Samen met Floris beleven ze de gekste avonturen waarvan ik hier -tante Ka'tje- af en toe eens een belevenis ga vertellen van wat dit dan allemaal is.

Happy is in feite een heel lief poppesnoetje met een stukje oude zakdoek van Floris zijn overgrootvader als mutsje op z'n bolletje.

Als lijfje heeft Happy een heerlijk zacht zakdoekje van ongebleekte katoen.

Ze is er echt helemaal dol op ook!

Wat zij ook maar meemaakt-scheuren of niet-steeds wordt ze weer lekker opgelapt door de moeder van onze Floris of zijn tante Kaatjes...en blijft daardoor nu al wel drie jaar in leven als een heerlijk jasje voor de kleine snuffelaar "Floepertje"zoals zijn tante Kaat hem nog wel eens benoemd!

Maar...daar blijft het niet bij-nee hoor-het mooiste komt nog...let maar eens goed op!

Om het iele nekje van de kleine Happy

 hangt een heel fijn knuffelspeentje aan een lekker sjawltje gebonden.

Dáár is die ondeugd van een floris natuurlijk beregek mee-kun je je wel ff voorstellen,hé!

Al vanaf Floris zijn babytijd is Happy nu al zijn allerbeste vriendje..net als Flappy.

Ja...en wie is die Flappy dan ?...zul je vast wel denken!

Nu...Flappy is een heel erg gezellig en ondeugend konijntje van zalige zachte stof,waar je echt heel lekker aan kan snuffelen..nu...dat is dan tegelijkertijd zijn andere lievelingsvriend geworden.

En samen met deze twee beleeft Floris heel veel dingen.

Die twee zijn onafscheidelijk voor elkaar geworden,dat kun je natuurlijk wel snappen,hé!

Zonder zijn allerbeste twee vriendjes gaat floepertje echt niet naar bed...zijn ze ff zoek of weg-dán begint de allergrootste pret!

Hier zien jullie Flappy...gelukkig lacht ie alweer hoor..daarstraks is hij samen met Happy uit de kinderwagen gevallen!

Jullie begrijpen allemaal zeker wel,dat dit echt héél erg verdrietig was, maar gelukkig hadden we een mooie pleister mee  en konden gelukkig snel weer verder!

***

Hier zitten ze dan....Happy en zijn vriendje Flappy...onafscheidelijke van elkaar!

Vandaag is het heerlijk warm weer en is Floris  samen met tante kaatjes in de tuin,vandaar dat Happy en Flappy ff lekker kunnen uitrusten  en genieten van alle bloemetjes die hij hun zo nu en dan even laat ruiken nadat hij er zelf ook aan heeft zitten snuffen.

Zien jullie wel?..hier is hij weer met de bloemetjes die hij net geplukt heeft voor in het mooie vaasje dat mama ervoor binnen  heeft staan.

Ze zijn geel en dat is net zo'n mooie kleur als de zon!

Ga maar eens met jullie mama door de kamer kijken en in de tuin-hebben jullie ook van die mooie kleuren?

En ja hoor...bij tante Ka'tje zelfs zijn ook zulke mooie bloemen te vinden...

Kijk maar eens wat een mooie waterlelie...óók al met een geel hartje erin.

Zien jullie wel hoe geweldig mooi het hartje van deze bloem is...GEEL...en fluweelzacht!

Verder kun je het hele jaar door deze kleur in de bloemetjes terugvinden.

Floris mag elke dag van het jaar met zijn tante kaatjes mee op onderzoek...dan maken ze een ontdekkingsreis en daar genieten ze dan allebei heel erg van!

en natuurlijk neemt Floepertje zijn vriendjes Happy en Flappy daar dan ook mee naar toe!
  hé-hier nog zo ééntje!

Happy en Flappy-3.

Vandaag kwam ik bij Floepertje en keek Happy en Flappy eens goed aan.

Flappy was te vies om aan te pakken en Happy was alweer aan nieuw jasje toe.

Daar moesten wij dus even flink over prakkedenken...en ja hoor...Floris wist het al snel.

Omi heeft vast nog wel een boerenbonte bewaard van Opi indertijd...dáár kan dus een nieuwe jas van worden gemaakt!

Woensdag komt Kaatjes weer en dan kunnen we samen naar Omi toe.

Het is ook alweer 21 jaar gelee...dat Opi traantjes veegde daarmee!

Die herinnering houden we hiermee in stand en komt zo Flappy dus in Floris zijn hand.

En dan hebben we ook nog onze Flappy..Knuffelen-já-dát kan hij goed-lag dit weekend vaak in de modder en nu zit alles in z'n snoet.

Dít heerschap zoekt ook al naar vernieuwing ,maar dat is haast niet te doen.

Is er soms nog één van de leden..die daar wat aan zou kunnen doen?

We zoeken dus allemaal samen naar dit onafscheidelijk stel -een nieuwe Happy-misschien kent U zijn broertje wel!

ondertussen is omi alweer 2 jaar niet meer hier

Floepertje
zo gelukkig als wat
Met tante Kaatjes
naar de chinees

Happy en Flappy-4.

Spelen heel vaak met de andere vriendjes van Floris.

Hier ligt zijn hondje Spekkie met de speen  in z'n bekkie.

Dat is toch zo'n ondeugend beest....maar spelen met hem is écht een feest!

Elk moment haalt deze wel  een ondeugende streek uit en hij is ook nooit uitgerend.

Maar als er visite komt waar hij echt gek op is...zie je al zijn tanden glimmen en dat zijn er en hele ris!

Happy is blij met deze vriendjes van zijn Floris omdat ze ook héél lief voor zijn knulletje zijn en hem zo vaak blij en verrast maken met hun streken, dát kunnen jullie wel snappen,hé!

Kijk maar eens waar die kleine man zijn Spekkie mee verwend...en dan te denken dat dit kereltje écht niet op de bank mag liggen!

Tante Kaatjes kan zeggen wat zij wil, maar als zijn mama weg is,vind hij dat het wél mag en voor Kaatjes er erg in heeft is de ondeugd er alweer op geweest.

Maar lief issie wel!

http://positivepause.com/index.html

Mijn kind 

  Je bent zo ingetogen
Zo vreselijk in jezelf
Kon ik je maar bereiken
Je stille pijn verzachten

Mijn kind
Je onrust in je nachten,
Onrust over je zijn
Pijn en onbegrip zijn nu jouw deel
Ook mij doe jij zo'n pijn

Kijk even maar achterom
Kijk wat je hebt, niet hád
Een leven vóór je,  frank en vrij
Ga gewoon, wees blij.

http://www.marcopaulo.nl/

de trotse moeder!
van
...
Marco-Paulo

http://users.skynet.be/jeanvanhove/id89.htm

Vroeger
Had ik altijd het gevoel voor een ander
 te moeten zorgen

moest ik alle dingen zelf in de hand houden

omdat ik bang was voor contrôleverlies en
dat de dingen anders niet liepen,
zoals ik dacht dat het hoorde.

Maakte ik wel eens excuses, zodat mijn eigen pijn
 zo niet voelbaar was.

Zette extreem alle puntjes op elke i

had het gevoel alles erg goed te moeten doen en
geen fouten te mogen maken.

Wilde ik iedereen veel warmte en liefde geven
en vergat ik mijzelf.

Dacht ik:dat wanneer je de problemen van een
ander oplostte, dit een positieve daad was...
de eeuwige helpende hand

.......

gelukkig weet ik nu

.......

Mensen moeten hun eigen situaties oplossen

je mag wel een goede raad geven

maar ze moeten hun eigen levenslessen leren.

Ook mag en kan ikzelf nu
ook warmte aannemen

en niet alleen maar geven.

Ik kan weer genieten

al-één zijn met mijzelf

samen of zonder anderen,

ZIJN!

volgende verhaaltjes zijn dus echt
oud nieuws

http://www.pcdon.com/-Carpenters_YesterdayOnceMore.wav

Het is niet fijn

om altijd te moeten leven met veel pijn

Het lijkt weleens of ervoor mij
 niets anders meer bestaat

terwijl alles om mij heen gewoon
maar verder gaat

Dit stemt mij heel erg triest

omdat je toch al zoveel verliest

Zo verschrikkelijk moeten vechten

voor dood normale rechten

En het doet wellicht de meeste pijn

om een dood  normaal mens te moeten zijn

Maar ook mijn innerlijke mens

heeft toch zijn levenswens

Door daarin nog te blijven geloven

moet ik mijzelf steeds opnieuw
wat gaan beloven

Probeer te leven,zoals je nu bent

en zorg ervoor dat je jezelf goed kent

Leer op jezelf te gaan vertrouwen

om zo een nieuw en mooi leven op te kunnen bouwen

Ik wil er ook beslist mee verder gaan

want mijn nieuwe ik,
zie ik heel graag staan!

pffffffffff
mooi zo

2001
Eenzaamheid

Het kan zijn dat mijn gevoel van eenzaamheid over
en door dit alles zal blijven
en me zal achtervolgen.

Het is n.l. een gevoel dat mij op de meest
 onverwachte momenten
omaar overvalt.

op die momenten komen er zoveel emoties
naar boven dat ik bang ben dat ik
ga stikken of flauwvallen.

Wel merk ik,dat ik door deze zware dagen steeds
meer vertrouwen in mijzelf heb gekregen......
omdat ik nu weet dat ik daarna
weer gelukkige momenten zal hebben.

Als het ware heb ik twee persoonlijkheden
 opgebouwd.

En als ik héél eerlijk naar mijzelf kijk....meerdere!

Geregeld verval ik in een andere rol.

Van klein kind tot enorm sterke vrouw...oké!

er ís mee te leven

met deze wetenschap

leuk is anders

en ook nog eens

enorm energievretend!
en nu
nu sta ik best weer redelijk stevig
op twee pootjes hoor

  Sommige herinneringen waren
zo ontzettend,

dat niet alleen mijn geest,
maar ook mijn lichaam
 zich met alle geweld leek te verzetten
tegen de pijn van het er over spreken.

twee dingen vielen mij op:
het eerste was de moeite
die ik ermee had om de dingen
die ik voelde,uit te spreken.

Als ik iets begon te vertellen met
 mijn gevoel erbij,
begon ik te haperen(kreeg een panieksgevoel)
sprong ik van de hak op de tak en
wég was weer mijn gevoel.

ten tweede mijn alertheid
over de reacties
 van mijn toehoorder(s)...

De dingen die ik heb meegemaakt kon
mijn geest niet ten volle bevatten....
een waas voor mijn hersenen maakte
grote afstand van de situatie....sloeg weg!

Vertelde ik wel een klein facet uit mijn verhaal....

dan ging dit gepaard met zoveel tranen,
emotionele pijn,verdriet,zelfverwijt en
gevoelens van onmacht,
eenzaamheid en onderdrukte boosheid.

Het leek er tevens op:alsof dat je de deksel
van de  hogedrukpan een kiertje
opentrok....
er ontsnapte dan zo'n enorme kracht...
dat je borstkas werd ingedrukt en
je leek te gaan stikken....
pijn,pijn,pijn!!!!!

Je werd volledig uit elkaar gescheurd!

dus....

Als vervolg hierop verviel ik dan in een proces
van emotionele afstomping.

Dit zorgde vervolgens weer,
dat je alle gevoelens ernstig ging wegdrukken.

geweldig dan, om nu te weten
het leven heeft weer zin

http://home.iae.nl/users/toirk/gedichten/geboorte.html

De angst het hele verhaal
te moeten vertellen
maakte

dat ik anderen niet te dichtbij liet komen.

Vaak had ik het gevoel,
anders en afwijkend te zijn.

De angst dat wanneer ik eenmaal
meer over mijn traumatische ervaringen
 zou gaan vertellen

ik ook door emoties overvallen zou worden

en hierdoor ook de contrôle over mijzelf
 zou verliezen....

dit gebeurde geregeld al ten dele!

Ik werd gesandwiched tussen

enerzijds de angst voor contrôleverlies

en anderzijds had ik toch
een diepliggend verlangen

om mij aan een ander toe te vertrouwen

en mij eens helemaal uit te kunnen spreken.

Met de feitelijke toedracht delen

ging het nog wel,
maar de pijnlijke gevoelens

die erbij hoorden,
 maakten dat deze angst reeël was.

Maarr ja...zonder pijn...geen medicijn!

Het actief wegstoppen of verdringen van,

boze,angstige of verdrietige gevoelens
en gedachten..

was voor mij hard werken en energie vretend.

Nu,na zo'n lange tijd heb ik gemerkt
 hoeveel energie dit mij heeft gekost
 en mijn gezondheid ondermijnde.

Toch...die angst voor zelfconfrontatie!

Vaak was het ook echt onmogelijk om
met m'n maatje te delen...
zonder dat hij hierdoor op tilt zou slaan.

Ik vond het daarom ook niet goed om mij relatie
 hierdoor onder druk te zetten.

Het is dus al een wonder, dat ik uiteindelijk
 toch wel eens een
 mimiem stukje ben gaan delen!

***

Eenzaam,moederziel alleen

Waar moet ik met m'n gevoelens heen?

bang voor iedre vorm van confrontatie

durf ik me niet over te geven

in mijn relatie

doodsangsten heb ik doorstaan

alle pijn,verdriet,vernederingen

me door één man aangedaan

ooit heb ik het durven delen

nooit meer daarna heb ik dat vertrouwen

aan iemand durven geven

steeds opnieuw kruip ik in mijn isolement

heel wat jaren vernield door die ene vent

zal ik ooit nog durven praten?

Of zal ik voor de rest van mijn leven

door die ene vent,mezelf

maar vooral mijn lichaam

blijven haten?

pfffffffff
heerlijk als je dan toch terug leest
en weet
ik ben er weer!

16 oktober-2004
Vandaag is het dan
 bijna 10 jaar
 geleden
dat ik voor de jongens
en mijzelf koos
en de kracht vergaren kon ,
om te vluchten
uit een gruwelijke tijd...
een weg ging banen
naar de toekomst...
onze toekomst!
Ik herinner me die dagen
  van gisteren
als was het de
dag van vandaag.
De eeuwige hel-de angst-
de adrenaline
die continue door m'n aderen
stroomde
als was het een rivier
in stroomversnelling
Een aantal keren was ik in gesprek gegaan met
de behandelend arts van de geesteszieke man,
die ons het leven wist te bezuren...
en steeds kon ik nog niet uiten wat ons
toendertijd allemaal overkwam
Wát hij mij eigenlijk aan deed en helemaal niet,
mijn gevoelens van dit alles.Steeds weer trachtte ik
andere remedies om hem anders te laten denken.
Steeds weer zocht ik oplossingen
voor zijn probleem en nooit
voor de mijne
Altijd heb ik gedacht,d
at hij dit nooit,maar dan ook helemaal nooit,
een ander aan zou mogen gaan doen en hield vol...
terwille van alle mensen die anders
slachtoffer zouden gaan worden.
Een andere uitweg kwam niet in mij op...mijn gevoel en
gedachtes werden bepaald bij die van hem/tegelijker tijd
 met die van mijzelf verweven.

Alles,maar dan ook alles moest omgezet worden
naar zijn denken en wereld.
Wilde ik iets vermelden dan..
Eerst mijn vertaling,naar die van hem en vervolgens
naar zijn realiteit omgezet,
omdat wij anders weer de dupe zouden gaan worden
van zijn verwarring en gestoord denken-
de angst voor en om ons leven!
Er was dus heel veel moed voor nodig om stappen
 tot een vlucht te gaan zetten...gesprekken met de huisarts
 zorgden voor een vorm van compagnonschap
 en gaven mij het gevoel er ineens
niet langer alleen voor te staan.
Deze bondgenootschap was uiteindelijk mijn redding,
doordat ik ging inzien dat er wel iemand was
die meeluisterde en in zag wat er werkelijk afspeelde
 achter de vier gesloten muren.
Daarvoor was het steeds weer zo,
dat de zieke man naar zijn woorden werd geloofd
en ik als een zwak mens werd aangezien,
vanwege mijn enorme gewichtsverlies
door alle stress...28 kg en zelfs ooit nog minder.
Hij maakte misbruik van mijn geschonden vertrouwen
in hem,
maar desondanks hem niet voor gek
naar buiten te laten treden.

Vandaag weeg ik 10 kg meer dan het dubbele van toen...
en ook dat was een moeilijk proces om door te maken-
die snelle groei!
Heerlijk...werkelijk toch deze tijd te hebben doorgekomen...
wie had dat toendertijd kunnen denken?

Daags voor mijn vlucht vanuit mijn eigen huis,
waar ik nooit weg van wilde vluchten
en me staande in wilde blijven houden...
daar denk ik nu dan even aan...i
k was gruwelijk getraumatiseerd en gehersenspoeld
door een ander mens die dat deed
voor zijn eigen beveiliging.

De angst om op te vallen naar de buitenwereld,
de angst van hem om door de mand te vallen,
zijn angst-angst-angst... en ernstige depressies werden
omgezet in enorme agressie op alle fronten.

Zijn ziektebeeld werd later door de
 Pieterbaanstichting
omschreven
als iets wat meer dan op zichzelf stond
en uit heel veel facetten geslepen was/is!
Extreem verstoord op alle fronten en
een grote machtswellusteling 1e klas...
onze eigen "Hitler at home" en als 2e :de super Dutroux.

Als jullie tussen al deze regels heen zouden kunnen lezen
ach nee....laat maar zitten-denk er niet over na
das war einmal
brullen we steeds weer door de zaal!

10 jaar voorbij-
een opéénvolging van allerlei kwelling-
onmacht-liefde en leed,leugens en
 los van de totale vernieling van wat ons was
Het strippen van ons huis en het leegroven van ons bezit,
de dreiging die bleef hangen...onze,maar vooral míjn angst
en gevoelens in allerlei stroomversnellingen
van flashback tot nachtmerries
Het was heel veel meer dan heel veel mensen
 aan zouden kunnen.vandaar dat we dit doorleven
 van allerlei
 nu samen gaan vieren-
om zo doende-alles achter ons te kunnenn gaan laten!
Ooit had ik nooit een moment kunnen denken
 dat de vrijheid er ooit zou komen,
weg uit de hel van boosaardig-en wreedheid
Weg van de eeuwige adrenalinestroom en pijnen
Op weg...naar een nieuwe toekomst en
die hebben we nu langzamerhand dan ook wel bereikt
van harte meis
ik ben beretrots op je
Spirituele ontwikkeling en geestelijke groei zijn er
zeker
op voor uit gegaan
wensen?
ze beginnen zo hier en daar in vervulling te gaan
kleine dromen komen uit
gefeliciteerd Kaat
met jezelf