DE GELOOFSBELIJDENIS VAN MOODY

Zo bekend als in deze eeuw de naam van Billy Graham is geworden, zo bekend was in de negentiende eeuw de naam van Moody. Tijdens een van de samenkomsten van Moody stelde een predikant de vraag: `Mr. Moody, zou u zo goed willen zijn om ons eens mee te delen wat nu eigenlijk uw geloofsbelijdenis is?' Het was namelijk bekend dat Moody in zijn prediking zich vrijwel nooit uitliet over de verschillende geloofsbelijdenissen die de mensen in de loop van de eeuwen hebben opgesteld. Hij predikte alleen maar Jezus Christus als de Redder van zondaren en hij riep de mensen op zich tot God te bekeren. Daarom was iedereen nieuwsgierig wat Moody op deze vraag zou antwoorden. Het antwoord van Moody was: 'Zeker zal ik die aan u mededelen. Hij is al in druk verschenen.' Op de vraag waar dan een gedrukt exemplaar van zijn geloofsbelijdenis te krijgen was, antwoordde hij: `Mijn geloofsbelijdenis kunt u verkrijgen bij Jesaja in hoofdstuk drieënvijftig.' Wij willen het nut van de verschillende geloofsbelijdenissen die opgesteld zijn om bepaalde dwaalleringen te bestrijden, niet ontkennen. Maar niets kan het levende Woord van God vervangen.

Mijn voedsel is, dat Ik de wil doe van Hem die Mij heeft gezonden.

Op het moment dat de Heer deze woorden uitsprak, was Hij in zijn gedachten met heel andere dingen bezig dan de discipelen. Hij zag het werk van God met de vrouw en de vele Samaritanen die door haar getuigenis bezig waren naar Hem toe te komen. Hij deed hiermee de wil van de Vader, en dat was ook het verlangen van heel zijn hart. Hoewel Hij vast, net als de discipelen, hongerig geweest zal zijn, verlangde Hij veel meer naar het doen van de wil van zijn Vader dan naar aards voedsel. Is dat niet een belangrijke les, ook voor ons?

Honderd procent

Het is donker en koud

Er stroomt bloed langs het hout

Ze slaan spijkers in een God die alles schiep

Maar het waren niet de spijkers

Die Jezus hielden aan het kruis

Het was Zijn liefde die Hij voelt voor jou en mij

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Ik ben verdoofd en verwonderd

Hier aan de voet van het kruis

Dwars door het schreeuwen hoor ik Zijn zachte stem

En ieder woord bewijst Zijn licht

Ik zie de glorie van Gods aangezicht

En in stilte geef ik mijn hart aan Hem

U gaf honderd procent

U gaf alles voor mij

U werd vernederd voor fouten

Die ik heb gemaakt

U gaf honderd procent

Hoe kan ik U nu verlaten

Uw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt

Aan het kruis op Golgotha ging de straf aan mij voorbij

Toen U stierf en werd verlaten, dacht U steeds aan mij

Ik ben voor altijd vrij

Tekst en muziek:

Gerald Troost

De Vader zoekt zulke personen die Hem aanbidden.

Aanbidding: wat een merkwaardig onderwerp van gesprek bij de ontmoeting van de Heer met een Samaritaanse vrouw. Wij hadden dat misschien eerder een passend onderwerp gevonden voor het gesprek met de theoloog Nikodemus. Maar aanbidding is niet iets voor een bepaalde geestelijke elite, integendeel. God wil ons niet alleen verlossen van onze zondenschuld, maar Hij wil ons ook aanbidders van Hemzelf maken. Verlossing is niet het doel, maar het middel om van ons mensen te maken die de Vader kennen en genieten van zijn liefde, en die Hem aanbidden om Wie Hij is. Natuurlijk is het goed om onze hemelse Vader te danken voor aardse zegeningen, maar eigenlijk verlangt Hij naar zoveel meer van ons.

Hij moest door Samaria gaan.

Waarom moest dat eigenlijk? Veel vrome Joden maakten een omweg langs het Overjordaanse om juist maar niet door Samaria te hoeven gaan. Maar de gedachten van de Heer zijn heel anders. Hij wijst geen mensen af op grond van ras of huidskleur of andere vooroordelen. Integendeel: de Heer Jezus heeft aandacht voor ieder mens. Daarom moest Hij door Samaria gaan.

Op het heetst van de dag gaat Hij vermoeid en dorstig bij de put zitten. Heel zachtmoedig begint Hij het gesprek met een eenzame vrouw, die vanwege haar zondige leven het contact met haar dorpsgenoten vermijdt. Hij schaamt Zich niet haar om water te vragen, want Hij weet van haar dorst en de droge woestijn in haar leven, en van het feit dat Hij haar het 'levende water' mag geven.

                                                                                     Heverlee, 30/01/2007

Beste broeders en zusters,

Graag willen wij “Run4Jesus” een sportief evenement, dat dit jaar op zondag 27 mei 2007 plaats zal vinden, onder uw aandacht brengen.

Voorgeschiedenis

Zes jaar geleden namen Christenen uit Leuven voor het eerst deel aan de 20 KM door Brussel, een internationale loopwedstrijd met jaarlijks 25.000 deelnemers. Zij hadden geen grote sportieve aspiraties, maar hadden wel het voornemen om tijdens het lopen door Brussel te bidden voor de voortgang van het evangelie in Europa en in ons land. Zij wilden zo een getuigenis zijn en zij droegen een Jesus T-shirt zodat de mensen achter ons, tijdens de bijna 2 uur lange loop, met Zijn naam geconfronteerd werden.

Het is een ontnuchterend feit dat tegenwoordig Jezus voor een grote groep jonge mensen een nobele onbekende is en dat voor vele anderen de naam Jezus een taboe is of zelfs aversie oproept. Hun betrachting was en is dan ook om de naam van Jezus tijdens dit evenement bekend te maken op een sportieve, niet agressieve manier. Men zou dit kunnen zien als “pre-evangelisatie”.

Hun T-shirts vermelden “Run4Jesus.be “, een internet adres dus,  waarop nieuwsgierigen anoniem informatie kunnen krijgen. De naam zelf is wat dubbelzinnig:” Run4Jesus”: loop je voor Jezus? of ben je op de vlucht voor Hem?  Vanaf de tweede editie hebben de lopers van het eerste uur dit initiatief wat willen opentrekken. Voor hen was de deelname een zeer gezegende ervaring. Alleen beseften zij dat hun groepje te klein was om echt op te vallen in die massa van duizenden lopers. Hoe meer lopers, hoe groter het getuigenis.

Het CPC vzw (Nederlandstaligen) en MEB (Franstaligen) hebben hun schouders onder dit initiatief gezet en de voorbije edities hadden zij een 40-tal lopers. Ook werd aan dit initiatief een sponsoringactie gekoppeld  ten voordele van het CPC en MEB, zodat ook mensen vanuit de plaatselijke kerken betrokken kunnen zijn en ‘hun’ lopers kunnen bemoedigen en steunen. We hebben gemerkt dat dit project vooral de jeugd aanspreekt. Het lopen is immers niet alleen een sportieve uitdaging maar tegelijk ook een geestelijk getuigenis.

Editie 2007

Inmiddels zijn wij aan de voorbereiding begonnen van de editie 2007 en wij dromen er natuurlijk opnieuw van om een groot aantal lopers aan de startlijn te krijgen op de laatste zondag van mei (27 mei 2007). Dit jaar heeft de werkgroep er voor gekozen om de website volledig te restylen en aantrekkelijker te maken. Op de website wordt het evangelie op een éénvoudige wijze toegelicht en wordt er ook een link voorzien naar christelijke organisaties en plaatselijke kerken. We hopen dat de vernieuwde website (www.run4jesus.be) beschikbaar zal zijn vanaf 1 maart 2007.

Wij willen eveneens zoveel mogelijk bijbelgetrouwe kerken bereiken. Alles start natuurlijk met het enthousiast bekendmaken van “Run4Jesus” in de plaatselijke kerken. Dit gebeurt door de zogenaamde ‘captains’. Dit zijn lopers die het op zich nemen om het initiatief voor te stellen in hun kerk, jongeren en andere lopers aan te spreken en aan te moedigen om (samen) te trainen en zich voor te bereiden op de 20 km door Brussel (trainingsschema’s vindt men ook op de website: http://www.20kmdebruxelles.be/20km/set_nl.htm )

Uiteraard hadden wij ook graag uw gemeente aan dit initiatief zien deelnemen. Daarom onze vraag aan u of u achter dit initiatief wil staan en in uw gemeente “Run4Jesus” wil aanbevelen. U zou de naam en adres (liefst e-mail) van een ‘captain’ aan ons kunnen opgeven. Als wij beschikken over de gegevens van de ‘captain’ dan nemen wij contact met hem/haar op om verdere praktische informatie te geven.

Namens de CPC-werkgroep bedankt voor uw betrokkenheid en deelname.

Jef Saenen en Christiane Cousinne

CENTRUM VOOR PASTORALE COUNSELING v.z.w.

Tervuursesteenweg 192, 3001 Heverlee * Tel. 016-200927 * Fax 016-208183

e-mail info@pastoraat.be  * www.pastoralecounseling.org

Bank 230-0088705-67 * BTW BE 448.497.415

Hij moet meer, maar ik minder worden.

Het zal voor Johannes de Doper niet gemakkelijk geweest zijn om zijn eigen dienst, als voorloper van de Messias, langzaam tot een einde te zien komen. Hij ziet de heerlijkheid van de Heer Jezus, de geliefde Zoon van de Vader, aan Wie de Vader alles in handen had gegeven. Hij wist dat dit zo het plan van God was: de Heer Jezus moest meer, en hij minder worden. Zo moet het ook zijn in ons leven en in ons hart: hoe meer plaats de Heer Jezus daarin gaat innemen, des te minder belangrijk worden wij zelf. Dat is niet erg, integendeel, het is juist Gods bedoeling.

Zo moet de Zoon des mensen verhoogd worden.

Dit is een merkwaardige uitdrukking, waarmee de Heer Jezus niet alleen aanduidt 'dat' Hij zou sterven, maar ook 'hoe' Hij zou sterven. Niet door steniging, zoals in die tijd gebruikelijk was bij de Joden, maar 'verhoogd' aan een kruis. Daarmee stuurden wij Hem, de eniggeboren (dat wil zeggen: unieke) Zoon van God, als het ware terug naar God die Hem gegeven had. Je zou verwachten dat dit het absolute einde is van Gods geduld met de wereld. Maar nee, juist door geloof in deze 'verhoogde mens' is er eeuwig leven, zoals een bekend lied het zegt:

Door een blik op het kruis

is er leven en heil,

Is er leven voor u en voor mij.

Hoe prachtig eindigt deze psalm

Hoe prachtig eindigt deze psalm met David, Gods knecht en de man naar zijn hart. Hij was het trouwens die de ark gezocht en naar Jeruzalem gebracht heeft. Toen Isaï van Samuël de opdracht kreeg om al zijn zonen te roepen, was hij de jongste vergeten: die was nog bij de schapen. Maar juist deze David was door God uitgekozen om zijn volk te weiden. Juist hij die wist wat het was om voor weerloze, zogende, schapen te zorgen. God zoekt namelijk geen jagers, maar herders. Hoe mooi spreekt ons dit van de Heer Jezus, de ware man naar Gods hart. De goede herder die zijn leven geeft voor de schapen en die als geen ander hen weidt en voor hen zorgt.

Als uiteindelijk God toch tot zijn doel komt met zijn volk, dan zal dat niet liggen aan de trouw van het volk, maar aan de Heer Jezus. Hoe ontrouw Gods volk ook moge zijn, Hij blijft getrouw. In Hem alleen zijn al de beloften van God 'ja en amen' tot heerlijkheid van God (2 Korintiërs 1:20).

Laten we Hem ook vandaag daarvoor loven en prijzen.

LEVEN

U herkent het misschien wel,

om u heen of in uw eigen leven:

er wordt zoveel geleden...

Eenzaamheid.

Verdriet.

Pijn.

Ziekte, en ja, uiteindelijk

ook de dood.

En we troosten elkaar met

- wat kunnen we anders zeggen? -

positief denken:

hoop doet immers leven.

Of omgekeerd:

zo lang er nog leven is, is er hoop...

Maar - over welk leven hebben wij het en

wáár hopen we dan eigenlijk op?

Wat is toch de zin van alles?

Als ons leven eindigt met lijden en dood -

waar dient het leven dan toch voor?

We zijn het met u eens:

dit zijn heel erg moeilijke vragen.

Vragen die we niet in één keer voor u kunnen beantwoorden:

u zult zelf op zoek moeten gaan.

Maar we willen u graag op weg helpen

door u te vertellen

dat God ook naar ú op zoek is.

En Hij belooft u:

'Wie Mij zoekt, zal Mij vinden.'

Vanuit eigen ervaring kunnen wij getuigen:

wie Hem vindt, heeft het leven gevonden.

De ijver voor uw huis zal Mij verteren.

Het heeft de Heer diep geraakt: niet zijn eigen eer stond op het spel, maar de eer van God. De tempel was immers het huis van zijn Vader. 'Maak niet het huis van mijn Vader tot een huis van koophandel,' zegt Hij en jaagt alle handelaren en woekeraars weg. De tempel is een plaats van aanbidding en daar moet je geen handeltje willen drijven of jezelf willen verrijken.

De kerk, de Gemeente, is het huis van God in onze tijd. Gaat de eer van God en zijn huis ons ook ter harte of wordt ons denken en doen gedreven door commerciële motieven of eigen eer?

Jezus nu was ook op de bruiloft genodigd.

Vindt u het ook zo merkwaardig dat de Heer zijn eerste wonderteken deed op een bruiloft? En wat Hij deed, had niets te maken met ziekte of narigheid, maar met de vreugde van een bruiloft: Hij veranderde daar water in wijn. De Heer Jezus wil niet alleen daar zijn waar nood, zorg, ziekte en pijn het leven moeilijk maken, maar wil ook graag daar zijn waar vreugde is. Een vreugde die we samen met Hem mogen genieten, in zijn aanwezigheid. Nodigen wij, net als dit bruidspaar, de Heer ook uit op onze feesten? Mag Hij er ook bij zijn?

Alle dingen zijn door Hem geworden.

In het vandaag te lezen bijbelgedeelte wordt de Zoon van God 'het Woord' genoemd. En er is niets in de schepping - niet één ding! - dat er is, zonder Hem. Alles is door Hem geschapen! Wat een machtig woord - wat een machtige God. We zien die macht ook in de Heer Jezus, wanneer Hij als mens tussen de mensen leeft. Hij sprak een woord en een vijgenboom verdorde. Hij sprak in een storm tegen de wind, en de zee en de wind gingen liggen. Hij riep tegen Lazarus, die reeds was gestorven, 'Kom naar buiten' en Lazarus kwam naar buiten. Als de Heer Jezus iets zegt, dan moeten we stil zijn en goed opletten; dan gaat er wat gebeuren...

Kom en zie.

Op de vraag van Natanaël geeft Filippus geen theologisch antwoord. Dat zou waarschijnlijk alleen maar een vruchteloze discussie hebben opgeleverd. Met de eenvoudige woorden 'Kom en zie', nodigt hij Natanaël uit om zelf naar de Heer te gaan. Als Natanaël dan in contact met de Heer komt en met verbazing naar diens woorden luistert, lijkt zijn theologische tegenwerping opeens helemaal vergeten te zijn en zegt hij: 'Rabbi, U bent de Zoon van God.'

Met hoeveel anderen is het ook niet zo gegaan, toen ze zelf de Heer hoorden spreken, bijvoorbeeld doordat iemand hen uit de Bijbel voorlas. In plaats van allerlei discussies over opvattingen en bijzaken mag 'Kom en zie' ook onze eenvoudige boodschap zijn.

PAUL..

De bel gaat en Paul loopt naar de deur: hij vindt het altijd leuk als er bezoek komt. Maar zijn vader is er eerder en doet open. Daar staat de buurman. Paul, die een verstandelijke beperking heeft, blijft half achter zijn vader staan. 'Dag buurman. Joh, wat kijk je zorgelijk. Is er wat aan de hand?' Buurman zucht en trekt zijn mond strak. Terwijl hij voor zich uit staart, zegt hij: 'Het is verschrikkelijk. Wij hebben vandaag te horen gekregen dat mijn vrouw kanker heeft, van een soort die niet te genezen is. De dokters hebben gezegd dat zij nog maar een paar weken te leven heeft.'

Paul heeft even staan luisteren, maar rent dan naar binnen. Vader praat nog een tijdje verder met buurman en probeert hem te bemoedigen. Als zij afscheid hebben genomen, gaat vader Paul zoeken. Hij vraagt zich af hoe hij dit het beste aan zijn zoon kan uitleggen. Eindelijk vindt hij hem op zijn slaapkamer: op zijn knieën voor zijn bed en hard huilend. Als vader dichterbij komt, hoort hij dat zijn zoon tussen zijn snikken door aan het bidden is. 'Alstublieft God, maak buurvrouw weer beter. Ik vind het zo erg voor buurman.' Vader laat zijn zoon rustig uitspreken en gaat ondertussen op het bed zitten.

Hij trekt Paul naar zich toe en slaat zijn armen om hem heen, onderwijl zijn best doend om uit te leggen dat God van alle mensen houdt. En dat iedereen een keer moet sterven. En dat wie gelooft in de Heer Jezus bij God in de hemel mag wonen. Maar Paul vraagt: 'Waarom maakt God buurvrouw niet beter?' Vader kan niet echt een antwoord geven. 'God maakt soms mensen beter en soms ook niet. Wij moeten vertrouwen hebben in God. Hij weet beter dan wij wat goed is. Hij maakt geen fouten. Hij wil altijd met ons meegaan in vreugde en verdriet. Hij laat ons nooit in de steek.'

Maar het onmogelijke gebeurt: de buurvrouw geneest! De dokters staan voor een raadsel. Het gezwel is zonder enige aanleiding zich gaan terugtrekken en gaan verschrompelen. Na enige tijd wordt buurvrouw uit het ziekenhuis ontslagen. Zij is volkomen genezen verklaard.

Waarom God het gebed van Paul heeft willen verhoren en sommige andere gebeden niet, dat weet alleen God. God legt geen rekenschap af. Hij vertelt ons niet waarom Hij dingen wel of niet doet. Hij is Wie Hij is. Dat moet voor ons genoeg zijn.

Hij leidde hem tot Jezus.

Over Andreas lezen we niet veel in het Nieuwe Testament. Maar wel dit ene: dat hij anderen bij Jezus brengt. Hier zijn eigen broer Simon Petrus, in hoofdstuk 6 een kleine jongen met vijf broden en twee vissen en in hoofdstuk 12 gaat hij Jezus vertellen over Grieken die Hem wensen te zien.

Wij zijn wellicht ook geen gelovigen die erg in de schijnwerpers staan, maar laat dan toch dit ene ook van ons gezegd mogen worden: dat wij anderen dichtbij Jezus brengen. Want Hem hebben zij nodig!

AFVALWATER.

Doodstil staat hij voor zich uit te staren. Net nog op één poot, nu op twee. Gespannen kijk ik toe hoe hij aan voedsel probeert te komen. Hij... onze reiger! Al een paar dagen staat hij op hetzelfde plekje aan de sloot naast ons huis. En ik was blij. Want een reiger bij de sloot betekent dat er vis of kikkers te vinden zijn, betekent dat het water van die sloot schoon genoeg is om erin te leven. Vooral blij, dat het ook een beetje aan mij ligt dat het water schoon is. Want ik woon op het platteland en ben niet aangesloten op de riolering. Al mijn afwaswater, het douchewater, alle waswater komt rechtstreeks in die sloot. Ieder voorjaar opnieuw wacht ik met spanning of er weer kikkerdril zal zijn en of er weer stekelbaarsjes rondzwemmen. Volg ik de sierlijke bewegingen van de watertorren en de vliegjes er vlak boven. Telkens let ik nauwkeurig op bij het inkopen van afwas- en wasmiddelen. Er mag niets schadelijks in zitten. Als je zo boven op de natuur woont, word je er ook extra met je neus opgedrukt. Lijkt het ook meer zin te hebben om je best te doen voor die natuur. Maar dat is natuurlijk onzin. In de stad is het net zo belangrijk. Of misschien nog wel belangrijker. Daar wonen immers veel meer mensen met veel meer afvalwater. En wie wil er niet eens dromerig uitkijken over een schitterende rivier, terwijl de vissen ringen maken op de oppervlakte... Opeens zie ik hoe de reiger zijn snavel in het water steekt en er met een visje uitkomt. Even doet het me verdriet. Dat is dan één visje minder. Maar zo is de natuur. En dat is goed. Als er tenminste evenwicht is. Voldoende vissen voor voldoende reigers. Even later vliegt hij opeens op. Onze reiger. En opnieuw ben ik onder de indruk van die prachtige, grote vogel. In dat prachtige, weidse landschap. Op deze aarde. Een geschenk van God. 'Maak er wat van', zei God, toen Hij de aarde aan de mensen gaf. Ik doe mijn best, God, ook al is het weinig. Maar... alle beetjes helpen.