DAG VAN EEN PEUTER

05:30 Wakker geworden, gehuild. Wilde bij papa en mama in het grote bed. Mocht
niet. Nog harder gehuild. Mocht wel.

08:30 Moest melk drinken. Wilde niet, wilde cola zoals op TV. Woest gebruld. Hielp
niet. Melk vies, bijna dood.

09:00 Pijp in papa's koffie gedaan. Papa boos.

09:15 Zeep gleed uit in bad. Mama nat. Mag niet met zeep spelen. Zeep in mond
gestoken. Nooit meer doen, smaakt vies.

10:10 In papa's werkkamer geweest. Vliegertjes gemaakt van papa's papieren.

10:45 Sleutel uit kast getrokken. Weggestopt. Mama wilde hem terug. Eerst snoep
gevraagd, dan sleutel teruggestoken.

11:00 Worm gevonden. Wilde weten of hij kon zwemmen. Zonk.

11:30 Kalender afgescheurd tot 6 december. Gewacht op Sinterklaas en Zwarte
Piet.
Kwamen niet.

12:00 Kalender verder afgescheurd tot 25 december. Gewacht op Sinterklaas en
Zwarte Piet. Kwamen niet.

12:30 Moest pap eten. Geweigerd. Wou frieten met stoofvlees. Stoelen
omvergegooid en pap naar papa gesmeten. Klappen gekregen op blote
bibs. Rest van pap toch maar opgegeten.

15:00 Rood potlood gevonden. Op deuren getekend. Slaag gekregen. Alles zelf
moeten uitgummen.

16:00 Behang van muur getrokken. Zo veel mooier. Mama vond van niet.

17:45 In mama's handtas gekeken. Poeder op kanarie gedaan. Kanarie nu lekker
ruiken. Mama niet weten. Beter ook zo.

18:15 Kat bij staart gepakt. Krabte. Klap gegeven. Krabte nog. Meer klappen. Werd
kwaad. Beste afblijven, poes gevaarlijk.

19:00 Moest weer gaan slapen. Wou niet. Wou G.T.S.T. zien. Mocht niet. Blokje naar
TV gegooid. TV kapot. Niemand kon nog zien. Ikke niet zien, niemand zien.
Hihi!

19:30 Ben toch gaan slapen. Hoorde mama tegen papa zeggen: 't Is toch zo'n
braaf manneke..."

De dood is niets!

Ik ben maar aan de andere kant ,ik ben mezelf

jij bent jezelf
Wat we waren voor elkaar, zijn we nog altijd!

Noem me zoals je me steeds genoemd hebt

Spreek tegen mij zoals weleer

Op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.

Lach, om wat ons samen heeft doen lachen!

Bid, glimlach, denk om mij

Spreek mijn naam uit thuis

Zoals je altijd gedaan hebt.

Zonder te benadrukken.

Zonder zweem van droefheid

Het leven is wat het altijd geweest is,
de draad is niet gebroken.

Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
 Omdat je me niet meer ziet?

Nee, ik ben niet ver, juist aan de andere kant van de weg!

Zie je, alles is goed,

Je zult mijn hart opnieuw ontdekken

en er de tederheid in terug vinden.

Zuiverden dan ooit, dus droog je tranen

En ween niet als je van me houdt!
(onbekend)

Goede morgen lieve mensen,welkom bij Lipske

Ik wil het nu houden op de vragen die ik me stel bij alles wat er tegenwoordig gebeurt:

WAAROM.....

Waarom sterven er dagelijks zoveel kinderen..

Is er nu echt niemand die dit kan verhinderen

Waarom is er onder de mensen zoveel onverdraagzaamheid

is het zo moeilijk te zeggen..ik heb zo'n spijt?

Waarom spreken de mensen niet meer met elkaar,

niet eens vriendelijk knikken,een klein gebaar..

Waarom altijd en overal oorlogen,verschrikkelijk lijden..

was het niet veel eenvoudiger elkaar te verblijden.

Waarom zijn zoveel oude mensen eenzaam,

wie treft hier de blaam?

Waarom die voortdurende honger naar geld,

is het niet de liefde die telt?

Waarom sterven zoveel kinderen van honger en dorst,

terwijl anderen stikken in broodjes met worst;

Waarom gaat de wereld ,onze natuur naar de knoppen;

Denken we ..ach..laat onze kinderen de boontjes maar doppen.

Waarom wordt door jonge koppeltjes geen water meer bij de wijn gedaan,

Denken ze..foert,ik kan op mijn eigen benen staan.

Waarom kan ik nergens een fatsoenlijk antwoord krijgen;

waarom hoor ik niets anders dan:zwijgen!

Waarom zullen we nooit het antwoord weten,

misschien omdat moeilijke vragen liever worden vergeten?

Ik zal dan maar stoppen met een simpele vraag over "waarom"

wel...waarom...zijn de bananen krom?

Prettige week en tot de volgende...bij leven en welzijn!

Mijn laatste wens,

Eens zal de dag komen,
dat mijn leven ophoudt te bestaan,

treur dan niet, laat geen enkele traan.

Want probeer juist op die dag
elkander warmte te geven,

want dan zal ik voor eeuwig leven.

Doe geen pogingen om kunstmatig
leven in mij te laten vloeien,

zoals ze ook kunstmatig planten laten groeien.

Dat wil ik niet, dat moet je niet vergeten.

Laat mijn doodsbed, levensbed heten.

Geef het licht van mijn ogen aan hem die nooit de liefde van een vrouw mocht aanschouwen.

Probeer met mijn hart voor iemand anders een nieuw leven op te bouwen.

Geef mijn bloed aan een tiener,
die uit een wrak van een auto werd gehaald.

Geef mijn nieren aan iemand,
die voor een kunstnier heeft betaald.

Geef mijn beenderen, elke vezel en zenuw,
aan een kind dat niet meer durfde te hopen.

Om dit jonge leven eens te kunnen laten lopen.

Geef de cellen van mijn hersenen aan hen die zijn uitverkoren.

Zodat een stomme jongen
zijn ouders echt kan horen.

Verbrand wat er van mij over is,
en help met de as de bloemen bloeien.

Laat ook de bomen, planten,
alles er van groeien.

Wil mijn fouten en mijn zwakheden voor altijd begraven, het is hun lot.

Geef mijn zonden aan de duivel,
geef mijn ziel aan god.

Doe een goede daad of geef een vriendelijk woord aan iemand die het nodig heeft.

Zorg dat de ander altijd zonder zorgen leeft.

Als je dat alles werkelijk hebt gedaan.

Kan ik rustig het Koninkrijk Gods binnen gaan.

Share Comments & Graphics - Native American Layouts - Photobucket

Mocht het zo worden..:

De krenterigen vrijgevig,

De hooghartigen eenvoudig,

De koppigen zachtmoedig,

De humeurigen blijmoedig,

De zelfgenoegzamen medelevend,

De onvriendelijken attentievol,

De ongeduldigen rustig,

De ontrouwen loyaal,

En..ikzelf de mens die ik zou moeten zijn!

Goede morgen lieve mensen,welkom bij Lipske!,

Oktober..een echte herfstmaand,en voor we 't weten zitten we weeral aan de feestdagen!

Het gaat verdorie toch echt wel rap zenne,en al ben ik een echte kerstfan en zie ik graag sneeuw,mijn benen gaan daar niet in mee,haha!

Ondertussen is die maag-darmontsteking dus wel van de baan,maar alhoewel ik vroeger heel snel recupereerde,voel ik me nu nog dikwijls belabberd..direct moe en slapjes op mijn benen,was vorige vrijdag even naar mijn zussen gegaan(had ze al 3 weken niet gezien,en dat is voor ons een eeuwigheid)maar ik moest vlug forfait geven,het gaat me echt nog niet af,dus ga ik mijn blogmaatjes nog eens moeten teleurstellen,want het is niet gezellig om er als een zombie te moeten bijzitten,dus nog maar eens uitstellen tot volgende maand,zal er dit jaar toch nog wel eens geraken zeker

Voor de rest gaat het hier zijn gewone gangetje,dus wens ik jullie een heel fijne herfstweek toe en niet vergeten:

GENIET VAN HET LEVEN,JE HEBT HET MAAR EVEN!

tot de volgende ..bij leven en welzijn!