LOOFHUTTENFEEST

Wie Hem wil naderen, moet immers geloven dat Hij bestaat.

Er is in deze wereld heel wat vaag religieus gepraat over 'het goddelijke in ieder mens', het Opperwezen, de Voorzienigheid, een Hogere Macht. Maar Gods Woord is niet vaag: heel concreet verhaalt de Bijbel van mensen die op deze wereld hebben geleefd en die God persoonlijk hebben gekend, en met Hem en voor Hem hebben geleefd. Zij geloofden, nee: zij wisten, dat Hij echt bestaat, omdat zij de bewijzen daarvoor in hun eigen leven hebben ondervonden. Beginnend met Abel zijn velen zelfs martelaren geworden voor het geloof, dat de zekerheid is van de dingen die men hoopt, en de overtuiging van de dingen die men niet ziet. God bestáát niet alleen, maar Hij is de Eeuwige, de Onveranderlijke, de Allerhoogste Heer.

Zoek je geluk bij de HEER.

Psalm37:1-20

Vindt u het altijd gemakkelijk om blij te zijn? Onze omstandigheden zijn niet altijd even vrolijk: zorgen, ziekte, verdriet. We hebben soms maar weinig reden om blij rond te lopen.

En toch worden we opgeroepen om blij te zijn. Maar let op: we hoeven ons niet te verblijden in onze omstandigheden; die veranderen namelijk voortdurend. Als daar de bron van onze blijdschap in gelegen is... nee, we worden opgeroepen ons geluk bij de Heer te zoeken. Dat betekent dat u mag weten dat, hoe uw omstandigheden ook zijn, de Heer altijd bij u is en u zijn genade wil geven. Het betekent ook dat we onze focus moeten veranderen: kijk niet naar je omstandigheden - kijk naar Hém. Zie op naar de Heer, verwacht het van Hem en geniet van Hem: van zijn liefde, van zijn trouw, van al zijn goddelijke eigenschappen, heel de rijkdom van zijn Persoon. Daar veranderen uw omstandigheden niet door - maar uw hart verandert wel. Wie op Jezus ziet, die ervaart een diepe blijdschap, ondanks de omstandigheden.

Toen David deze psalm schreef, was hij al op leeftijd. Hij had in het leven rondgekeken, veel meegemaakt, en wijs geworden dichtte hij dit lied. Wees niet jaloers op wie kwaad doen, zegt hij; wij leven als gelovigen immers in een andere dimensie. Het gaat helemaal niet om aards, tijdelijk geluk: ons erfdeel zal voor eeuwig bestaan. Wij hebben zicht op de eeuwigheid, op de Eeuwige, en mogen daar in dit leven al van genieten. David raadt ons: vertrouw op de Heer (dat geeft zekerheid), zoek je geluk bij de Heer (dat geeft blijdschap), leg je leven in de handen van de Heer (dat geeft rust) en wacht op de Heer (dat geeft vrede). Wie dit ter harte neemt, leert het ware geluk kennen

Wie BEN IK

Ik ben geboren in 1725 en ik stierf in 1807. De enige geloofsinvloed in mijn leven, voor zover ik mij herinner, kwam van mijn moeder, die ik maar tot mijn zevende jaar heb gekend. Toen zij stierf, was ik in feite een weeskind. Mijn vader hertrouwde en stuurde mij naar een strenge militaire school, waar ik door de zware training bijna een keer mijn rug heb gebroken. Ik kon het daar niet volhouden en ben op tienjarige leeftijd zeer opstandig weggelopen. Een jaar later, nadat ik had besloten me aan geen enkel onderwijs meer te onderwerpen, ging ik naar zee, erop hopend dat ik in mijn vaders voetsporen zou treden. Ik leerde in ieder geval hoe ik een schip moest navigeren. Meer en meer gaf ik mezelf over aan de duivel. Ik had besloten te zondigen zonder enige terughoudendheid, want het licht in mijn leven was uitgegaan. De dagen van mijn militaire dienstplicht brachten mij tot een nog grotere rebellie tegen alles wat met wet en regel te maken had. Ik deserteerde uit het leger, werd later gearresteerd als een misdadiger en heb verschillende keren publiekelijk een aframmeling van de politie gehad.

Na mijn gevangenisstraf ben ik op de vlucht gegaan naar Afrika. Ik had telkens gedachten aan zelfmoord. In Afrika zou ik in ieder geval ver weg zijn van ieder die mij kende. Ik sloot opnieuw een verdrag met de duivel om voor hem te leven. Ik kwam in aanraking met een Portugese slavenhandelaar, bij wie ik werkte tegen kost en inwoning. Zijn vrouw gaf mij te eten zoals aan een hond. Ik moest van de vloer eten en als ik weigerde sloeg ze me met een zweep. Ook daar vluchtte ik weer weg zonder een cent op zak. Aan de kust maakte ik een vuur in de hoop dat een schip mij zou opmerken. Dat gebeurde. Men dacht dat er goud, ivoor of slaven aangeboden zouden worden. Men nam mij desondanks aan boord. Men stond er van versteld dat ik in staat was het schip te besturen. Ik werkte een vrij lange periode op dit schip. Het vervoerde slaven. Vele malen was ik in doodsgevaar. Eens opende ik vaten rum en voerde de hele bemanning dronken. De kapitein liet mij zwaar geselen en smeet me voor lange tijd in het scheepsruim.

Op mijn grafsteen staat: 'Geboren in 1725, gestorven in 1807. Een loopjongen, eens een ongelovige en een losbol, een verzorger van slaven in Afrika, werd door de rijke genade van onze Here en Heiland, Jezus Christus, bewaard, hersteld, vergeven en aangesteld om het geloof te prediken, dat hij lange tijd had bestreden.' Ik wilde voordat ik zou sterven mijn levensverhaal in een lied vertellen. Dat lied werd wereldwijd een lofzang: 'AMAZING GRACE.' Mijn naam? John Newton.

Genade, zo oneindig groot,

dat ik, die 't niet verdien

het leven vond, want ik was dood

en blind, maar nu kan 'k zien.

Genade die mij heeft geleerd

te vrezen voor het kwaad.

Maar ook - als ik mij tot Hem keer -

dat God mij nooit verlaat.

Want Jezus droeg mijn zondelast

en tranen aan het kruis.

Hij houdt mij door genade vast

en brengt mij veilig thuis.

Als ik daar in Zijn heerlijkheid

zal stralen als de zon,

dan prijs ik Hem in eeuwigheid

dat ik genade vond.

Bedroeven van de Heilige Geest is:

Zijn plannen met ons leven dwarsbomen en Hem niet alle ruimte geven.

Ook God zelf getuigde daarvan.

Toen Jezus op aarde rondliep, heeft God vele malen de missie van zijn Zoon ondersteund. Driemaal klonk er een stem uit de hemel: 'Dit is mijn Zoon.' Op het gebed van Jezus werden mensen genezen, werden menigten gevoed, werden doden opgewekt. Na het sterven van Jezus gaf God het opperste getuigenis door Hem uit de doden op te wekken en verscheen Jezus aan honderden getuigen. Met zo'n goddelijke ondersteuning kan er aan de boodschap niet meer worden getwijfeld!

VERDRIET HEBBEN MAG

Chuck Swindoll heeft eens gezegd: 'Ik betreur het belachelijke idee dat je geen verdriet hebt als je de Heer kent. Met mijn hele hart ben ik het daarmee oneens.'

Hij heeft gelijk. Denk maar eens aan Job.

We leren Job kennen als een godvrezend mens, wiens leven voorspoedig is. Dan stort Jobs wereld in. Hij verliest alles wat hij heeft en iedereen van wie hij houdt. Geen aankondiging, geen waarschuwing, gewoon een donderslag bij heldere hemel. We hebben er geen moeite mee ons in zijn verdriet in te leven.

Jobs daden schijnen vreemd. Hij scheurde de kleren die hij droeg en schoor zijn hoofdhaar af. Hij was verpletterd en hij deed niet alsof het niets te betekenen had. Hij gedroeg zich niet stoïcijns. Maar toen verheerlijkte hij God.

Job erkende God als zijn Heer toen hij zo vernietigend getroffen werd. Als wij zijn nederigheid zien, is hij een bemoediging voor ons.

Randy Becton

Uit: Troost voor elke dag

De HERE heeft u laten weten wat goed is en wat Hij van u verwacht. Hij wil niet anders dan dat u eerlijk en rechtvaardig bent en uw best doet liefde te bewijzen en als een nederig mens leeft met uw God.

Micha 6:8

Wij dienen God niet omdat Hij naar ons pijpen danst, maar omdat wij vertrouwen hebben in de voorrang die Hij heeft in ons leven. Uiteindelijk moet Hij - zal Hij - bepalen wat het beste voor ons is.

James Dobson

WAAROP HET IN HET LEVEN AANKOMT

Het komt er niet op aan gelukkig te zijn, maar anderen gelukkig te maken.

Het komt er niet op aan geliefd te zijn, maar lief te hebben.

Het komt er niet op aan te genieten, maar te delen.

Het komt er niet op aan je te handhaven, maar jezelf te verloochenen.

Het komt er niet op aan dat God onze wil doet, maar dat wij zijn wil doen.

Het komt er niet op aan een lang leven te hebben, maar dat ons leven de juiste inhoud heeft.

Het komt er niet op aan wat mensen van ons denken, maar wat God van ons denkt en wat wij voor Hem zijn.

Het komt er niet op aan dat we niet hoeven te lijden, maar dat het lijden zijn doel bereikt.

Het komt er niet op aan wanneer we sterven, maar of we bereid zijn God te ontmoeten.

VREEMD

Vreemd, hoe moeilijk het is voor de mensen om het Goede Nieuws door te geven, maar hoe makkelijk het is om de laatste roddels verder te vertellen.

Vreemd, dat honderd euro zo veel lijkt als je naar de kerk gaat, maar zo weinig als je aan het shoppen bent.

Vreemd, dat het zo spannend is als de voetbalwedstrijd in de verlenging gaat, en hoe we zuchtend op ons horloge kijken als de kerkdienst langer duurt dan anders.

Vreemd, hoe mensen bij een concert dolgraag de voorste plaats willen, en zich in de kerk om een achterste plaats verdringen.

BIJBELSTUDIE

Hoe meer wij in het Woord van God lezen, hoe meer wij het Woord van God gaan liefhebben, en ernaar verlangen meer in het Woord te lezen. De bekende Amerikaanse Bijbelleraar Howard Hendricks zegt in dit verband vaak, dat onze houding tegenover Bijbelstudie drie fasen kent:

- de 'wonderolie'-fase: we bestuderen de Bijbel omdat het goed voor ons is, maar we genieten er niet echt van;

- de 'meergranen'-fase: we vinden Bijbelstudie droog en oninteressant, maar we beseffen dat het voedzaam is;

- de 'aardbeien met slagroom'-fase: we genieten volop van het Woord van God.

Degenen die Hem het duidelijkst zien, achten Hem het hoogst.

Max Lucado

GERED .

Op een mooie dag zat ik in mijn kamer, toen ik plotseling een kind hoorde roepen. Op zich is dat niet zo ongewoon, want ik woon aan een pleintje waar veel buurtkinderen spelen. Een heerlijk geluid, deze kinderstemmen! Maar dit kind klonk anders, een beetje in paniek, en daarom dacht ik er toch goed aan te doen eens even te gaan kijken.

Buiten zag ik een meisje, ze was ongeveer vijf jaar oud schat ik, onder aan een dikke tak van een oude eik hangen. Ze had haar armen en beentjes om de tak geklemd, en zo hield ze zich angstvallig vast.

'Wat is er aan de hand, meisje?' vroeg ik haar. 'Ik durf er niet meer uit,' huilde ze. 'Ach toch, kom maar,' zei ik, en ik strekte mijn handen uit. Onmiddellijk liet ze de tak los, en ik zette haar veilig op de grond. Toen ging ze voor mij staan, keek mij aan en zei parmantig: 'Bedankt, meneer, héél erg bedankt!' - en wég was zij. 'Niet meer doen, hoor,' zei ik nog. Al rennende riep ze naar een ander kind dat onderweg was om hulp te halen: 'Het hoeft al niet meer, die meneer heeft mij gered!'Toen ik weer naar huis liep, zei ik: 'Bedankt, Heer Jezus, heel erg bedankt dat U mij hebt gered!'

Naderhand, opnieuw in mijn stoel, bedacht ik mij hoe ik in amper drie minuten tijd zes lessen had geleerd:

- Blijf roepen tot er redding komt!

- Erken je hopeloze situatie.

- Vertrouw je geheel toe aan je Redder.

- Bedank je Redder.

- Getuig van je Redder.

- Zondig voortaan niet meer.

Wat wil de Heer ons toch soms belangrijke dingen leren door alledaagse voorvallen!

Ik kan me niet herinneren dit meisje ooit eerder te hebben gezien, en na die tijd heb ik haar ook nooit meer gezien. Maar God heeft dit kind gestuurd om mij iets te leren - en misschien ook u.

BIJBELSTUDIE

Hoe meer wij in het Woord van God lezen, hoe meer wij het Woord van God gaan liefhebben, en ernaar verlangen meer in het Woord te lezen. De bekende Amerikaanse Bijbelleraar Howard Hendricks zegt in dit verband vaak, dat onze houding tegenover Bijbelstudie drie fasen kent:

- de 'wonderolie'-fase: we bestuderen de Bijbel omdat het goed voor ons is, maar we genieten er niet echt van;

- de 'meergranen'-fase: we vinden Bijbelstudie droog en oninteressant, maar we beseffen dat het voedzaam is;

- de 'aardbeien met slagroom'-fase: we genieten volop van het Woord van God.

HET WONDER IN MONTERREY .

Paloma ziet de bendeleden een voor een naar binnen komen vanuit de warme zon van Monterrey (Mexico) in haar kleine huis. Ze haalt diep adem als ze beseft in welke situatie ze zich bevindt. Paloma kent de vreselijke verhalen. Als de laatste gangster in haar woonkamer heeft plaatsgenomen, schraapt ze zachtjes haar keel. 'Vanavond,' kondigt ze haar gasten aan, 'gaan we iets leren uit het evangelie van Mattheüs.'

Nog geen twee jaar terug boezemde de buurt waarin Paloma woonde haar doodsangsten in. Als vrouw van middelbare leeftijd voelde ze zich weerloos in een gemeenschap vol haat, drugs, lust en geweld. Maar God deed een machtig werk aan het hart van Paloma! Hij gaf haar een verlangen om te evangeliseren, dat veel sterker was dan haar angst.

Door de kracht van de heilige Geest nodigde Paloma een aantal lokale bendeleden uit in haar huis. Via Bijbelstudies vertelde zij hun over de liefde en de vergeving die alleen Jezus Christus kan bieden. Het duurde niet lang of het gerucht verspreidde zich door de straten. Gedreven door nieuwsgierigheid kwamen meer jonge mannen luisteren naar de boodschap die de dappere vrouw te vertellen had. Elke week groeide het aantal aanwezigen. Soms blijven de Bijbelstudiedeelnemers worstelen met diepgewortelde verslavingen, ook nadat ze tot bekering zijn gekomen. Maar de voormalige bendeleden hebben een gebedsgroep gevormd om elkaar in alles te ondersteunen. Inmiddels heeft Paloma er een probleem bij: ze moet op zoek naar een locatie om de vijfenveertig tot vijftig ex-gangsters die iedere week voor Bijbelstudie komen, onder te brengen.