DOE WAT JE KUNT

VERGEET NIET TE DANKEN

Een christen moest opgenomen worden in een ziekenhuis vanwege een ontsteking in zijn neus. Een bekende neus-, keel- en oorarts opereerde hem. De operatie verliep naar wens, zodat zijn klachten helemaal over waren. De man was hier zo dankbaar voor, dat hij een brief schreef om de specialist te bedanken.

Na een paar dagen kreeg hij een brief terug. De specialist bedankte hem voor zijn mooie brief en schreef dat hij zijn brief zou bewaren bij allerlei andere waardevolle documenten, want dit was de eerste bedankbrief die hij ooit in zijn leven ontvangen had.

In de Bijbel lezen we van tien melaatsen die door de Here Jezus gereinigd waren. Van die tien kwam er één terug om zijn dankbaarheid uit te spreken. Hij viel aan de voeten van de Here Jezus neer en dankte Hem. Dit heeft de Here Jezus heel erg gewaardeerd (Luk. 17:11-19).

En nog stelt de Here Jezus het op prijs als wij Hem bedanken voor alles wat Hij voor ons heeft gedaan. Vergeet niet te danken!

SPADE

In Engeland preekte eens een dominee over de gelijkenis van de arbeiders in de wijngaard. Onder zijn gehoor bevond zich een aandachtige luisteraarster. Vooral de woorden van de Here Jezus: 'Waarom staat u hier de hele dag werkloos?', troffen haar in haar ziel. De volgende dag bezocht ze de dominee. Ze vroeg: 'Dominee, geef mij een spade.' Zijn er onder onze lezers nog mensen zonder spade; die werkloos zijn in het koninkrijk van God? Er staan in het magazijn van dit koninkrijk talrijke spaden die gebruikt kunnen worden. U vraagt: Welke? Er is een jeugdwerk-spade; een christelijke lectuur-spade; een zendings-spade; een ziekenbezoek-spade; een hulp-spade. Meld u aan bij de Koning. Hij heeft ongetwijfeld ook een spade voor u. Blijf actief voor de Here; u weet toch dat het werk dat u onder Zijn leiding doet, niet voor niets is. U staat er niet alleen voor. Werk samen met de anderen die al langer bezig zijn.

Heer, wat een voorrecht

om in liefde te gaan,

schouder aan schouder

Nog één had hij, een geliefde
zoon; hij zond hem als laatste.

                               Mark. 12:6
De wijngaard (beeld van het volk Israël als
geheel) had geen vrucht voortgebracht, omdat
de landlieden (de geestelijke leiders) niet de
belangen van de eigenaar van de wijngaard
(God Zelf) voor ogen hadden gehad. God had
zijn profeten gezonden om hen tot de orde te
roepen, maar dezen werden slecht behandeld of
gedood. Tenslotte zond God zijn geliefde Zoon,
maar zelfs Hem ontzagen zij niet. Het valt niet
mee in de dagtekst geen hoofdletters te gebrui-
ken, want door de woorden van de gelijkenis
heen klinkt door hoeveel de Zoon voor de Vader
betekende. Dat interesseerde de landlieden niet.
Dat gaat ons wel aan het hart! Als wij oog heb-
ben voor de geliefde Zoon van de Vader brengen
wij vrucht voor God voort!

'JAKOB HEB IK LIEFGEHAD'

Een man kwam bij zijn voorganger en zei: 'Dominee, ik zit met een probleem. Ik begrijp Romeinen 9 vers 13 niet. Daar staat: "Jakob heb Ik liefgehad, maar Ezau heb Ik gehaat."' De voorganger antwoordde: 'Ja, dat is een moeilijk vers. Met welk deel van het vers heb je moeite?' 'Met het tweede deel, natuurlijk. Ik kan niet begrijpen dat God Ezau heeft gehaat.'

De voorganger antwoordde: 'En weet je, ik heb juist zo'n moeite met het eerste deel van dit vers. Ik kan maar niet begrijpen dat God Jakob heeft liefgehad. Juist deze Jakob die zijn eigen gang ging en zo slim was en mensen bedroog. Hoe kon God deze Jakob liefhebben? En nog minder kan ik begrijpen dat God mij heeft liefgehad.'

IN ZIJN KRACHT

Op een beroemd schilderij, getiteld 'Een helpende hand', zie je een oude visser die in een boot zit met een klein meisje naast hem. Zowel de oudere man als het kind hebben hun hand op een grote roeispaan. De visser kijkt liefdevol neer op het kleine meisje.

De man heeft kennelijk tegen het kind gezegd dat zij hem mee mag helpen met het roeien van de boot, en in haar ijver om te helpen voelt ze zich alsof zij een groot deel van het werk doet. Maar het is duidelijk dat zijn sterke, gespierde armen de zware roeispaan door het water bewegen.

Ik zie een gelijkenis in dit schilderij. Christus heeft ons het voorrecht gegeven hier op aarde in zijn werk te delen. Maar we moeten nooit vergeten dat we onze taak niet door onze bekwaamheden alleen kunnen vervullen, maar alleen als God in en door ons werkt. Terwijl Hij onze hand naar de roeispaan brengt, moeten wij ons toch altijd bewust zijn van de eigenlijke bron van onze kracht. Hij is de kracht van ons leven! Er kan nooit geestelijke vooruitgang zijn zonder dat de kracht van de Heilige Geest ons leven en alles wat we doen, ondersteunt. 'De Here: is mijn kracht en mijn schild' (Ps. 28:7).

DE WEG VAN GOD IS VOLMAAKT

Een christen-zakenman had zware verliezen geleden en daardoor was hij gaan twijfelen aan de goedheid van God. Als God liefde is, waarom liet Hij dan toe dat dit gebeurde? zo vroeg hij zich af. Op een avond zat hij bedroefd en ontmoedigd voor het haardvuur. Zijn zoontje van zes jaar kwam binnen en ging op zijn schoot zitten. Boven de schoorsteenmantel hing een tekst: 'Gods weg is volmaakt.' Het zoontje keek er een tijdje naar en vroeg toen: 'Vader, wat betekent volmaakt?' Nog voordat de vader kon antwoorden, zei hij: 'Betekent het dat God Zich nooit vergist?' Deze gedachte was precies wat de vader op dat ogenblik nodig had. Hij drukte zijn zoontje tegen zich aan en zei: 'Ja, jongen, dat is precies wat deze woorden betekenen: God vergist Zich nooit!'

In Ps. 77 lezen we dat 'de weg van God in de zee is' (vers 20). Dat wil zeggen dat Zijn weg met ons niet altijd te begrijpen is. Wij zien de voetstappen van God niet, omdat het water ze wegspoelt. Toch mogen we weten dat Hij de weg kent en dat Hij ons leidt. In vers 14 lezen we dat 'Zijn weg in heiligheid is'. Dat wil zeggen dat de weg van God met ons volkomen, volmaakt is. Hij vergist Zich niet.

NIET NAAR KIJKEN

Mijn vader had een heel schrandere hond die hij allerlei kunstjes geleerd had. Eén daarvan heb ik nog altijd onthouden. Hij legde wel eens een klontje suiker op de grond vlak voor de hond neer en zei alleen maar: 'Nee!' De hond begreep dat hij er niet aan mocht komen. Wat deed de hond? Hij keek niet naar het verleidelijke stukje suiker, maar hij hield zijn ogen vast op mijn vader gericht. Hij begreep dat als hij naar de lekkernij zou kijken, hij voor de verzoeking zou bezwijken. Een vriend van mijn vader die bij ons op bezoek was, keek er met verbazing naar en zei toen: 'Dat is een goede les die deze hond ons geeft.' Wij moeten ook niet naar de verzoeking kijken als die tot ons komt, maar ons oog richten op de Heer Jezus. Dat is de enige mogelijkheid om niet ten val te komen. Als er een gedachte in ons opkomt om iets verkeerds te doen, dan kunnen we er zeker van zijn dat die gedachte van de duivel komt. Daarom moet ons oog steeds op de Heer Jezus gericht zijn. Hij kan ons bewaren. Hij zal ons de overwinning geven.

                ANDERS KIJKEN

Je kunt op verschillende manieren naar mede-

mensen kijken. De een zul je graag mogen, maar

met een ander heb je veel moeite. Vraag God

elke dag om andere ogen. Ogen die verder kij-

ken dan de buitenkant. Ogen die de noden van

het hart kunnen zien. Ogen die kijken met de

onvoorwaardelijke liefde van de Heer Jezus. Het

is gemakkelijk om van je vrienden te houden.

Het is echter een opdracht van de Heer Jezus

om juist van je vijanden te houden. Zo zullen

veel situaties positief worden veranderd! Niks is

krachtiger dan de liefde!

'Ik heb anderen met hart en ziel lief, als een mens

die herboren is.'

Naar l Petr. 1:22 (GN)

Gerald Troost

uit 'In Balans'

         MOMENTLOOS

'Een boom is terug te voeren op een zaadje. Een

jurk is terug te voeren op een fabriek. De baby

op een moeder. Maar God is nergens op terug

te voeren. Op niemand. Zelfs God maakte God

niet. Hij is van eeuwigheid. (...) Hij leeft niet

in opeenvolgende momenten, uitgezet op een

tijdlijn, het ene volgend op het andere. Zijn

wereld is één moment, of liever: momentloos.

Hij bekijkt de geschiedenis niet als een reeks

van eeuwen, maar als één enkele foto. Hij neemt

jouw leven, jouw hele leven, in Zich op met één

enkele blik. (...) Hij kent jouw begin en einde,

omdat Hij die niet heeft.

Zoiets kunnen wij toch niet bevatten? De eeu-

wigheid is voor ons, gevangenen van de tijd,

onbegrijpelijk.'

Max Lucado

uit 'Het gaat niet om mij'

De rechtvaardige zal zich in

de Heer verheugen en bij Hem

schuilen.                Ps. 64:11

In deze psalm van David neemt de vijand een

belangrijke plaats in. De wapens die hl) hier

tegen hem gebruikt, zijn die waarmee ook wi] zo

vaak te maken krijgen. Geen letterlijke zwaarden

 en pijlen, maar woorden en overleggingen. Hoe

 treffend lezen we dat in vs. 4: 'Een bitter woord

 dat werkt als een pijl die doel treft. Kennen

 wij dat niet uit ervaring? Soms kan zo'n bitter

 woord iemand jarenlang grote schade berok-

 kenen doordat het pijn en verbittering veroor-

 zaakt. Als het ons treft, laten we dan doen wat

 David hier ook doet: het aan de Heer vertellen,

 ons in Hem verheugen en bij Hem schuilen.

Gelukkig zijn we als we, net als David, de dingen

aan God kunnen overgeven. Hoe ondoorgronde-

lijk het hart van mensen ook mag zijn, Hij kent

het. Hij is de hartenkenner. En op zijn tijd en

wijze zal Hij ingrijpen. We leren uit deze psalm

dat het goed is om het van God te verwachten.

Over onze Heer Jezus lezen we dat de mensen

zich verbaasden over de woorden van genade

die uit zijn mond kwamen. Zijn woorden zijn

nooit bitter; Hij kwetst niemands gevoelens (l

Kor. 13). Laten we bij de Heer schuilen. En erop

letten dat de woorden die uit onze mond komen

goede woorden zijn: woorden van zegen en

genade, die werken als balsem op de wonden die

door bittere woorden geslagen zijn.

                     Mark. 10:21

Eén ding ontbrak de man die bi] Jezus kwam.

Maar dat éne ding was wel tegelijk 'alles' wat

hij had! Was de Heer Jezus niet wat al te radi-

caal met deze man, die eigenlijk onze sympathie

oproept? Ook wij behoren tot de rijken van deze

aarde, tenminste, vergeleken met zovelen die zo

goed als niets hebben. Wellicht vraagt de Heer

ons niet om alles te verkopen en aan de armen

te geven, maar laten we ons dan wel realiseren

dat alles wat wij hebben aan Hem toebehoort.

Geen tien procent voor Hem en negentig pro-

cent voor onszelf dus! Zoals een lied het zegt:

'Al wat wij -zijn of hebben, Heer,

zij U alleen tot lof en eer.'

Eén ding ontbreekt u.

Zij zullen Hem bespotten. Hem

bespuwen. Hem geselen en

doden.            Mark. 10:34

Overgeleverd aan de overpriesters en Schrift-

geleerden, ter dood veroordeeld, overgeleverd

aan de volken, bespot, bespuwd, gegeseld en

tenslotte daadwerkelijk gedood. In een zeven-

voudig getuigenis wordt ons hier geschilderd

wat wij, mensen, gedaan hebben met Hem,

van Wie de Vader kort tevoren nog gezegd had:

'Deze is mijn geliefde Zoon'! Bestaat er iets wat

meer vernederend en verachtelijk is voor een

mens dan in het gezicht te worden gespuugd?

Hij onderging het, zwijgend, voor ons. Gelukkig

eindigt het met de triomfkreet: 'Na drie dagen

zal Hij opstaan.'

  Als ik aan God denk, is mijn hart zo vol van

vreugde, dat de noten springen en dansen als ze

uit mijn pen komen; en aangezien God me een

opgewekte aard heeft gegeven, dien ik Hem met

            een opgewekt gemoed.

             (Franz Joseph Haydn)

Wie onder u groot wil worden,

zal uw dienstknecht zijn.

                             Mark. 10:43

In het koninkrijk van God gelden radicaal tegen-

overgestelde beginselen dan in de wereld. In

Gods koninkrijk word je groot door te dienen,

niet door te heersen. Daar is geen behoefte aan

heersers maar aan herders, in navolging van de

grote Herder, die kwam om zijn leven te geven

voor de schapen. Als dat beginsel eens meer zou

doorwerken in onze kerken, christelijke organi-

saties enz., zouden veel problemen dan niet als

sneeuw voor de zon verdwijnen? Maar laten we

bij onszelf beginnen. Ook in ons leven is er nog

streven naar eigen eer en macht. Of bij u niet?

     , 'OP UW HEIL WACHT IK, O HEER'

Vooral oudere mensen raad ik aan eens aan-

dachtig Genesis 47-49 te lezen. Daarin worden

de laatste dagen van aartsvader Jakob beschre-

ven. Het leven van Jakob was een leven vol

menselijke zwakheden: een leven van vallen en

opstaan. Maar ook een leven van vertrouwen op

God en het inroepen van de hulp van God. De

genade van God heeft in het leven van Jakob

getriomfeerd. Aan het einde van zijn weg vol

beproevingen en teleurstellingen prijst hij God

voor zijn leiding in zijn leven. Hij is tot volle

overgave en tot rust en vrede gekomen.

Dat blijkt uit de manier 'waarop hij zijn getuige-

nis voor Farao aflegt en hem zegent, en uit de

manier waarop hij de zonen van Jozef zegent.

Daarna roept hij op zijn sterfbed zijn zonen

bij elkaar. Het is een ontroerend afscheid. In

Hebreeën 11 staat dat hij toen heeft aangebe-

den, leunend op zijn staf, de staf waarmee hij

zijn pelgrimsweg voltooid had. Een van zijn

laatste woorden zijn: 'Op uw heil wacht ik, o

Heer.'

                     Mark. 10:21

Eén ding ontbrak de man die bi] Jezus kwam.

Maar dat éne ding was wel tegelijk 'alles' wat

hij had! Was de Heer Jezus niet wat al te radi-

caal met deze man, die eigenlijk onze sympathie

oproept? Ook wij behoren tot de rijken van deze

aarde, tenminste, vergeleken met zovelen die zo

goed als niets hebben. Wellicht vraagt de Heer

ons niet om alles te verkopen en aan de armen

te geven, maar laten we ons dan wel realiseren

dat alles wat wij hebben aan Hem toebehoort.

Geen tien procent voor Hem en negentig pro-

cent voor onszelf dus! Zoals een lied het zegt:

'Al wat wij -zijn of hebben, Heer,

zij U alleen tot lof en eer.'

Eén ding ontbreekt u.

    LEVEN EN STERVEN ZONDER CHRISTUS

 De moeder van de wijsgeer Hume was bekend

met het evangelie. Maar zij was verblind door

 het genie van haar zoon en volgde hem in de

 doolhoven van het scepticisme. Zo ging haar

 leven voorbij.

Toen zij haar einde voelde naderen, schreef zij

 op haar sterfbed: 'Mijn lieve zoon, mijn gezond-

'heid.is gebroken. Mijn krachten begeven mij. Ik

 zal niet lang meer leven. Ik ben zonder hoop of

troost en mijn geest zinkt weg in een toestand

van wanhoop. O, kom toch gauw om mij te

 troosten. Of zeg mij tenminste welke vertroos-

 ting de wijsbegeerte kan geven in het uur dat

 iemand moet sterven.' Helaas kon haar zoon

 haar ook geen hulp of troost geven.

 Dit is het tragische van de wijsbegeerte. Mensen

 kunnen wel leven zonder Christus, maar zij kun-

 nen niet sterven zonder Christus.