Hij moet meer, maar ik minder worden.

Het zal voor Johannes de Doper niet gemakkelijk geweest zijn om zijn eigen dienst, als voorloper van de Messias, langzaam tot een einde te zien komen. Hij ziet de heerlijkheid van de Heer Jezus, de geliefde Zoon van de Vader, aan Wie de Vader alles in handen had gegeven. Hij wist dat dit zo het plan van God was: de Heer Jezus moest meer, en hij minder worden. Zo moet het ook zijn in ons leven en in ons hart: hoe meer plaats de Heer Jezus daarin gaat innemen, des te minder belangrijk worden wij zelf. Dat is niet erg, integendeel, het is juist Gods bedoeling.

Zo moet de Zoon des mensen verhoogd worden.

Dit is een merkwaardige uitdrukking, waarmee de Heer Jezus niet alleen aanduidt 'dat' Hij zou sterven, maar ook 'hoe' Hij zou sterven. Niet door steniging, zoals in die tijd gebruikelijk was bij de Joden, maar 'verhoogd' aan een kruis. Daarmee stuurden wij Hem, de eniggeboren (dat wil zeggen: unieke) Zoon van God, als het ware terug naar God die Hem gegeven had. Je zou verwachten dat dit het absolute einde is van Gods geduld met de wereld. Maar nee, juist door geloof in deze 'verhoogde mens' is er eeuwig leven, zoals een bekend lied het zegt:

Door een blik op het kruis

is er leven en heil,

Is er leven voor u en voor mij.

Hoe prachtig eindigt deze psalm

Hoe prachtig eindigt deze psalm met David, Gods knecht en de man naar zijn hart. Hij was het trouwens die de ark gezocht en naar Jeruzalem gebracht heeft. Toen Isaï van Samuël de opdracht kreeg om al zijn zonen te roepen, was hij de jongste vergeten: die was nog bij de schapen. Maar juist deze David was door God uitgekozen om zijn volk te weiden. Juist hij die wist wat het was om voor weerloze, zogende, schapen te zorgen. God zoekt namelijk geen jagers, maar herders. Hoe mooi spreekt ons dit van de Heer Jezus, de ware man naar Gods hart. De goede herder die zijn leven geeft voor de schapen en die als geen ander hen weidt en voor hen zorgt.

Als uiteindelijk God toch tot zijn doel komt met zijn volk, dan zal dat niet liggen aan de trouw van het volk, maar aan de Heer Jezus. Hoe ontrouw Gods volk ook moge zijn, Hij blijft getrouw. In Hem alleen zijn al de beloften van God 'ja en amen' tot heerlijkheid van God (2 Korintiërs 1:20).

Laten we Hem ook vandaag daarvoor loven en prijzen.

LEVEN

U herkent het misschien wel,

om u heen of in uw eigen leven:

er wordt zoveel geleden...

Eenzaamheid.

Verdriet.

Pijn.

Ziekte, en ja, uiteindelijk

ook de dood.

En we troosten elkaar met

- wat kunnen we anders zeggen? -

positief denken:

hoop doet immers leven.

Of omgekeerd:

zo lang er nog leven is, is er hoop...

Maar - over welk leven hebben wij het en

wáár hopen we dan eigenlijk op?

Wat is toch de zin van alles?

Als ons leven eindigt met lijden en dood -

waar dient het leven dan toch voor?

We zijn het met u eens:

dit zijn heel erg moeilijke vragen.

Vragen die we niet in één keer voor u kunnen beantwoorden:

u zult zelf op zoek moeten gaan.

Maar we willen u graag op weg helpen

door u te vertellen

dat God ook naar ú op zoek is.

En Hij belooft u:

'Wie Mij zoekt, zal Mij vinden.'

Vanuit eigen ervaring kunnen wij getuigen:

wie Hem vindt, heeft het leven gevonden.

De ijver voor uw huis zal Mij verteren.

Het heeft de Heer diep geraakt: niet zijn eigen eer stond op het spel, maar de eer van God. De tempel was immers het huis van zijn Vader. 'Maak niet het huis van mijn Vader tot een huis van koophandel,' zegt Hij en jaagt alle handelaren en woekeraars weg. De tempel is een plaats van aanbidding en daar moet je geen handeltje willen drijven of jezelf willen verrijken.

De kerk, de Gemeente, is het huis van God in onze tijd. Gaat de eer van God en zijn huis ons ook ter harte of wordt ons denken en doen gedreven door commerciële motieven of eigen eer?

Jezus nu was ook op de bruiloft genodigd.

Vindt u het ook zo merkwaardig dat de Heer zijn eerste wonderteken deed op een bruiloft? En wat Hij deed, had niets te maken met ziekte of narigheid, maar met de vreugde van een bruiloft: Hij veranderde daar water in wijn. De Heer Jezus wil niet alleen daar zijn waar nood, zorg, ziekte en pijn het leven moeilijk maken, maar wil ook graag daar zijn waar vreugde is. Een vreugde die we samen met Hem mogen genieten, in zijn aanwezigheid. Nodigen wij, net als dit bruidspaar, de Heer ook uit op onze feesten? Mag Hij er ook bij zijn?

Alle dingen zijn door Hem geworden.

In het vandaag te lezen bijbelgedeelte wordt de Zoon van God 'het Woord' genoemd. En er is niets in de schepping - niet één ding! - dat er is, zonder Hem. Alles is door Hem geschapen! Wat een machtig woord - wat een machtige God. We zien die macht ook in de Heer Jezus, wanneer Hij als mens tussen de mensen leeft. Hij sprak een woord en een vijgenboom verdorde. Hij sprak in een storm tegen de wind, en de zee en de wind gingen liggen. Hij riep tegen Lazarus, die reeds was gestorven, 'Kom naar buiten' en Lazarus kwam naar buiten. Als de Heer Jezus iets zegt, dan moeten we stil zijn en goed opletten; dan gaat er wat gebeuren...

Kom en zie.

Op de vraag van Natanaël geeft Filippus geen theologisch antwoord. Dat zou waarschijnlijk alleen maar een vruchteloze discussie hebben opgeleverd. Met de eenvoudige woorden 'Kom en zie', nodigt hij Natanaël uit om zelf naar de Heer te gaan. Als Natanaël dan in contact met de Heer komt en met verbazing naar diens woorden luistert, lijkt zijn theologische tegenwerping opeens helemaal vergeten te zijn en zegt hij: 'Rabbi, U bent de Zoon van God.'

Met hoeveel anderen is het ook niet zo gegaan, toen ze zelf de Heer hoorden spreken, bijvoorbeeld doordat iemand hen uit de Bijbel voorlas. In plaats van allerlei discussies over opvattingen en bijzaken mag 'Kom en zie' ook onze eenvoudige boodschap zijn.

PAUL..

De bel gaat en Paul loopt naar de deur: hij vindt het altijd leuk als er bezoek komt. Maar zijn vader is er eerder en doet open. Daar staat de buurman. Paul, die een verstandelijke beperking heeft, blijft half achter zijn vader staan. 'Dag buurman. Joh, wat kijk je zorgelijk. Is er wat aan de hand?' Buurman zucht en trekt zijn mond strak. Terwijl hij voor zich uit staart, zegt hij: 'Het is verschrikkelijk. Wij hebben vandaag te horen gekregen dat mijn vrouw kanker heeft, van een soort die niet te genezen is. De dokters hebben gezegd dat zij nog maar een paar weken te leven heeft.'

Paul heeft even staan luisteren, maar rent dan naar binnen. Vader praat nog een tijdje verder met buurman en probeert hem te bemoedigen. Als zij afscheid hebben genomen, gaat vader Paul zoeken. Hij vraagt zich af hoe hij dit het beste aan zijn zoon kan uitleggen. Eindelijk vindt hij hem op zijn slaapkamer: op zijn knieën voor zijn bed en hard huilend. Als vader dichterbij komt, hoort hij dat zijn zoon tussen zijn snikken door aan het bidden is. 'Alstublieft God, maak buurvrouw weer beter. Ik vind het zo erg voor buurman.' Vader laat zijn zoon rustig uitspreken en gaat ondertussen op het bed zitten.

Hij trekt Paul naar zich toe en slaat zijn armen om hem heen, onderwijl zijn best doend om uit te leggen dat God van alle mensen houdt. En dat iedereen een keer moet sterven. En dat wie gelooft in de Heer Jezus bij God in de hemel mag wonen. Maar Paul vraagt: 'Waarom maakt God buurvrouw niet beter?' Vader kan niet echt een antwoord geven. 'God maakt soms mensen beter en soms ook niet. Wij moeten vertrouwen hebben in God. Hij weet beter dan wij wat goed is. Hij maakt geen fouten. Hij wil altijd met ons meegaan in vreugde en verdriet. Hij laat ons nooit in de steek.'

Maar het onmogelijke gebeurt: de buurvrouw geneest! De dokters staan voor een raadsel. Het gezwel is zonder enige aanleiding zich gaan terugtrekken en gaan verschrompelen. Na enige tijd wordt buurvrouw uit het ziekenhuis ontslagen. Zij is volkomen genezen verklaard.

Waarom God het gebed van Paul heeft willen verhoren en sommige andere gebeden niet, dat weet alleen God. God legt geen rekenschap af. Hij vertelt ons niet waarom Hij dingen wel of niet doet. Hij is Wie Hij is. Dat moet voor ons genoeg zijn.

Hij leidde hem tot Jezus.

Over Andreas lezen we niet veel in het Nieuwe Testament. Maar wel dit ene: dat hij anderen bij Jezus brengt. Hier zijn eigen broer Simon Petrus, in hoofdstuk 6 een kleine jongen met vijf broden en twee vissen en in hoofdstuk 12 gaat hij Jezus vertellen over Grieken die Hem wensen te zien.

Wij zijn wellicht ook geen gelovigen die erg in de schijnwerpers staan, maar laat dan toch dit ene ook van ons gezegd mogen worden: dat wij anderen dichtbij Jezus brengen. Want Hem hebben zij nodig!

AFVALWATER.

Doodstil staat hij voor zich uit te staren. Net nog op één poot, nu op twee. Gespannen kijk ik toe hoe hij aan voedsel probeert te komen. Hij... onze reiger! Al een paar dagen staat hij op hetzelfde plekje aan de sloot naast ons huis. En ik was blij. Want een reiger bij de sloot betekent dat er vis of kikkers te vinden zijn, betekent dat het water van die sloot schoon genoeg is om erin te leven. Vooral blij, dat het ook een beetje aan mij ligt dat het water schoon is. Want ik woon op het platteland en ben niet aangesloten op de riolering. Al mijn afwaswater, het douchewater, alle waswater komt rechtstreeks in die sloot. Ieder voorjaar opnieuw wacht ik met spanning of er weer kikkerdril zal zijn en of er weer stekelbaarsjes rondzwemmen. Volg ik de sierlijke bewegingen van de watertorren en de vliegjes er vlak boven. Telkens let ik nauwkeurig op bij het inkopen van afwas- en wasmiddelen. Er mag niets schadelijks in zitten. Als je zo boven op de natuur woont, word je er ook extra met je neus opgedrukt. Lijkt het ook meer zin te hebben om je best te doen voor die natuur. Maar dat is natuurlijk onzin. In de stad is het net zo belangrijk. Of misschien nog wel belangrijker. Daar wonen immers veel meer mensen met veel meer afvalwater. En wie wil er niet eens dromerig uitkijken over een schitterende rivier, terwijl de vissen ringen maken op de oppervlakte... Opeens zie ik hoe de reiger zijn snavel in het water steekt en er met een visje uitkomt. Even doet het me verdriet. Dat is dan één visje minder. Maar zo is de natuur. En dat is goed. Als er tenminste evenwicht is. Voldoende vissen voor voldoende reigers. Even later vliegt hij opeens op. Onze reiger. En opnieuw ben ik onder de indruk van die prachtige, grote vogel. In dat prachtige, weidse landschap. Op deze aarde. Een geschenk van God. 'Maak er wat van', zei God, toen Hij de aarde aan de mensen gaf. Ik doe mijn best, God, ook al is het weinig. Maar... alle beetjes helpen.

Zie, het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt.

Hij, van wie Johannes getuigt dat Hij de Zoon van God is, kwam ... als een lam. Al helemaal aan het begin van zijn optreden wordt daarmee aangeduid hoe Hij het probleem van de zonde in de wereld op zal lossen. Niet door een machtswoord van de Schepper - want dat was Hij - maar door te sterven als een offerlam. Op grond van zijn verzoenend sterven zal de zonde eenmaal totaal uit de kosmos verwijderd worden.

Zover is het nu nog niet. Maar onze zonden wil Hij nu al wegnemen, als we Hem aannemen als het Lam van God, dat voor ons werd geslacht. Hem zij daarvoor de lof tot in alle eeuwigheid!

Maar Hij, de barmhartige, verzoende de ongerechtigheid en verdierf niet.

Onverbeterlijk leek het volk Israël. Pas toen de tuchtigende hand van God over hen kwam, bekeerden ze zich en zochten zij God weer. Meestal duurde het niet lang of het ging weer mis, omdat ze onstandvastig van hart waren. Je zou verwachten dat aan het geduld van God een einde zou komen en dat Hij definitief met hen zou afrekenen, maar dan vergeten we dat Hij 'de Barmhartige' is! Zijn oordelen hebben tot doel het volk terug te brengen in relatie met Hem en niet om te verderven. En daarom verzoende Hij de ongerechtigheid en wendde Hij heel vaak zijn toorn af. Het geheim van die verzoening zou nog eeuwen op zich laten wachten: tot Golgota!

Jezus Christus

heerlijke unieke onvergelijkbaar

 Jezus is de centrale figuur van de Bij-

bel. Ieder die het Oude Testament

leest moet wel de vele schriftplaatsen

ontdekken waar van Jezus' komst ge-

profeteerd wordt. En in het Nieuwe

Testament is er geen bladzijde waar niet

van Jezus melding gemaakt wordt. Het

allereerste vers van het evangelie naar

Mattheüs luidt: »Geslachtsregister van

Jezus Christus...« en het vers waarmee

het boek Openbaring besluit, luidt: »De

genade van de Here Jezus zij met al-

len«.

 De eerste naam in het eerste vers van

het eerste boek van het Nieuwe Testa-

ment luidt Jezus. En de laatste naam in

het laatste hoofdstuk van het laatste

boek van de Bijbel luidt eveneens Jezus.

Wat onderscheidt Jezus Christus van de

gewone mens? Wat maakt Hem tot een

uniek, heerlijk wezen? Waarom wordt

aan Jezus Christus zo'n boven allen ver-

heven plaats toegekend?

  Jezus  Christus  is  onvergelijkbaar,

uniek, volkomen anders, heerlijk. Nie-

mand kan Hem evenaren. Hij staat bo-

ven allen!

  Jezus Christus en Zijn machtige wer-

ken te scheiden is een welhaast onmo-

gelijke opgaaf. Alleen de eeuwigheid

kan een volkomen beeld van hem ver-

schaffen. Johannes de Doper noemde

Hem het Lam Gods, doopte Hem met

instemming van de hemel en zei toen

van Hem: »Die van boven komt, is bo-

ven allen« (Johannes 3:31). Paulus

Ik ben niet waard zijn schoenriem los te maken.

Enkelen, gezonden uit de farizeeën, wilden weten wie Johannes de Doper nu precies was. Johannes had niets te verbergen. Was hij een profeet? 'Nee,' zei hij. Hij wilde niet dat mensen hem hoger zouden inschatten dan hij in werkelijkheid was. Daarom zei hij ook maar meteen met nadruk dat hij niet de Christus was - zelfs niet Elia. Maar wie was hij dan wel? Hij noemde zichzelf een roepende in de woestijn, iemand waar niet naar geluisterd werd. Iemand die van zichzelf getuigde dat hij niet waard was de schoenriem van de Heer Jezus los te maken. Johannes de Doper wilde niet zichzelf presenteren, maar de Christus. Diezelfde houding zouden wij ook moeten hebben.

Want uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen.

Johannes, de discipel die dit Evangelie schreef en die enkele jaren intensief met de Heer Jezus is opgetrokken, is vol lof over de Heer Jezus. Hij raakte haast niet over Hem uitgepraat. Hij had Jezus herkend en erkend als de Zoon van God. Johannes had zijn heerlijkheid aanschouwd. En hij voelde zich 'de koning te rijk'. Wij mogen Jezus Christus ook 'zien' door ons geloof en onszelf schatrijk noemen. Wij kunnen er op rekenen dat Hij ons liefheeft en aanvaardt. Het enige wat Hij van ons vraagt, is dat we Hem vertrouwen. Dat wil zeggen: dat we ons aan Hem toevertrouwen.