De Vader heeft de Zoon lief.

Er is een eeuwige liefdesrelatie tussen de Vader en de Zoon (Johannes 17:24). Een liefdesrelatie die, menselijkerwijs gesproken, alleen nog maar toegenomen is toen de Zoon hier op aarde in volmaakte gehoorzaamheid en afhankelijkheid de Vader verheerlijkt heeft. Daarom heeft de Vader Hem ook zoveel gegeven: niet alleen maar de macht om het eeuwige leven te geven, maar ook de oordeelsmacht. Opdat allen de Zoon eren, zoals zij de Vader eren. De Vader heeft de Zoon lief. En wij? De Vader eert Hem. Hoe eren wij Hem vandaag?

Mijn Vader werkt tot nu toe en Ik werk ook.

De Joden vervolgden Jezus, omdat Hij op de sabbat een verlamde man had genezen. In Genesis 2:2 lezen we inderdaad dat God op de zevende dag rustte van al het werk dat Hij gemaakt had. Voor de Joden was daarom de sabbatsrust heilig. Toch hadden ze niet begrepen waar het God om te doen was, toen Hij de sabbat instelde: mensen mogen genieten van de rust bij God.

Aan de rust van God was een einde gekomen door de zonde van de mens. Vader en Zoon moesten, met eerbied gesproken, weer aan het werk om een wonderbare verlossing tot stand te brengen.

Sta op, neem uw rustbed op en wandel.

Een lang leven van ziekte en teleurstelling had de zieke man achter zich, zodat hij zo goed als geen enkele hoop meer had dat er nog iets aan zijn situatie zou veranderen. Uit eigen kracht kon hij het water niet bereiken en er was niemand die hem hielp. Totdat de Heer Jezus hem opzoekt. De Heer zegt tegen hem: 'Sta op!' In geloof doet de man wat de Heer hem zegt en ervaart zijn genezende kracht.

Hebben ook wij niet vaak met teleurstelling en geestelijke verlamming te maken? Misschien zegt Hij het vandaag wel tot u: 'Sta op en wandel!'

DE VERKEERDE WEDLOOP

'Heer, het was zo'n drukke dag, en ik nam geen seconde de tijd om te bidden. Nu is de dag bijna voorbij, en ik ben te moe om met U te praten.

Het tempo van het leven ligt zo hoog, denken aan morgen doet me duizelen. Ik maak me nu al bezorgd over het weer en alle plannen die ik moet zien te verenigen.

Heer, zal deze gekte ooit stoppen, of moet ik me altijd tot het uiterste inspannen om mijn hoofd boven water te houden?'

Ik kijk uit naar de dag dat ik Jezus werkelijk zal ontmoeten, wanneer Hij zijn armen zal openen om mij te omhelzen.

Maar terwijl Hij diep in mijn vermoeide ogen kijkt, klinken zijn woorden, misschien onverwacht: 'Je hebt je leven op een belachelijk hoog tempo geleid, en tot mijn spijt moet Ik zeggen dat je de verkeerde wedloop koos.

Je vloog en je haastte, de hele dag door, maar alles wat Ik wilde, was jouw gebed horen. Dan had Ik je onder mijn vleugels genomen en je kracht gegeven om de belangrijke dingen te doen.'

De man geloofde het woord dat Jezus tot hem zei.

Het is mooi om het geloof van de hoveling te zien groeien. Er was al geloof bij hem, anders was hij niet naar Jezus toe gekomen. Om dat geloof te laten groeien, handelt de Heer anders dan de man Hem gevraagd had. Hij gaat niet met hem mee, maar stuurt hem weg met de woorden: 'Ga heen, uw zoon leeft.' De hoveling moest leren te vertrouwen op het woord van de Heer Jezus, ook al zag hij nog niets. Zo zegt de Heer het ook vaak tegen ons: 'Ga heen, vertrouw Mij maar op mijn woord.' Als we dat doen, zullen we niet beschaamd worden, net zomin als deze hoveling. Voor de tweede keer lezen we in vers 54 dat hij geloofde, maar nu met zijn hele huis.

Eeuwig Leven

op de bodem van een oude vijver

leefden larven die niet konden begrijpen

waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam

nadat ze waren opgekropen tegen de stengels

van de lelies die op het water dreven.

Zij beloofden elkaar dat de volgende

die werd geroepen om de klim naar boven te maken,

terug zou komen om te vertellen

wat er met hem was gebeurd.

Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang

om het oppervlak op te zoeken;

hij rustte boven op een lelieblad uit

en onderging een glorieuze verandering

die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.

Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.

Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,

gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.

Toen begreep hij

dat zelfs als zij hem konden zien

zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen

als een van de hunnen.

Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien

of contact met hen kunnen hebben

na de verandering die wij de dood noemen,

is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.

Walter Dudley Cavert

Help ons, o God van ons heil.

Een ontzettende ramp is over het volk van God gekomen: Jeruzalem is tot een puinhoop geworden, de tempel is ontwijd. Er is zelfs geen gelegenheid om de slachtoffers te begraven. Wat kun je in zo'n verschrikkelijke situatie anders doen dan alles tegen God uitroepen! Bij Wie anders kun je terecht als de toestand zo hopeloos is?

Maar dat is niet alles wat Asaf doet. Hij gaat dieper en zoekt naar de oorzaak van de ramp die over het volk van God gekomen is. Dan begrijpt hij hoe dit alles een regelrecht gevolg is van de slechte daden van de voorvaderen. Hij smeekt God om hun die slechte daden niet toe te rekenen. Hij doet daarbij een beroep op de barmhartigheid van God.

Dat het volk geen enkel recht heeft en afhankelijk is van barmhartigheid en genade is duidelijk. Maar dat is niet het enige. Asaf doet ook beroep op de heerlijkheid van de naam van God. Wat zullen de heidenen, die met Hem helemaal geen rekening houden, wel zeggen? Ze zullen zich afvragen: 'Waar is hun God eigelijk?' Asaf zegt als het ware: 'Heer, help ons, niet omdat wij dat verdienen maar vanwege uw eigen naam - opdat uw geweldige naam niet gesmaad en gelasterd wordt onder de volken.' Hoe weinig denken wij daar vaak aan, omdat onze gedachten niet verder gaan dan onze eigen nood en ellende. Maar belangrijker dan onze nood is de eer en de heerlijkheid van God. Als het slecht gaat met Gods volk, dan is zijn eigen eer in het geding. Ook wij mogen God daarop aanspreken. Als God gaat ingrijpen, zal het belangrijkste gevolg dan ook zijn dat zijn naam weer geloofd wordt en dat zijn roem verkondigd wordt. Alles moet meewerken tot het grootmaken van de naam van onze God en van de Heer Jezus. Ook door u en mij vandaag, op deze zondag.

IK BEN DE DEUR

Als we spreken over een herder, dan denken we waarschijnlijk aan de man die vroeger bij ons op de heide de schapen hoedde, terwijl hij een kous breidde en zich maar weinig om de schapen hoefde te bekommeren. Daar had hij zijn hond voor. Maar het leven van de herder waarover de Bijbel spreekt, is totaal anders. Ik ben bepaalde stukken uit de Bijbel pas goed gaan begrijpen, nadat ik het leven van de herder in het nabije Oosten van dichtbij heb gezien. Hierbij denk ik aan mijn oude vriend Mahmoed, een herder zoals die in Psalm 23 wordt bezongen. Hij was een echte herder, bereid tot een strijd op leven en dood om zijn dieren te beschermen. Hij was niet iemand die de schapen hoedt alleen om geld en geen werkelijke liefde heeft voor de schapen. Een huurling denkt er niet aan om zijn leven op het spel te zetten voor de schapen; hij vlucht als er gevaar dreigt, omdat hij dit werk niet van harte doet. Een goede herder zet zijn leven in voor de schapen. Hij neemt de nodige voorzorgsmaatregelen om het gevaar zo gering mogelijk te maken. Als bijvoorbeeld de schaapskooi gebouwd zou zijn van losse stenen, zou hij bij aanraking gemakkelijk in kunnen storten. Het enige zwakke punt van de 'vesting' waarin de dieren worden ondergebracht, is de opening waardoor de schapen naar binnen komen. Vaak ontbreekt daar zelfs een deur. Om ook van deze kant bescherming te geven, gaat de herder zelf in de deuropening liggen. Niets of niemand kan daarom naar binnen of naar buiten gaan zonder hem te storen. Hij fungeert dus zelf als deur. Met zijn eigen lichaam stelt hij zich borg voor de schapen. Nu begrijp ik ook wat de Heer Jezus bedoelt als Hij zegt: 'Ik ben de deur.' Dit beeld moet de mensen uit zijn tijd hebben aangesproken. Natuurlijk, zo gaat het! Een goede herder heeft letterlijk alles voor zijn schapen over. Hij zorgt er ook voor dat het de schapen aan niets ontbreekt. Bij voorkeur zoekt hij naar jong, mals gras. Maar als de dieren niet voldoende te eten hebben gehad, dan richt hij voor de dieren nog een maaltijd aan. Hij legt dan voedsel voor de schapen op een ronde steen. Ik zag mijn vriend Mahmoed dit doen in een tijd dat er weinig gras groeide.

Gelukkig zijn we als we kunnen zeggen: 'De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets...' (Psalm 23).

DE GELOOFSBELIJDENIS VAN MOODY

Zo bekend als in deze eeuw de naam van Billy Graham is geworden, zo bekend was in de negentiende eeuw de naam van Moody. Tijdens een van de samenkomsten van Moody stelde een predikant de vraag: `Mr. Moody, zou u zo goed willen zijn om ons eens mee te delen wat nu eigenlijk uw geloofsbelijdenis is?' Het was namelijk bekend dat Moody in zijn prediking zich vrijwel nooit uitliet over de verschillende geloofsbelijdenissen die de mensen in de loop van de eeuwen hebben opgesteld. Hij predikte alleen maar Jezus Christus als de Redder van zondaren en hij riep de mensen op zich tot God te bekeren. Daarom was iedereen nieuwsgierig wat Moody op deze vraag zou antwoorden. Het antwoord van Moody was: 'Zeker zal ik die aan u mededelen. Hij is al in druk verschenen.' Op de vraag waar dan een gedrukt exemplaar van zijn geloofsbelijdenis te krijgen was, antwoordde hij: `Mijn geloofsbelijdenis kunt u verkrijgen bij Jesaja in hoofdstuk drieënvijftig.' Wij willen het nut van de verschillende geloofsbelijdenissen die opgesteld zijn om bepaalde dwaalleringen te bestrijden, niet ontkennen. Maar niets kan het levende Woord van God vervangen.

Mijn voedsel is, dat Ik de wil doe van Hem die Mij heeft gezonden.

Op het moment dat de Heer deze woorden uitsprak, was Hij in zijn gedachten met heel andere dingen bezig dan de discipelen. Hij zag het werk van God met de vrouw en de vele Samaritanen die door haar getuigenis bezig waren naar Hem toe te komen. Hij deed hiermee de wil van de Vader, en dat was ook het verlangen van heel zijn hart. Hoewel Hij vast, net als de discipelen, hongerig geweest zal zijn, verlangde Hij veel meer naar het doen van de wil van zijn Vader dan naar aards voedsel. Is dat niet een belangrijke les, ook voor ons?

Honderd procent

Het is donker en koud

Er stroomt bloed langs het hout

Ze slaan spijkers in een God die alles schiep

Maar het waren niet de spijkers

Die Jezus hielden aan het kruis

Het was Zijn liefde die Hij voelt voor jou en mij

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Ik ben verdoofd en verwonderd

Hier aan de voet van het kruis

Dwars door het schreeuwen hoor ik Zijn zachte stem

En ieder woord bewijst Zijn licht

Ik zie de glorie van Gods aangezicht

En in stilte geef ik mijn hart aan Hem

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Aan het kruis op Golgotha ging de straf aan mij voorbij

Toen U stierf en werd verlaten, dacht U steeds aan mij

Ik ben voor altijd vrij

Tekst en muziek:

Gerald Troost

De Vader zoekt zulke personen die Hem aanbidden.

Aanbidding: wat een merkwaardig onderwerp van gesprek bij de ontmoeting van de Heer met een Samaritaanse vrouw. Wij hadden dat misschien eerder een passend onderwerp gevonden voor het gesprek met de theoloog Nikodemus. Maar aanbidding is niet iets voor een bepaalde geestelijke elite, integendeel. God wil ons niet alleen verlossen van onze zondenschuld, maar Hij wil ons ook aanbidders van Hemzelf maken. Verlossing is niet het doel, maar het middel om van ons mensen te maken die de Vader kennen en genieten van zijn liefde, en die Hem aanbidden om Wie Hij is. Natuurlijk is het goed om onze hemelse Vader te danken voor aardse zegeningen, maar eigenlijk verlangt Hij naar zoveel meer van ons.

Hij moest door Samaria gaan.

Waarom moest dat eigenlijk? Veel vrome Joden maakten een omweg langs het Overjordaanse om juist maar niet door Samaria te hoeven gaan. Maar de gedachten van de Heer zijn heel anders. Hij wijst geen mensen af op grond van ras of huidskleur of andere vooroordelen. Integendeel: de Heer Jezus heeft aandacht voor ieder mens. Daarom moest Hij door Samaria gaan.

Op het heetst van de dag gaat Hij vermoeid en dorstig bij de put zitten. Heel zachtmoedig begint Hij het gesprek met een eenzame vrouw, die vanwege haar zondige leven het contact met haar dorpsgenoten vermijdt. Hij schaamt Zich niet haar om water te vragen, want Hij weet van haar dorst en de droge woestijn in haar leven, en van het feit dat Hij haar het 'levende water' mag geven.

                                                                                     Heverlee, 30/01/2007

Beste broeders en zusters,

Graag willen wij “Run4Jesus” een sportief evenement, dat dit jaar op zondag 27 mei 2007 plaats zal vinden, onder uw aandacht brengen.

Voorgeschiedenis

Zes jaar geleden namen Christenen uit Leuven voor het eerst deel aan de 20 KM door Brussel, een internationale loopwedstrijd met jaarlijks 25.000 deelnemers. Zij hadden geen grote sportieve aspiraties, maar hadden wel het voornemen om tijdens het lopen door Brussel te bidden voor de voortgang van het evangelie in Europa en in ons land. Zij wilden zo een getuigenis zijn en zij droegen een Jesus T-shirt zodat de mensen achter ons, tijdens de bijna 2 uur lange loop, met Zijn naam geconfronteerd werden.

Het is een ontnuchterend feit dat tegenwoordig Jezus voor een grote groep jonge mensen een nobele onbekende is en dat voor vele anderen de naam Jezus een taboe is of zelfs aversie oproept. Hun betrachting was en is dan ook om de naam van Jezus tijdens dit evenement bekend te maken op een sportieve, niet agressieve manier. Men zou dit kunnen zien als “pre-evangelisatie”.

Hun T-shirts vermelden “Run4Jesus.be “, een internet adres dus,  waarop nieuwsgierigen anoniem informatie kunnen krijgen. De naam zelf is wat dubbelzinnig:” Run4Jesus”: loop je voor Jezus? of ben je op de vlucht voor Hem?  Vanaf de tweede editie hebben de lopers van het eerste uur dit initiatief wat willen opentrekken. Voor hen was de deelname een zeer gezegende ervaring. Alleen beseften zij dat hun groepje te klein was om echt op te vallen in die massa van duizenden lopers. Hoe meer lopers, hoe groter het getuigenis.

Het CPC vzw (Nederlandstaligen) en MEB (Franstaligen) hebben hun schouders onder dit initiatief gezet en de voorbije edities hadden zij een 40-tal lopers. Ook werd aan dit initiatief een sponsoringactie gekoppeld  ten voordele van het CPC en MEB, zodat ook mensen vanuit de plaatselijke kerken betrokken kunnen zijn en ‘hun’ lopers kunnen bemoedigen en steunen. We hebben gemerkt dat dit project vooral de jeugd aanspreekt. Het lopen is immers niet alleen een sportieve uitdaging maar tegelijk ook een geestelijk getuigenis.

Editie 2007

Inmiddels zijn wij aan de voorbereiding begonnen van de editie 2007 en wij dromen er natuurlijk opnieuw van om een groot aantal lopers aan de startlijn te krijgen op de laatste zondag van mei (27 mei 2007). Dit jaar heeft de werkgroep er voor gekozen om de website volledig te restylen en aantrekkelijker te maken. Op de website wordt het evangelie op een éénvoudige wijze toegelicht en wordt er ook een link voorzien naar christelijke organisaties en plaatselijke kerken. We hopen dat de vernieuwde website (www.run4jesus.be) beschikbaar zal zijn vanaf 1 maart 2007.

Wij willen eveneens zoveel mogelijk bijbelgetrouwe kerken bereiken. Alles start natuurlijk met het enthousiast bekendmaken van “Run4Jesus” in de plaatselijke kerken. Dit gebeurt door de zogenaamde ‘captains’. Dit zijn lopers die het op zich nemen om het initiatief voor te stellen in hun kerk, jongeren en andere lopers aan te spreken en aan te moedigen om (samen) te trainen en zich voor te bereiden op de 20 km door Brussel (trainingsschema’s vindt men ook op de website: http://www.20kmdebruxelles.be/20km/set_nl.htm )

Uiteraard hadden wij ook graag uw gemeente aan dit initiatief zien deelnemen. Daarom onze vraag aan u of u achter dit initiatief wil staan en in uw gemeente “Run4Jesus” wil aanbevelen. U zou de naam en adres (liefst e-mail) van een ‘captain’ aan ons kunnen opgeven. Als wij beschikken over de gegevens van de ‘captain’ dan nemen wij contact met hem/haar op om verdere praktische informatie te geven.

Namens de CPC-werkgroep bedankt voor uw betrokkenheid en deelname.

Jef Saenen en Christiane Cousinne

CENTRUM VOOR PASTORALE COUNSELING v.z.w.

Tervuursesteenweg 192, 3001 Heverlee * Tel. 016-200927 * Fax 016-208183

e-mail info@pastoraat.be  * www.pastoralecounseling.org

Bank 230-0088705-67 * BTW BE 448.497.415

Hij moet meer, maar ik minder worden.

Het zal voor Johannes de Doper niet gemakkelijk geweest zijn om zijn eigen dienst, als voorloper van de Messias, langzaam tot een einde te zien komen. Hij ziet de heerlijkheid van de Heer Jezus, de geliefde Zoon van de Vader, aan Wie de Vader alles in handen had gegeven. Hij wist dat dit zo het plan van God was: de Heer Jezus moest meer, en hij minder worden. Zo moet het ook zijn in ons leven en in ons hart: hoe meer plaats de Heer Jezus daarin gaat innemen, des te minder belangrijk worden wij zelf. Dat is niet erg, integendeel, het is juist Gods bedoeling.

Zo moet de Zoon des mensen verhoogd worden.

Dit is een merkwaardige uitdrukking, waarmee de Heer Jezus niet alleen aanduidt 'dat' Hij zou sterven, maar ook 'hoe' Hij zou sterven. Niet door steniging, zoals in die tijd gebruikelijk was bij de Joden, maar 'verhoogd' aan een kruis. Daarmee stuurden wij Hem, de eniggeboren (dat wil zeggen: unieke) Zoon van God, als het ware terug naar God die Hem gegeven had. Je zou verwachten dat dit het absolute einde is van Gods geduld met de wereld. Maar nee, juist door geloof in deze 'verhoogde mens' is er eeuwig leven, zoals een bekend lied het zegt:

Door een blik op het kruis

is er leven en heil,

Is er leven voor u en voor mij.