WEER EEN NIEUWE DAG!

Wat moeten wij doen?

Zij werden bang.

Er is veel in dit leven om angstig van te worden. Allemaal krijgen wij te maken met stormen, met onverwachte gebeurtenissen, met onbeheersbare situaties, met ziekte of angst. Wij merken steeds weer dat we kleine en kwetsbare mensen zijn. In de angst die zijn discipelen hier meemaken, troost de Heer Jezus hen. Niet met grote, opvallende wonderen, maar met Zichzelf. Hij is erbij, ze zijn niet alleen. Zijn wij soms bang, voelen wij onze kwetsbaarheid? Hij komt dan ook bij ons, met diezelfde wonderbaarlijk troostende woorden: 'Ik ben het.'

Deze is waarlijk de profeet.

HET DOEL NAJAGEN

Zonder het doel om voor een examen te willen slagen, ga je er waarschijnlijk niet eerst voor leren.

Om een ziekte te overwinnen, moet je wel eerst gezond willen worden.

Zonder het doel om een gelukkig huwelijk te willen hebben, hoef je geen voorbereidingen voor de bruiloft te treffen.

Zonder het doel om de Heer te willen ontmoeten, zullen wij vandaag nauwelijks naar zijn wil vragen.

Ik ken u.

Het moet bedreigend zijn geweest voor de farizeeën: Jezus kende hun hart, hun geheime wensen en hun diepste gedachten. En Jezus is niet bang om ze uit te spreken. Hun geheimen worden openbaar. Ook wij zouden angst kunnen hebben, want in ons hart is het niet veel beter gesteld, ook al doen we wel eens alsof. Gelukkig is Jezus niet alleen Degene die ons hart kent, maar ook Degene die vergeeft, verzoent, geneest en nieuwe kansen geeft. We hoeven geen angst te hebben om ons hart wijd voor Hem te openen!

U onderzoekt de Schriften ... die zijn het die van Mij getuigen.

De Heer Jezus Zelf geeft ons hier een aanwijzing hoe we de Bijbel moeten lezen: namelijk als een getuigenis van en over Hemzelf. Zo legde de Heer Jezus aan de Emmaüsgangers uit wat in de Schriften over Hem geschreven stond (Lucas 24:27). Om Hem te ontdekken in het Oude en Nieuwe Testament hebben wij het licht en de hulp van de Heilige Geest nodig. Ook heeft de verheerlijkte Heer gaven aan zijn Gemeente gegeven om de schatten uit het Woord voor ons op te delven. Laten we daar dankbaar gebruik van maken om Hem beter te leren kennen.

De Vader heeft de Zoon lief.

Er is een eeuwige liefdesrelatie tussen de Vader en de Zoon (Johannes 17:24). Een liefdesrelatie die, menselijkerwijs gesproken, alleen nog maar toegenomen is toen de Zoon hier op aarde in volmaakte gehoorzaamheid en afhankelijkheid de Vader verheerlijkt heeft. Daarom heeft de Vader Hem ook zoveel gegeven: niet alleen maar de macht om het eeuwige leven te geven, maar ook de oordeelsmacht. Opdat allen de Zoon eren, zoals zij de Vader eren. De Vader heeft de Zoon lief. En wij? De Vader eert Hem. Hoe eren wij Hem vandaag?

Mijn Vader werkt tot nu toe en Ik werk ook.

De Joden vervolgden Jezus, omdat Hij op de sabbat een verlamde man had genezen. In Genesis 2:2 lezen we inderdaad dat God op de zevende dag rustte van al het werk dat Hij gemaakt had. Voor de Joden was daarom de sabbatsrust heilig. Toch hadden ze niet begrepen waar het God om te doen was, toen Hij de sabbat instelde: mensen mogen genieten van de rust bij God.

Aan de rust van God was een einde gekomen door de zonde van de mens. Vader en Zoon moesten, met eerbied gesproken, weer aan het werk om een wonderbare verlossing tot stand te brengen.

Sta op, neem uw rustbed op en wandel.

Een lang leven van ziekte en teleurstelling had de zieke man achter zich, zodat hij zo goed als geen enkele hoop meer had dat er nog iets aan zijn situatie zou veranderen. Uit eigen kracht kon hij het water niet bereiken en er was niemand die hem hielp. Totdat de Heer Jezus hem opzoekt. De Heer zegt tegen hem: 'Sta op!' In geloof doet de man wat de Heer hem zegt en ervaart zijn genezende kracht.

Hebben ook wij niet vaak met teleurstelling en geestelijke verlamming te maken? Misschien zegt Hij het vandaag wel tot u: 'Sta op en wandel!'

DE VERKEERDE WEDLOOP

'Heer, het was zo'n drukke dag, en ik nam geen seconde de tijd om te bidden. Nu is de dag bijna voorbij, en ik ben te moe om met U te praten.

Het tempo van het leven ligt zo hoog, denken aan morgen doet me duizelen. Ik maak me nu al bezorgd over het weer en alle plannen die ik moet zien te verenigen.

Heer, zal deze gekte ooit stoppen, of moet ik me altijd tot het uiterste inspannen om mijn hoofd boven water te houden?'

Ik kijk uit naar de dag dat ik Jezus werkelijk zal ontmoeten, wanneer Hij zijn armen zal openen om mij te omhelzen.

Maar terwijl Hij diep in mijn vermoeide ogen kijkt, klinken zijn woorden, misschien onverwacht: 'Je hebt je leven op een belachelijk hoog tempo geleid, en tot mijn spijt moet Ik zeggen dat je de verkeerde wedloop koos.

Je vloog en je haastte, de hele dag door, maar alles wat Ik wilde, was jouw gebed horen. Dan had Ik je onder mijn vleugels genomen en je kracht gegeven om de belangrijke dingen te doen.'

De man geloofde het woord dat Jezus tot hem zei.

Het is mooi om het geloof van de hoveling te zien groeien. Er was al geloof bij hem, anders was hij niet naar Jezus toe gekomen. Om dat geloof te laten groeien, handelt de Heer anders dan de man Hem gevraagd had. Hij gaat niet met hem mee, maar stuurt hem weg met de woorden: 'Ga heen, uw zoon leeft.' De hoveling moest leren te vertrouwen op het woord van de Heer Jezus, ook al zag hij nog niets. Zo zegt de Heer het ook vaak tegen ons: 'Ga heen, vertrouw Mij maar op mijn woord.' Als we dat doen, zullen we niet beschaamd worden, net zomin als deze hoveling. Voor de tweede keer lezen we in vers 54 dat hij geloofde, maar nu met zijn hele huis.

Eeuwig Leven

op de bodem van een oude vijver

leefden larven die niet konden begrijpen

waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam

nadat ze waren opgekropen tegen de stengels

van de lelies die op het water dreven.

Zij beloofden elkaar dat de volgende

die werd geroepen om de klim naar boven te maken,

terug zou komen om te vertellen

wat er met hem was gebeurd.

Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang

om het oppervlak op te zoeken;

hij rustte boven op een lelieblad uit

en onderging een glorieuze verandering

die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.

Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.

Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,

gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.

Toen begreep hij

dat zelfs als zij hem konden zien

zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen

als een van de hunnen.

Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien

of contact met hen kunnen hebben

na de verandering die wij de dood noemen,

is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.

Walter Dudley Cavert

Help ons, o God van ons heil.

Een ontzettende ramp is over het volk van God gekomen: Jeruzalem is tot een puinhoop geworden, de tempel is ontwijd. Er is zelfs geen gelegenheid om de slachtoffers te begraven. Wat kun je in zo'n verschrikkelijke situatie anders doen dan alles tegen God uitroepen! Bij Wie anders kun je terecht als de toestand zo hopeloos is?

Maar dat is niet alles wat Asaf doet. Hij gaat dieper en zoekt naar de oorzaak van de ramp die over het volk van God gekomen is. Dan begrijpt hij hoe dit alles een regelrecht gevolg is van de slechte daden van de voorvaderen. Hij smeekt God om hun die slechte daden niet toe te rekenen. Hij doet daarbij een beroep op de barmhartigheid van God.

Dat het volk geen enkel recht heeft en afhankelijk is van barmhartigheid en genade is duidelijk. Maar dat is niet het enige. Asaf doet ook beroep op de heerlijkheid van de naam van God. Wat zullen de heidenen, die met Hem helemaal geen rekening houden, wel zeggen? Ze zullen zich afvragen: 'Waar is hun God eigelijk?' Asaf zegt als het ware: 'Heer, help ons, niet omdat wij dat verdienen maar vanwege uw eigen naam - opdat uw geweldige naam niet gesmaad en gelasterd wordt onder de volken.' Hoe weinig denken wij daar vaak aan, omdat onze gedachten niet verder gaan dan onze eigen nood en ellende. Maar belangrijker dan onze nood is de eer en de heerlijkheid van God. Als het slecht gaat met Gods volk, dan is zijn eigen eer in het geding. Ook wij mogen God daarop aanspreken. Als God gaat ingrijpen, zal het belangrijkste gevolg dan ook zijn dat zijn naam weer geloofd wordt en dat zijn roem verkondigd wordt. Alles moet meewerken tot het grootmaken van de naam van onze God en van de Heer Jezus. Ook door u en mij vandaag, op deze zondag.

IK BEN DE DEUR

Als we spreken over een herder, dan denken we waarschijnlijk aan de man die vroeger bij ons op de heide de schapen hoedde, terwijl hij een kous breidde en zich maar weinig om de schapen hoefde te bekommeren. Daar had hij zijn hond voor. Maar het leven van de herder waarover de Bijbel spreekt, is totaal anders. Ik ben bepaalde stukken uit de Bijbel pas goed gaan begrijpen, nadat ik het leven van de herder in het nabije Oosten van dichtbij heb gezien. Hierbij denk ik aan mijn oude vriend Mahmoed, een herder zoals die in Psalm 23 wordt bezongen. Hij was een echte herder, bereid tot een strijd op leven en dood om zijn dieren te beschermen. Hij was niet iemand die de schapen hoedt alleen om geld en geen werkelijke liefde heeft voor de schapen. Een huurling denkt er niet aan om zijn leven op het spel te zetten voor de schapen; hij vlucht als er gevaar dreigt, omdat hij dit werk niet van harte doet. Een goede herder zet zijn leven in voor de schapen. Hij neemt de nodige voorzorgsmaatregelen om het gevaar zo gering mogelijk te maken. Als bijvoorbeeld de schaapskooi gebouwd zou zijn van losse stenen, zou hij bij aanraking gemakkelijk in kunnen storten. Het enige zwakke punt van de 'vesting' waarin de dieren worden ondergebracht, is de opening waardoor de schapen naar binnen komen. Vaak ontbreekt daar zelfs een deur. Om ook van deze kant bescherming te geven, gaat de herder zelf in de deuropening liggen. Niets of niemand kan daarom naar binnen of naar buiten gaan zonder hem te storen. Hij fungeert dus zelf als deur. Met zijn eigen lichaam stelt hij zich borg voor de schapen. Nu begrijp ik ook wat de Heer Jezus bedoelt als Hij zegt: 'Ik ben de deur.' Dit beeld moet de mensen uit zijn tijd hebben aangesproken. Natuurlijk, zo gaat het! Een goede herder heeft letterlijk alles voor zijn schapen over. Hij zorgt er ook voor dat het de schapen aan niets ontbreekt. Bij voorkeur zoekt hij naar jong, mals gras. Maar als de dieren niet voldoende te eten hebben gehad, dan richt hij voor de dieren nog een maaltijd aan. Hij legt dan voedsel voor de schapen op een ronde steen. Ik zag mijn vriend Mahmoed dit doen in een tijd dat er weinig gras groeide.

Gelukkig zijn we als we kunnen zeggen: 'De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets...' (Psalm 23).

DE GELOOFSBELIJDENIS VAN MOODY

Zo bekend als in deze eeuw de naam van Billy Graham is geworden, zo bekend was in de negentiende eeuw de naam van Moody. Tijdens een van de samenkomsten van Moody stelde een predikant de vraag: `Mr. Moody, zou u zo goed willen zijn om ons eens mee te delen wat nu eigenlijk uw geloofsbelijdenis is?' Het was namelijk bekend dat Moody in zijn prediking zich vrijwel nooit uitliet over de verschillende geloofsbelijdenissen die de mensen in de loop van de eeuwen hebben opgesteld. Hij predikte alleen maar Jezus Christus als de Redder van zondaren en hij riep de mensen op zich tot God te bekeren. Daarom was iedereen nieuwsgierig wat Moody op deze vraag zou antwoorden. Het antwoord van Moody was: 'Zeker zal ik die aan u mededelen. Hij is al in druk verschenen.' Op de vraag waar dan een gedrukt exemplaar van zijn geloofsbelijdenis te krijgen was, antwoordde hij: `Mijn geloofsbelijdenis kunt u verkrijgen bij Jesaja in hoofdstuk drieënvijftig.' Wij willen het nut van de verschillende geloofsbelijdenissen die opgesteld zijn om bepaalde dwaalleringen te bestrijden, niet ontkennen. Maar niets kan het levende Woord van God vervangen.

Mijn voedsel is, dat Ik de wil doe van Hem die Mij heeft gezonden.

Op het moment dat de Heer deze woorden uitsprak, was Hij in zijn gedachten met heel andere dingen bezig dan de discipelen. Hij zag het werk van God met de vrouw en de vele Samaritanen die door haar getuigenis bezig waren naar Hem toe te komen. Hij deed hiermee de wil van de Vader, en dat was ook het verlangen van heel zijn hart. Hoewel Hij vast, net als de discipelen, hongerig geweest zal zijn, verlangde Hij veel meer naar het doen van de wil van zijn Vader dan naar aards voedsel. Is dat niet een belangrijke les, ook voor ons?

Honderd procent

Het is donker en koud

Er stroomt bloed langs het hout

Ze slaan spijkers in een God die alles schiep

Maar het waren niet de spijkers

Die Jezus hielden aan het kruis

Het was Zijn liefde die Hij voelt voor jou en mij

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Ik ben verdoofd en verwonderd

Hier aan de voet van het kruis

Dwars door het schreeuwen hoor ik Zijn zachte stem

En ieder woord bewijst Zijn licht

Ik zie de glorie van Gods aangezicht

En in stilte geef ik mijn hart aan Hem

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Aan het kruis op Golgotha ging de straf aan mij voorbij

Toen U stierf en werd verlaten, dacht U steeds aan mij

Ik ben voor altijd vrij

Tekst en muziek:

Gerald Troost