Een versje van Wim Hofman
Toen ik dood was (een versje) Wim Hofman
Toen ik dood was
gingen jullie naar huis
en jullie ruimden alles op
schelpen stenen scherven gruis
gordijnen deuren en ramen open
en mijn bed een inkt zwarte vlek
in de kast kakelden papieren
niets stond op zijn plek
mijn stoel was al kilometers ver
een stofwolkje op de oude straat weg
op tafel een taart zonder kaarsjes
maar met kersjes voor ieder een kersje .










