
De ontsnapping: Een gevangene wordt losgemaakt en gedwongen zich om te draaien. Het felle licht van het vuur en later de zon buiten de grot verblindt hem pijnlijk. Pas na een moeizame gewenning ziet hij de echte wereld: echte bomen, dieren en uiteindelijk de zon.
De terugkeer: De ontsnapte gevangene keert terug naar de grot om de anderen te bevrijden. Zijn ogen zijn echter niet meer gewend aan het donker, waardoor hij onhandig overkomt. De achterblijvers lachen hem uit, geloven hem niet en bedreigen hem zelfs met de dood omdat hij hun vertrouwde 'werkelijkheid' aanvalt.
De Filosofische Betekenis
Plato gebruikt deze metafoor om zijn Ideënleer uit te leggen. Volgens hem is de materiële wereld die wij via onze zintuigen waarnemen slechts een afspiegeling (een schaduw) van de echte werkelijkheid.
De Grot: Staat symbool voor de materiële, zintuiglijke wereld waarin de meeste mensen leven. Ze laten zich leiden door vooroordelen, media, politieke meningen en uiterlijke schijn.
De Schaduwen: Vertegenwoordigen illusies, subjectieve meningen en oppervlakkige kennis (doxa).
De Reis naar Buiten: Symboliseert het proces van educatie en kritisch denken. Het losbreken uit vastgeroeste patronen is pijnlijk en kost moeite.
De Wereld Buiten: Dit is de wereld van de abstracte 'Ideën' of 'Vormen'. Ware kennis (episteme) kan volgens Plato alleen worden bereikt door het verstand te gebruiken, niet via de zintuigen.
De Zon: Staat voor het allerhoogste principe: het Ideaal van het Goede, dat alles verlicht en begrijpelijk maakt.
De Filosoof: De ontsnapte gevangene is de filosoof (gebaseerd op Plato's leermeester Socrates). De filosoof heeft de plicht om terug te keren en de samenleving te onderwijzen, ook al wordt dat hem vaak niet in dank afgenomen.
Moderne Relevantie
De parabel is vandaag de dag nog steeds actueel. De schaduwen op de muur worden in de moderne tijd vaak vergeleken met sociale media echokamers, fake news, virtual reality of de algoritmes die bepalen hoe wij naar de wereld kijken. Het dwingt ons om onszelf continu de vraag te stellen: Zit ik nog in de grot, of kijk ik naar de echte wereld?



