JANUARI

OP EEN GEZOND, GEZELLIG EN GELUKKIG NIEUWE JAAR.

AAN ALLEN WENS IK EEN GEZOND EN GELUKKIG NIEUWJAAR!

GELUKKIG NIEUWJAAR!

Beste wensen voor 2019.

Agent riskeert leven en springt in bevroren meer om puppy te redden

Een Turkse agent is de held van de dag voor heel wat dierenvrienden. De agent sprong in een bevroren meer om een puppy te redden. Het beestje zat vast onder het ijs.

De agent kon de puppy veilig aan land brengen, maar de hond was er wel slecht aan toe. Hij werd gereanimeerd en naar de dierenarts gebracht.

Volgens de dokters zal hij volledig herstellen.

VIDEO. Agent riskeert leven en springt in bevroren meer om puppy te redden https://www.hln.be/nieuws/buitenland/video-agent-riskeert-leven-en-springt-in-bevroren-meer-om-puppy-te-redden~ad0037a5/ via @HLN_BE

“Ze stierf een extreem pijnlijke dood”: hartverscheurende foto toont ongeboren kalfje van neushoorn die met kogels doorzeefd werd

Ben Wallace, een Britse documentairemaker en fotojournalist, deelde onlangs een tragisch verhaal over een neushoorn en haar kalfje die stierven bij een strooppartij in Zuid-Afrika. Het dier kreeg enkele kogels in de maag en stierf een pijnlijke dood. Ook haar kalf maakte geen schijn van kans.

Neushoorns zijn een bedreigde diersoort in Zuid-Afrika. Wallace die al lang begaan is met het lot van de neushoorns, werkt op dit moment nauw samen met dierenartsen voor een reeks over de bedreigde diersoort in Zuid-Afrika.

Op een bepaald moment werden ze opgeroepen voor een dier dat ’s nachts gedood was door stropers. Extreem pijnlijke dood “De dierenartsen hebben een autopsie uitgevoerd om de kogel, een essentieel bewijsstuk in het onderzoek, te vinden. In dit geval werd de neushoorn doodgeschoten door de stropers. Ze werd in de maag geraakt waardoor ze ’s nachts een langzame en extreem pijnlijke dood stierf”, legt Wallace uit.

Terwijl hij foto’s nam en de dierenartsen hielp waar hij kon, kwamen ze tot vaststelling dat het dier hoogzwanger was. “Ik zag dat hoe ze de vruchtzak opensneden, waardoor de foetus bloot kwam te liggen, het dier moest bijna geboren geworden.

Ik heb al wat vreselijke dingen gezien, maar dit is iets dat me nog heel lang zal achtervolgen.” Hij liet ook een foto nemen van hem en het ongeboren kalfje, en deelde die via sociale media. “Zijn fragiele huid voelde nog zacht aan. Zijn levenloze ogen glansden nog achter dikke wimpers. Zijn kans om te leven werd weggerukt door de trekker van een pistool, en door de hebzucht van de mensheid”, aldus Wallace op Instagram en Facebook. Het tragische verhaal werd duizenden keer aangeklikt en meer dan 17.000 keer gedeeld.

Etna roept, Stromboli antwoordt: twee Siciliaanse vulkanen barsten op zelfde moment uit.

Nadat de Etna afgelopen maandag uitbarstte, vertoont ook de Stromboli sinds gisteren een verhoogde activiteit. Volgens een Italiaanse vulkanoloog uit Catania bestaat er een verband tussen de activiteiten van de twee vulkanen, die tot de meest actieve in Europa behoren. Het Italiaanse vulkanologische instituut ontkent dat. Ondertussen blijft, door de rommelende Etna, de aarde beven op het Siciliaanse eiland. De Etna roept, de Stromboli antwoordt.

Nogmaals, zoals al verschillende keren in het verleden, zijn de twee Siciliaanse vulkanen op hetzelfde moment enorm actief. Dat bevestigt het eventuele verband tussen de twee vulkanen, zoals vulkanoloog Salvatore Caffo uit Catania eerder al verklaarde.

Gistermiddag gaf de actieve vulkaan Stromboli die in de Tyrreense zee ligt, ten noorden van Sicilië, weer een teken van leven. De vulkaan spuwde lavastenen uit. De Stromboli ontwaakte, opvallend genoeg, een dag na de Etna. Die spuwde afgelopen maandag plots lava en een grote aswolk werd uitgestoten. De Sicilianen kregen dus, door de twee vulkanen, te maken met een knetterend kerstfeest.

De Stromboli is al ruim 2.000 jaar actief.

Op dit moment is de situatie van de Stromboli niet te vergelijken met die van de Etna. De Stromboli spuwt af en toe lavastenen uit, terwijl de uitbarsting van de Etna zwaardere gevolgen met zich meebracht.

Op het vulkaaneiland Stromboli heeft de Civiele Bescherming het alarmniveau van “groen”, wat overeenkomt met de gewone activiteit, veranderd naar “geel”, waarbij extra aandacht vereist wordt. Intussen blijven aardbevingen de provincie Catania teisteren. Gisteren en vanmorgen nam men opnieuw seismische schokken waar. Vanochtend schudde daar de aarde met een magnitude van 4,8 op de schaal van Richter.

Daardoor werden verschillende gebouwen in de provincie Catania beschadigd en 28 personen hadden medische hulp nodig. De meesten hadden kleine verwondingen of waren in paniek. De hulpdiensten evacueerden enkele mensen, omdat hun huizen te zwaar beschadigd waren of ze durfden niet meer terug te keren naar hun woning. 

De enorme aswolk uit de Etna is sinds gisteren afgezwakt, waardoor de luchthaven van Catania weer volledig operationeel was. Om veiligheidsredenen sloot men eergisteren het luchtruim gedeeltelijk af. Het vliegverkeer kreeg daardoor te maken met ernstige problemen. 

“Wat een cadeautje op kerstochtend”: Nederlanders getrakteerd op prachtig zeldzaam weerfenomeen

Parelmoerwolken.

Wie in het noorden van Nederland naar boven keek, kon deze zeldzame wolken met wonderachtige kleurenpracht aanschouwen. Enkele weerfotografen maakten prachtige beelden van het schouwspel.

Parelmoerwolken ontstaan op 20 tot 30 kilometer hoogte. Het kleine beetje vocht dat hier aanwezig is, condenseert pas bij temperaturen beneden -80 graden Celsius. Als het zo extreem koud is, ontstaan dunne wolkenflarden. Doordat die wolken bestaan uit zeer kleine ijskristallen, wordt het zonlicht sterk gebroken en ontstaat bij de juiste omstandigheden, vooral net na zonsondergang of even voor zonsopgang, een kleurenspel. En dan is het genieten geblazen.

Kerstfeest is het feest van warmte aan het einde van het jaar.

Kerstfeest is het feest van warmte heel dicht bij elkaar.

AAN IEDEREEN FIJNE KERSTDAGEN TOEGEWENST.

Indrukwekkend natuur: mist rolt over Zwitserse bergen

Een 'mistlawine' trekt over het Zwitserse Jura-gebergte.

Indrukwekkende natuur in Zwitserland. Daar trok een ‘mistlawine’ over het Jura-gebergte. Het natuurfenomeen ontstaat door de koude temperatuur en de vlakke rand of steile helling van een berg. De andere kant van de berg moet minder steil zijn zodat de mist langzaam naar beneden kan rollen.

https://www.hln.be/bizar/het-leukste-van-het-web/indrukwekkend-natuur-mist-rolt-over-zwitserse-bergen~a2a3ce48/ via @HLN_BE

Jos en Gusta (89) sterven na 64 jaar huwelijksgeluk quasi gelijktijdig

Jos en Gusta tijdens hun 60ste huwelijksverjaardag in 2014

Liefde is: samen op gezegende leeftijd heengaan, in gezelschap van je geliefden. Heist-op-den-Berg neemt dit weekend afscheid van het koppel Jos Claes en Gusta Schoovaerts: zij stierven enkele seconden na elkaar, in gezelschap van enkele van hun kinderen. “Voor twee mensen die elkaar altijd heel graag gezien hebben, is dit een droomscenario”, zegt hun zoon Geert.

Jos en Gusta, allebei 89 jaar. Een liefhebbend koppel, met 8 kinderen, waarvan er één overleed, dat al die jaren lief en leed deelde. “Sinds 2002 woonden mijn ouders samen in een service-flat”, vertelt zoon Geert. “In 2017 ruilde ze de flat in voor een kamer, na een valpartij van onze va.

Hun gezondheid ging de laatste maanden beetje bij beetje achteruit, tot het twee weken geleden plots wat sneller ging. Vorige donderdag was hun kaarsje echt wel uit. Ze zijn om 15 uur in aanwezigheid van enkele van hun kinderen wonderwel op natuurlijke wijze samen overleden, en dit binnen enkele seconden. Ze lagen toen samen in bed.

Mijn broer Wim en zus Veerle waren er bij, net als de huisarts. Ikzelf kwam twee minuutjes later binnen. Wie er eerst overleed, kon zelfs de huisarts niet zeggen. Het gebeurde zo snel.”

Opvallend: Jos en Gusta overleden in de kamer van waar 7 van hun 8 kinderen werden geboren. “Het rusthuis waar ze zijn overleden, deed vroeger dienst als moederhuis en de kamer waar mijn ouders verbleven was vroeger een verloskamer. Mijn ouders zijn dus inderdaad overleden in de kamer waar 7 van hun 8 kinderen zijn geboren. Niemand, ook wij niet, kon dit geloven. Voor twee mensen die elkaar altijd heel graag gezien hebben, is dit een droomscenario.” “Deze mensen waren aan het einde van hun leven en hun gezondheid was zwak. Soms zie je dan dat wanneer de ene gaat, ook de partner niet lang daarna overlijdt”, weet rouwexpert en psycholoog Manu Keirse.

“Zelf ken ik een man waarvan de vader overleed en zijn moeder na het inlichten van de hulpdiensten ook het leven liet, allemaal op enkele seconden. Rouwarbeid is er een serieuze inspanning voor de geest én het lichaam. Het kruipt in jouw lichaam. Mensen zeggen wel eens dat je kan doodgaan van verdriet, dat mag je letterlijk nemen.” 

Hilda is 80 en eenzaam: “Mijn hondje is de reden waarvoor ik leef”

Geen mensen in de fotokaders bij Hilda Oninckx, wel dieren die haar eenzaamheid verdrijven.

 “Er zijn dagen dat ik niemand spreek. Gelukkig heb ik mijn hondje nog. Nu babbel ik tegen Balou.”

Hilda Oninckx is tachtig, woont op een zorgflatje in het Antwerpse Berchem en voelt zich erg eenzaam. “Ik heb niemand meer. Daar kóós ik niet voor, het is gewoon zo gelopen.”

WAT ONS OVERKOMT WETEN WIJ NOOIT OP VOORHAND, GELUKKIG HEEFT ZE HAAR HONDJE NOG.

Dakloze man wordt opgenomen in het ziekenhuis, personeel merkt tot hun grote ontroering dat hij er niet alleen voor staat.

In een ziekenhuis werken is hard. Elke dag weer is daar de confrontatie met de meest intense, harde en dramatische situaties. Maar er zijn ook momenten van pure ontroering.

Zo ook in een ziekenhuis in Brazilië, waar een verpleegster getuige was van een prachtig staaltje liefde tussen mens en dier. Zondag, 3 uur ’s nachts. Verpleegster Cris Mamprim is aan het werk in het regionale ziekenhuis Alto Vale in Rio do Sul als een dakloze man binnenkomt. Hij heeft medicatie en behandeling nodig tegen een ziekte waar hij al jaren tegen vecht.

Al snel ziet de verpleegster dat de dakloze man niet alleen is. Wie staat daar met bezorgde snoeten aan de ziekenhuisdeur op hun baasje te wachten? Vier trouwe viervoeters. De dakloze César vertelt het personeel dat de honden zijn beste vrienden zijn.

Soms eet hij zelf niets zodat zij zeker genoeg in hun buikje hebben. “Hij verzorgt ze duidelijk heel goed”, vertelt Cris aan The Dodo. “De honden zo zien staan aan de deur... Dat toont alleen maar aan hoeveel liefde ze krijgen en hoe goed ze verzorgd worden.”

Als baasje César zich weer beter voelt, laat het ziekenhuispersoneel zijn honden binnen, zodat ze bij hem kunnen zijn. César krijgt in het ziekenhuis ook wat te eten. Hij deelt het met de honden. En daarna verdwijnt hij weer in de nacht, samen met zijn maatjes.

“Ik weet niet hoe zijn leven is of waarom hij op straat leeft. Maar ik bewonder het respect en de liefde die hij heeft voor deze dieren. Was iedereen maar zo”, besluit de verpleegster.

DIT ZOU EEN MOOI KERSTVERHAAL KUNNEN ZIJN.

Hond wacht maand lang op baasje aan afgebrande woning

Andrea Gaylord keerde na een maand terug naar huis in Paradise, Californië en trof er haar trouwe viervoeter Madison aan. 

Een hond die de vreselijke natuurbranden in Noord-Californië overleefde, heeft bijna een maand op zijn baasje gewacht aan de ruïnes van hun woning. Toen de natuurbranden op 8 november uitbraken in Paradise en de stad volledig in de as legden, sloeg Andrea Gaylord op de vlucht.

Enkele dagen later ging Shayla Sullivan, een medewerker van dierenbescherming op vraag van de vrouw kijken of haar hond Madison nog ergens te bespeuren was. Sullivan trof Madison aan op het domein, maar de hond was wantrouwig en hield afstand. Ze bracht hem daarom de voorbije weken regelmatig eten en drinken en hielp ook bij de zoektocht naar Madisons broer Miguel, die tijdens de branden naar een opvangcentrum 135 kilometer verderop was gebracht.

Woensdag zag Andrea Gaylord haar trouwe viervoeter eindelijk terug, toen ze samen met Miguel aan de restanten van haar woning toekwam. De vrouw had meteen Madisons favorietje hapje bij: een doosje crackers. Gaylord zegt dat ze zich geen betere hond kan wensen: “Beeld je in hoe loyaal hij is, om vol te houden in de allerslechtste omstandigheden en hier te blijven wachten.

Hun taak is instinctief om de kudde te bewaken en wij maken daar deel van uit”, zegt de vrouw over haar twee halfbloed Anatolisch herders. “Het is een rustgevend gevoel.”

Brits jongetje (8) neemt stuur over en parkeert auto op pechstrook nadat mama aanval krijgt

Een acht jaar oude jongen redde donderdag zijn mama toen hij controle nam over het stuur van haar auto. De moeder kreeg een aanval en verloor het bewustzijn, terwijl ze met 95 km per uur over een vierbaansweg reed ter hoogte van Colchester in Essex. De twee waren op weg naar huis van school.

Lauren Smith, de mama van Ben, verloor het bewustzijn rond kwart voor vier terwijl ze met haar Ford aan het rijden was. Haar auto raakte de middenberm, gelukkig besefte haar zoon Ben snel dat er iets mis was met haar. Hij zette de noodknipperlichten aan, nam de controle over het voertuig over en kon de auto veilig naar de pechstrook sturen .

“Toen de aanval begon, stuurde ik plots heel onregelmatig. Ik reed van de linkerstrook naar de middenstrook en we botsten tegen de middenberm,” getuigt de trotse mama, die zegt dat Ben niet doorhad hoe groots zijn acties waren. “Hij realiseerde zich dat er iets mis was met mij, maar ik denk niet dat hij wist hoe fantastisch hij was. Hij zei dat hij gewoon deed wat hij moest doen, anders zouden we zijn gestorven.”

Toen de auto eindelijk was gestopt, wilde de jongen de telefoon van zijn moeder gebruiken om de hulpdiensten te bellen, maar intussen stopte een andere bestuurder die hen verder hielp. Lauren, die ongeveer tien minuten later weer bijkwam, zegt dat ze nog nooit eerder een aanval had gehad en herinnert zich amper meer over wat er gebeurd is.

“Ze had het altijd bij rechte eind”: husky stelt drie keer kanker vast bij baasje en redt haar telkens het leven.

Stephanie Herfel en husky Sierra zijn twee handen op een buik.

Stephanie Herfel heeft niets tegen dokters, maar het was wel telkens haar hond die haar het leven redde. En dat al drie keer op rij. Husky Sierra stelde de kanker met haar sterke reukzin vast. Voor de Amerikaanse vrouw is het een mirakel. Ze kan zich geen betere gezondheidszorg voorstellen die op de koop toe nog betaalbaar is ook. “Ik dank mijn leven aan mijn viervoeter”. “Ze had het altijd bij het rechte eind. Ze is een godsgeschenk voor me.”

De eerste keer was in 2013, het jaar waarin Herfel verhuisde van Californië naar Wisconsin. “Ze snuffelde zo intens aan mijn onderbuik dat ik dacht dat ik iets op mijn kleren had gemorst. Dat deed ze nog een tweede en derde keer. Vervolgens ging ze zich verstoppen”, legt de vrouw uit. Herfel had al langer last van pijn aan de onderbuik. Een arts op de spoed veronderstelde dat ze een cyste had op een eierstok en stuurde haar naar huis met medicatie om de pijn te bestrijden.

Maar Sierra had zelf een diagnose gesteld, die ze probeerde duidelijk te maken aan haar baasje door zich te verstoppen in een kast - opgerold in een bolletje. “Om haar zo angstig te zien was op zich al verbijsterend, dus ik maakte dan maar een afspraak met een gynaecoloog”.

“Enkele weken later - na een bloedafname en een echo - hoorde ik van de gynaecoloog dat ik kanker had. Ik was helemaal in shock.” Ze onderging een volledige hysterectomie en verloor eveneens haar milt. Daarna werd chemotherapie toegediend tot april 2014.

Op twee andere momenten, eerst in 2015 en nog eens in 2016, verborg Sierra zich weer en vreesde Herfel het ergste. De hond had weer gelijk. De kanker was twee keer teruggekomen, eerst in haar lever en vervolgens in haar bekkengebied. Sierra is erg bijzonder.

Uit onderzoek was al gebleken dat honden met een betrouwbaarheid van 98 procent de diagnose van (prostaat)kanker kunnen stellen door bijvoorbeeld aan de urine van de patiënt te snuffelen. Maar Sierra lijkt nog beter te doen.

De viervoeter reageerde op dezelfde manier toen een vriendin - waarvan geweten was dat ze eierstokkanker had - op bezoek kwam.

En de hond verstopte zich ook toen een werkman de keuken kwam renoveren. Herfel en haar echtgenoot namen daarop contact op met de baas van de man om het voorval te melden. Ze vonden het hun plicht om de werknemer op de hoogte te stellen.

Herfel houdt enorm veel van haar hond en ze vreest de dag waarop ze niet meer samen zullen zijn. Haar plan is om een boek te schrijven over haar geweldige metgezel.

“Ik heb het gevoel dat mijn verhaal mensen kan laten nadenken over hun eigen huisdier en hoe slim ze wel niet zijn. Ze verdienen alle krediet.”

DAAR IS DE SINT EN ZWARTE PIET WEER. JAARLIJKS OP 6 DECEMBER MAARK HIJ ALLE KINDEREN BLIJ.