GEBED IS DE SLEUTEL VAN DE OCHTEND
EN DE GRENDEL VAN DE AVOND.
Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006
Zaterdag 18 februari 2006
Bij een spoorwegovergang staat vaak een andrseaskruis als waarschuwing, genoemd naar Petrus’ oudere broer. Wie is hij eigenlijk? Hij is een van Jezus’ eerste discipelen. Andreas was de broer van Simon Petrus. Zodra Andreas, via Johannes de Doper, tot Jezus gekomen is, gaat voor hem het licht schijnen.Eindelijk is de Messias, Christus, de Gezalfde van God gekomen! Zo’n grote ontdekking houd je niet voor jezelf. Hij gaat naar huis en brengt ook zijn jongere broer Petrus tot Jezus. Het is moeilijker om aan familie of vrienden het evangelie door te geven en vóór te leven dan aan vreemden. Andreas doet dus het moeilijkste. Over Petrus horen we hierna nog heel vaak. Over Andreas heel weinig. Volgens de overlevering heeft hij na het Pinsterfeest het evangelie verkondigd in Klein-Azië en de landen rond de Donau. Ten tijde van de regeringsperiode van keizer Nero werd Andreas door stadhouder Ageas gearresteerd. Hij werd gedwongen de goden te offeren maar hield standvastig vol en bleef weigeren. Daarop sprak de stadhouder het doodvonnis over hem uit. Omstreeks het jaar 60 is hij te Patras in het noorden van de Peloponnesus (Griekenland) aan een X-vormig kruis gestorven (het Andreaskruis).
Een plantkundige in Schotland trok er op een mooie zomerdag op uit om de flora op de heide te bestuderen. Toen hij een paar heidestruiken ontdekte die opvielen door hun buitengewoon prachtige bloei, knielde hij neer en nam zijn loupe om dit overbekende bloempje nog eens goed te bekijken. Terwijl hij zo bezig was, hele- maal verdiept in wat hij zag, viel er een schaduw over hem heen. Hij keek op en zag het door weer en wind verweerde gezicht van een herder. De herder keek hem aan met een glimlach, alsof hij wou zeggen: 'Wat voor een groot kind moet jij zijn, om zo te kijken naar een doodgewoon heidebloempje.' De botanist bood hem vrien- delijk zijn loupe aan met de woorden: 'Wil je ook eens kijken?' De herder bukte zich en keek door de loupe. Onder het kijken veranderde zijn gezicht. Vol bewondering bleef hij kijken. 'Is het niet schitterend?', vroeg de botanist. 'Ik heb er geen woorden voor', zei de herder. 'Wat erg: wat heb ik vaak zonder er bij na te denken, vertrapt wat God zo mooi heeft gemaakt!' <IMG src="/lucky/http://www.freephotohost.com/out.php/i11202_a15.gif
Jaren geleden waren enkele goudzoekers op zoek naar goud in Montana toen een van hen een ongewone steen vond. Hij brak hem open en zag dat er goud in zat. Toen ze gretig begonnen te werken, ontdekten de mannen al gauw een overvloed van het kostbare metaal. Helemaal dol van vreugde schreeuwden ze: 'We hebben het gevonden! We hebben goud gevonden! We zijn rijk!'
Voor ze naar de stad gingen, spraken ze met elkaar af om geen mens iets van hun vondst te vertellen. Toen ze in de stad waren, vertelde niemand iets van de ontdekking. Maar toen ze teruggingen naar het kamp, kwam een hele groep mannen achter hen aan. 'Jullie hebben goud gevonden,' zeiden de mannen. 'Wie heeft jullie dat verteld?' vroegen de goudzoekers. 'Niemand,' was het antwoord, 'maar we kunnen het zien aan jullie gezicht!'
Zo is het ook als iemand Christus ontdekt. De vreugde van de vergeving van zonden en de nieuwe relatie met Hem is te zien op iemands gezicht en in zijn veranderde leven. Christus te vinden is de grootste ontdekking van het leven en onze blijdschap wordt groter als we die met anderen delen. Laten we verder vertellen wat we gevonden hebben!
Een echte vriend is iemand met wie je over de diepste geheimen van je leven kunt praten, iemand die voor je zorgt ondanks je fouten en gebreken.
Jezus was een echte Vriend voor Zijn discipelen. Hij hield van ze en er was niets waardoor zijn liefde kleiner zou worden. Hij deelde zijn plannen met hem en vertelde ze zelfs dat Hij zou moeten sterven en dat Hij daarna zou opstaan uit de dood. Hij vertelde hun over Zichzelf en over de Vader en Hij deed hun grote beloften voor de toekomst.
Een zekere David Devoir heeft in vroeger tijd eens het volgende verteld:
Toen ik de Atlantische Oceaan overstak ontdekte ik dat het schip was uitgerust met twee kompassen. Het ene was geplaatst op het dek en wel zo dat de man bij het roer erop kon kijken. Het andere kompas zat halverwege de mast. Vaak klom een matroos in de mast om op het kompas daar te kijken. Ik vroeg de kapitein : 'Waarom gebruikt u twee kompassen?'. Hij antwoordde: 'Dit schip is van ijzer en het kompas op het dek wordt soms beïnvloed door zijn omgeving. Dat is niet het geval met het kompas in de mast. Op dat kompas bepalen we in feite onze koers'.
Devoir geeft hier de volgende les bij: Op de levensreis hebben we ook twee kompassen. Het ene kompas kun je 'gevoel' noemen. Dat wordt vaak beïnvloed door onze omstandigheden. Het andere kompas kun je 'geloof' noemen. Dat kompas gaat uit boven de omstandigheden en geeft te midden van welk weertype ook de koers aan op de levenszee. Laten we op dat kompas varen!
\'Als ik die knul van m\'n leven niet meer terugzag, Here, zou ik er niet rouwig om zijn\', dacht ik. Er brandden tranen in mijn ogen toen ik daar bij de wasmachine stond. In mijn handen had ik een nieuw shirt en een nieuwe spijkerbroek van mijn zestienjarige pleegzoon, Bart. De kleren waren helemaal vernield door brandgaten en braakvlekken na een dronken bui. Uitgeput en helemaal ontmoedigd knielde ik op de vloer. Die kleren waren nog maar één ding dat Bart vernield had. In zijn slaapkamer had hij een groot gat in de muur gemaakt. Verschillende ramen in ons huis moesten gerepareerd worden omdat Bart ingebroken had als hij weer eens een tijdje op straat leefde. Maar dit alles was niet te vergelijken met de emotionele schade die Bart had aangericht in ons vroeger zo rustige huis.
Ik wist dat Barts noden diep waren en ik had vaak gebeden om wijsheid en liefde. Het op één na grootste gebod, \'U zult uw naaste liefhebben als uzelf\', had voor ons een nieuwe betekenis gekregen toen Bart als twaalfjarige jongen bij ons kwam wonen.
Als ik mijn naaste moest liefhebben, moest ik dan in de eerste plaats niet houden van onze beschadigde pleegzoon?
Gedurende die vier jaar was ik zo geduldig mogelijk met Bart omgegaan. Maar nu kookte ik inwendig. \'Ik wil hem niet langer in huis hebben, Here\', huilde ik toen ik neerknielde op de vloer. \'Ik kan hem gewoon niet uitstaan!\' Snikkend gooide ik al mijn irritatie en moedeloosheid eruit. Toen sprak God liefdevol tot mij in mijn zwakheid. Matth. 25:35-40 kwam in mijn gedachten, waar de Here Jezus zegt dat als we een vreemdeling helpen, de hongerige voeden, de naakte kleden of hen die gevangen zijn bezoeken, we dat doen als voor Hem. Voor het eerst zag ik dit alles in het licht van wat de Here Jezus zegt over daden. Hij zegt: \'Doe dit. Help anderen in hun nood. Door je daden kun je laten zien dat je hen liefhebt en Mij.\'
Gods bemoediging die dag hielp me om weer kracht te krijgen om verder voor Bart te zorgen. Toch veranderde Bart zijn gedrag niet en iedere dag opnieuw moest ik God om kracht vragen.
Toen Bart bijna 18 was, kwam hij weer in de jeugdgevangenis terecht. Door gebed kwamen mijn man en ik tot de overtuiging dat het Gods leiding was Bart naar een kostschool te sturen. De psychologische training daar was heel rigoureus. Maar Bart behaalde tot onze blijdschap het einddiploma. Wij waren bij de diploma-uitreiking. Elke geslaagde had een langstelige witte roos om aan de persoon te geven die het meest voor hem betekend had.
Tot mijn verrassing sprak Bart mij aan. \'U hebt zoveel voor mij gedaan\', zei hij, \'u was er altijd. Ik was erg moeilijk om mee om te gaan en ik heb u heel wat last bezorgd. Maar toch hebt u me altijd zoveel liefde betoond. En ik wil graag dat u weet dat ik daarom van u houd.\'
Ik stond helemaal verbaasd toen Bart mij de prachtige witte roos overhandigde en mij een stevige omhelzing gaf. Op dat moment zag ik de waarheid in van Gods woorden, jaren geleden. Ik had geworsteld met inwendige boosheid, maar Bart had alleen mijn daden gezien.
Liefde is daden!
Het is vaak zo dat we gebruik maken van mensen en gehecht zijn aan onze spullen. Het zou beter zijn als we onze spullen gebruiken en gehecht waren aan mensen
Wat betekenen de woorden \'eeuwig leven\' volgens jou? En wanneer krijg je dat \'eeuwige leven\'? Misschien denk je weleens dat Jezus hier iets voor de toekomst belooft - een leven in de hemel, nadat we gestorven zijn. Dat is ook zo. . God belooft dat aan iedere christen. Maar eeuwig leven is méér. Het heeft te maken met het kennen van en het omgaan met God (Joh. 17:3). Het is een nieuw soort leven, dat al begint zodra Jezus als je Redder in je leven komt. En dat leven hebben we voor altijd! Eeuwig!
Het gebeurde in de Eerste Wereldoorlog. In de dagen voor Kerstmis waren er hevige gevechten. Een Duitse soldaat kwam uit zijn loopgraaf en werd getroffen door geweervuur en raakte ernstig gewond. Toen hij probeerde terug te kruipen naar de vrijheid, raakte hij verward in prikkeldraad. Toen zijn geschreeuw veranderde in kreunen, klom een Amerikaanse soldaat uit zijn loopgraaf en begaf zich op weg naar de gewonde man. Toen de twee tegenover elkaar staande bevelhebbers zagen wat er gebeurde, gaven zij bevel het vuren te staken. In de lugubere stilte naderde de Amerikaan de Duitse soldaat, bevrijdde hem en droeg hem terug naar zijn kameraden. De geweren bleven stil totdat hij weer in zijn loopgraaf terug was.
Dit verhaal doet ons denken aan wat de Here Jezus deed. Hij verliet Zijn hemel en ging naar \'vijandelijk gebied\' om ons te redden uit de geestelijke dood. Hoewel wij verdienden te sterven, aanvaardde Hij vrijwillig vernedering, pijn en de dood aan het kruis om de prijs te betalen voor onze zonden.
\'Toen wij nog zwak waren, is Christus te zijner tijd voor goddelozen gestorven\' (Rom. 5:6).
schrijver onbekend
Over honderd jaar maakt het echt
niet meer uit of je die wereldreis kon
maken of dat je je auto eindelijk kon
inruilen voor die cabriolet.
Over honderd jaar komt het erop aan
of je je leven aan Christus
hebt gegeven.
Mensen die het gedrag van bijen bestuderen, vertellen dat als de bij iemand steekt, zij alleen los kan komen door haar angel achter te laten. Maar dit heeft tot gevolg dat de wond die zij zelf heeft opgelopen zo groot is dat zij niet in leven kan blijven. De schade die de bij zelf ondervindt is groter dan de schade die zij bij de ander aanricht.
Zo is het ook bij ons, mensen. Als we jaloers zijn op een ander, als er bitterheid is in ons hart, dan is het gevaar groot dat dit bij onszelf meer schade aanricht dan bij de ander.
\'Er mag geen verbittering onder u komen, want als dat gebeurt, zullen velen erdoor aangestoken worden en zijn de gevolgen niet te overzien\' (Hebr. 12:15).
We waren met onze kinderen op vakantie aan een meer en lagen in het zand te genieten van de zon. Maar telkens dwaalde mijn blik af naar de waterskiërs, jonge mensen die schijnbaar moeiteloos over het water suisden. \'Ik wou dat ik ook kon waterskiën.\' In mij groeide de wens ook zo \'vrij\' te zijn. Telkens ging ik naar de startplaats en keek hoe het ging. Ik zag hoe de beginnelingen in het water vielen. Ik verwonderde me over de kunsten die gevorderden uithaalden. Het leek of het voor hen maar een spel was. Ik besloot er ook aan te beginnen. De eerste start mislukte grandioos. Mijn kinderen hadden medelijden met me. Maar na een paar keer lukte het. En dadelijk ondervond ik de vreugde en de vrijheid die met deze sport verbonden is. Ik suisde, net zoals de anderen, over het water. Het ging! Ik kon bochten draaien, sneller en langzamer gaan en ook over de golven dansen. Eén ding was daarbij belangrijk! Ik moest in verbinding blijven met de motorboot, met het trekkende koord. Dat was beslissend. Als ik het koord los liet, lag ik meteen in het water.Dat waterskiën gaf me wel stof tot nadenken. Het is de droom van veel mensen, helemaal vrij te zijn, boven de dingen te \'zweven\', onafhankelijk te zijn. Iedereen heeft zo zijn eigen voorstelling van vrijheid. Maar als je met mensen spreekt die zich bijna alles kunnen veroorloven waarvan je kunt verwachten dat ze veel vrijheid hebben, hoor je vaak zulke mensen klagen dat ze nog onder allerlei dwang leven. Dus ook voor hen is er geen vrijheid! Absolute vrijheid is er niet. Dat is trouwens ook niet goed - het kan zelfs gevaarlijk zijn. De belangrijke vraag voor een mens is welke kracht hem trekt. De waterskiër is door het touw verbonden met de motorboot. Deze kracht bewaart hem ervoor in het water weg te zakken. Welke kracht trekt ons? Je kunt getrokken worden door een ideologie en die volgen, terwijl je je verder aan niets en niemand stoort. Je kunt getrokken worden door je egoïsme en voor jezelf de vrijheid opeisen die je denkt nodig te hebben. Ook als je daarmee anderen schaadt, doordat je leeft ten koste van de vrijheid van anderen. Een christen wordt getrokken door de kracht van God. Daardoor wordt hij ervoor bewaard weg te zakken in angst en liefdeloosheid, in oppervlakkigheid en zelfbeklag. We glijden zo gemakkelijk af! Maar wie zo door God \'getrokken\' wordt, die is volkomen vrij. Dit is christelijke vrijheid! Hij kan liefhebben, ook als de ander hem haat. Hij kan vergeven, ook als de ander hem kwaad doet. Hij kan trouw blijven aan God, ook als velen hem tot verkeerde dingen willen verleiden. Dat is een vrijheid die tot zegen is voor anderen. Deze vrijheid geeft u nieuwe ervaringen, onder andere een ongekende vreugde. Bent u op zoek naar die vrijheid? U moet uzelf door de liefde van God laten \'trekken\' zodat u niet wegzinkt.
Als je kinderen krijgt, kom je heel je leven niet meer los van het feit dat je vader of moeder bent geworden. Ook al zijn ze misschien zelf al op middelbare leeftijd: ze blijven je kinderen. Natuurlijk vinden we het fijn dat onze kinderen een goede baan krijgen. Maar als die goede baan of positie ertoe leidt dat dat kind zich af gaat zetten tegen het milieu waar het uit komt, en maar heel weinig meer thuiskomt of zich misschien zelfs voor ons schaamt, dan doet dat ons verschrikkelijk pijn. Het geeft het gevoel dat je alles hebt gedaan wat je kon, het kind heeft ervan geprofiteerd en wil nu liever niet teveel meer met je te maken hebben. God is onze Vader, en net als aardse vaders blijft Hij dat voor eeuwig. Hij zorgt voor ons en heeft alles voor ons overgehad, zelfs zijn Zoon. Hij heeft Zich er niet voor geschaamd ons zijn kinderen te noemen. Het past ons niet te denken dat wij onze talenten zelf verdiend hebben en het wel zonder Hem af kunnen. Wat Hij zo graag wil, is dat we eens glimlachen van dankbaarheid in de wetenschap dat wij de beste Vader hebben die er is. Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen ... ook onze talenten. Schenk Hem vandaag eens zo'n dankbare glimlach, dat is Hij toch wel waard?
Toen Jezus langs het Meer van Galilea liep, zag Hij Simoen en Andreas, de broer van Simoen , die hun netten uitwierpen in het meer het waren vissers. Jezus zei tegen hen : Kom , volg Mij ! Ik zal van jullie vissers van mensen maken. Meteen lieten ze hun netten achter en volgden hem. Iets verderop zag Hij Jakobus, de zoon van Zebedeus, en zijn broer Johannes, die in hun boot bezig waren met het herstellen van de netten, en direct riep Hij hen. Ze lieten hun vader Zebedeus met de dagloners achter in de boot en volgden Hem.
DE COACH
Hebt u wel eens naar beelden van de Tour de France gekeken? Dat is een heel circus, een mediaspektakel. Een enorm aantal auto\'s en motoren van coaches, verzorgers en cameraploegen. Ook de organisatie zwermt rond het rennersveld. Ongetwijfeld is het voor de renners regelmatig flink afzien, vooral als je duizend meter klimt van 35 naar 15 graden, soms van de brandende zon naar een sneeuwstorm. En als je benen dan verzuren, kom je voor je gevoel geen meter meer vooruit en lijken anderen je wel voorbij te vliegen. Lui baantje lijkt dat dan: coach in zo\'n limousine met chauffeur! Zou zo\'n renner niet af en toe denken: stap zelf op de fiets, dan weet je hoe zwaar het is ... en dan kun je me mee omhoogtrekken! Het christenleven lijkt wel op zo\'n bergetappe. Wisselende omstandigheden, soms afzien, soms gemakkelijk naar beneden suizen (dat zijn de gevaarlijke momenten trouwens). Maar geen zichtbare coach en verzorgers in een auto. Wel gadegeslagen vanuit de hemel en ondersteund door engelen. En de Coach rijdt voor je. Hij richt Zich naar jouw tempo en geeft je de kracht om vol te houden. Kijk naar Hem: Hij heeft de zwaarste etappe al gereden. Hij zorgt ervoor dat je veilig aankomt. Of weet je nog niet Wie Hij is? Gauw kennis maken dan met Jezus.
In het leven worden heel wat beloften gedaan. Ik bel je binnenkort nog wel. We blijven elkaar trouw tot de dood ons scheidt. Volgend jaar krijg je een loonsverhoging. Stem op onze partij, wij garanderen een ander beleid. Allemaal zaken die worden beloofd. Ik had het zo druk de laatste tijd. Het ging niet meer, ik was afgeknapt op onze relatie. Het zit wat tegen met de omzet, kan het even wachten. Wat hebben wij beloofd? Het bovenstaande zult u ongetwijfeld herkennen. Verbroken menselijke beloften zijn (helaas) een realiteit. En het zijn niet alleen anderen die beloften niet nakomen!! In anderen en onszelf zullen we altijd teleurgesteld raken. Er is echter Eén Iemand die Zijn beloften wel houdt. Bij God is wat Hij zegt ook wat Hij doet. In de bijbel staan honderden beloften, waarvan er al vele zijn uitgekomen, de rest zal (zeer spoedig) volgen. Eén van de belangrijkste beloften is reeds uitgekomen. Deze is in het begin van de bijbel gedaan. Nadat Adam en Eva ongehoorzaam aan God waren geweest en daardoor zouden sterven werd er een Verlosser beloofd. Deze Verlosser is Christus, die de straf voor ongehoorzame mensen op Zich nam. Stel uw vertrouwen op Hem en u zult voor eeuwig leven, ook weer een belofte die God gedaan heeft. In Romeinen 10 vers 11 staat: \"Al wie op Christus vertrouwt, zal niet teleurgesteld worden\". Een machtige belofte, die echter pas realiteit wordt als u die stap van vertrouwen neemt
Toen de Heer Jezus uit de dood was opgestaan, verscheen Hij te midden van zijn discipelen en toonde hun zijn doorboorde handen. Dit bracht vrede en blijdschap in hun hart, zelfs in het hart van de zwaarmoedige Thomas.
Er is een geschiedenis die, op menselijk niveau, hieraan min of meer parallel loopt. Op zekere dag brak er brand uit in het huis waarin een ouderpaar met hun enig kind woonde. Zij vluchtten in paniek de straat op, maar toen dacht de moeder aan haar dochtertje dat nog in de wieg lag. Zij wilde het huis weer ingaan om haar kind te redden, maar de mannen van de brandweer zeiden dat het niet meer kon. Het vuur was al te ver. Maar de moeder luisterde niet naar hen en liep toch weer het huis binnen. Zij wilde, wat het ook mocht kosten, haar kind redden. Zij liep naar het wiegje en nam haar dochtertje eruit. Maar de vlammen waren toen al om haar heen. Ze wist weer naar buiten te komen, haar dochtertje was gered, ze was ongedeerd. Maar de handen van de moeder waren verbrand door de vlammen. Haar hele leven door zou ze verminkt zijn, omdat ze haar dochtertje had willen redden.
Na enige jaren overleed de vader van het gezin en de dochter groeide op tot een flink, lief meisje. Later trouwde ze met een rijke, voorname man. En toen ging het meisje zich schamen voor haar moeder. Ze kwam nooit meer bij haar moeder en haar moeder was ook niet meer welkom bij haar. Er was te veel verschil: die deftige dochter met haar deftige man in het deftige huis en die eenvoudige moeder. Maar de moeder hield nog altijd van haar dochter. Zij kon haar nooit vergeten, haar lieve, kleine meisje. Daarom ging ze toch weer naar haar dochter toe. Zij belde aan bij het deftige, grote huis. Het dienstmeisje deed open: `Waarmee kan ik u van dienst zijn?\' `Wilt u vragen of het goed is, dat ik mevrouw bezoek? Zeg maar dat haar moeder er is.\' Het dienstmeisje kwam even later terug met de boodschap: `Mevrouw zegt, dat zij u nu niet kan ontvangen. Het komt haar niet goed uit. Misschien een andere keer.\' Nooit had de dochter tijd voor haar moeder. Zij had geen plaats in haar leven en in haar huis om haar moeder te ontvangen.
Jammer genoeg zijn er ook nu veel mensen die geen tijd en geen plaats hebben voor de Heer Jezus.
De moeder was bedroefd. Wat moest ze doen om haar kind te benaderen? Om haar hart weer te winnen? Ze zei tegen het dienstmeisje: `Je moet toch weer naar mevrouw teruggaan en wat anders zeggen. Je moet niet zeggen: Je moeder staat aan de deur, maar: de vrouw met de verbrande handen staat aan de deur, zij wil met u spreken.\' Het dienstmeisje ging weg, maar nu kwam zij niet terug, nee, de dochter kwam zelf aan de deur en viel haar moeder snikkend om de hals. `Moeder, wat spijt het me, dat ik u aan de deur heb laten staan, dat ik u nooit heb willen ontvangen. U hebt zoveel voor mij gedaan. U hebt uw leven gewaagd om mij te redden. U hebt uw handen verbrand om mij uit het vuur in veiligheid te brengen. Moeder, wilt u het mij vergeven, dat ik zo ondankbaar, zo harteloos voor u ben geweest? Kom toch binnen en blijf bij óns wonen, voor altijd!\' Zo is alles tussen moeder en dochter weer goed gekomen.
En wat doet u, die dit leest, met de Heer Jezus, die stierf aan het kruis om u te redden? De `Man met de doorboorde handen\' vraagt toegang tot uw hart.
Een kleine jongen zag eens een vlinder die bezig was los te komen uit de cocon. Hij zag hoeveel moeite het de vlinder kostte om door de smalle opening te kruipen. Hij wilde de vlinder helpen, nam zijn mes en sneed de cocon voorzichtig open. Maar tot zijn teleurstelling kwam de vlinder naar buiten met kleine, verkreukelde vleugeltjes. Het dier kon niet vliegen en ging na een tijdje dood. 's Avonds vertelde hij het aan zijn vader. Hij vroeg hoe het kwam dat de vlinder niet kon vliegen en dood ging. Zijn vader legde hem uit dat de vlinder juist deze worsteling nodig heeft om uit de cocon te komen. Daardoor ontwikkelen zijn vleugels zich en wordt hij sterk genoeg om te vliegen. Wat de jongen had gedaan was goedbedoeld, maar was toch helemaal verkeerd. Hetzelfde beginsel geldt ook ons leven. De moeilijkheden die we meemaken zijn goed voor onze lichamelijke en geestelijke ontwikkeling. De Heer weet wat goed voor ons is en wat we nodig hebben. De psalmdichter zegt: 'Het is mij goed, dat ik verdrukt ben geweest, opdat ik uw inzettingen zou leren' (Ps. 118:71). En: 'Eer ik verdrukt werd, dwaalde ik, maar nu onderhoud ik uw Woord' (vers 67).
Er was eens een man, genaamd George Thomas. Hij was dominee in een kleine stad in Engeland. Op Paasmorgen ging hij naar de kerk met een oude, roestige vogelkooi en zette deze op de preekstoel. Vele wenkbrauwen werden gefronst. Dominee Thomas begon te vertellen. Gemeente, ik liep gisteren in de stad, toen ik een kleine jongen zag met deze kooi in zijn handen.Op de bodem van de kooi zaten drie vogeltjes te bibberen van angst. Ik stopte en vroeg hem:\"Wat heb je daar bij je, jongen?\" \"Een paar oude vogels\", zei de jongen. \"Wat ga je met ze doen?\", vroeg ik.\"Ik neem ze mee naar huis en ga er plezier mee maken\", antwoordde hij. \"Ik trek ze de veren uit en laat ze met elkaar vechten. Daar heb ik plezier in\". \"En als je genoeg hebt van deze vogels, wat doe je dan met ze?\", vroeg ik hem. \"O, we hebben een paar katten\", zei de jongen, \"en die houden wel van een vogeltje\". Ik was even sprakeloos en vroeg toen:\"hoeveel wil je voor die vogels hebben?\" Hij vroeg:\"Waarom wilt u deze vogels hebben, meneer?\'Ze zijn oud en lelijk en zingen niet eens\". Opnieuw vroeg ik hem:\"Hoeveel wil je er voor hebben?\' De jongen keek me aan en dacht vast:\"Die is gek\", en zei tien euro. Ik betaalde hem tien euro en in minder dan geen tijd was hij verdwenen. Ik ben toen naar het eind van de straat gewandeld, naar een plantsoen met bomen. Ik heb de kooi op de grond gezet en de vogels vrijgelaten. Daarom die lege vogelkooi op de preekstoel. Toen begon hij aan zijn preek. Op een dag waren satan en Jezus aan het converseren. Satan was net terug van een bezoek aan de aarde en pochte:\"Ik heb net de aarde en alle mensen gekocht. Ik heb een valstrik gezet die ze niet konden weerstaan, en ik heb ze allemaal\". \"Wat ben je van plan met ze te doen?\", vroeg Jezus Satan antwoordde:\"O, ik ga plezier met ze maken! Ik ga ze leren hoe ze kunnen trouwen en weer kunnen scheiden, hoe ze elkaar moeten haten, en hoe ze elkaar moeten misbruiken. Hoe ze kunnen roken en drinken, ik ga ze leren hoe ze wapens en bommen moeten maken en hoe ze elkaar moeten vermoorden. Dus ik heb echt veel plezier met ze!\" \"En wat ga je met ze doen als je klaar bent met hun?\", vroeg Jezus. \"Oh, ik vermoord ze allemaal\", zei satan trots \"Hoeveel wil je voor hen hebben?\", vroeg Jezus \"Wat wil je met deze mensen\", vroeg satan. \"Ze zijn slecht, waarom wil je ze hebben? Ze haten je en ze spugen je in het gezicht, ze vervloeken en vermoorden je! Je wilt deze mensen niet!\". \"Hoeveel\", vroeg Jezus weer. satan keek Jezus aan en lachte.\"Al je tranen en je bloed\", zei hij. Jezus zei: \"DEAL\", en Hij betaalde de prijs. Toen pakte dominee Thomas de oude vogelkooi en liep de preekstoel af. Is het niet erg eenvoudig om God de schuld te geven dat de wereld ten onder gaat? Is het niet droevig dat wij alles geloven wat de kranten schrijven en kwesties in de kiem smoren die de Bijbel stelt? Is het niet droevig dat iedereen verwacht naar de hemel te gaan, terwijl ze niet eens in Christus geloven, nooit denken of spreken over hun geloof in God, of iets doen wat God van hen vraagt? Is het niet beangstigend hoe sommigen zeggen:\"Ik geloof in God\", en toch satan volgen? Terwijl satan wel degelijk in God gelooft. Het is droevig dat je duizend grappen per e-mail kan versturen en iedereen neemt ze over, maar als je iets met betrekking tot God verstuurt, dan zullen maar weinig mensen het doorsturen. Is het niet droevig hoe gemeenheid, grofheid, ordinaire dingen, onzedelijkheid en porno vrije doorgang krijgen, maar een gesprek over Jezus op school en op het werk wordt afgehouden? Is het niet droevig dat iemand op zondag in vuur en vlam kan staan voor Christus, maar door de week een onzichtbare christen is? Lach je nu? Is het niet droevig, dat je dit verhaal niet naar iedereen in je adresboek durft te sturen, omdat je niet weet of hij of zij geloven, of hoe ze over je zullen denken, als je ze deze e-mail toestuurt. Is het niet droevig dat je bezorgder bent over de vraag hoe mensen over je denken, dan hoe God over jou denkt?
Titus Salt begon als jonge fabrieksarbeider zijn leven in Engeland in armoede. Hij werkte hard, en had wat de economische ontwikkeling in zijn land betreft, een heldere, vooruitziende blik. In de loop van de jaren ontwikkelde hij een methode om grove Russische wol bruikbaar te maken. Zodoende werd hij tenslotte één van de rijkste wolfabrikanten van zijn land. Toen hij daarna ook nog het zogenaamde 'Alpaca-weefsel' uitvond, werd hij multi-miljonair.
Nog later werd hij lid van het Engelse parlement. Ook werd hij door koningin Victoria in de adelstand verheven.
Was Salt toen tevreden? Nee. Het ging hem zoals koning Salomo lang tevoren gezegd heeft: 'Het oog wordt niet verzadigd van zien en het oor wordt niet vervuld van horen' (Prediker 1: 8). Alles wat Salt zag en hoorde, en alles wat hij bezat - het kon hem geen bevrediging geven. Op een zondag luisterde Salt naar een voorganger, die in zijn toespraak het volgende verhaal vertelde. 'Een tijdje geleden zag ik in mijn tuin hoe een rups langs een geschilderd latje van ons hek omhoog kroop. Het ging langzaam, maar eindelijk bereikte zij de top. Zij richtte zich op en onderzocht of daar niet een sappig blaadje te vinden was. Ze vond niets en kroop weer naar beneden. Daar schuifelde ze wat over de grond, totdat ze weer zo'n beschilderd latje vond en weer naar boven ging. Dit gebeurde enkele keren achter elkaar.' De voorganger vervolgde zijn preek met de woorden: 'In deze wereld zijn heel erg veel "beschilderde latjes": de gekleurde "latjes" van amusement, rijkdom, macht, sport, roem en nog heel veel andere. Zij roepen de mensen toe: 'Klim maar langs mij omhoog. Dan zul je je doel bereiken.' Of: 'Beklim mij maar, dan zul je bevrediging vinden'. 'Maar', vervolgde de predikant, 'het zijn slechts gekleurde latjes.' De volgende dag kreeg de voorganger bezoek. Het was de rijke baron Salt. Hij zei: 'Gisteren was ik onder uw gehoor. Ik ben zeer getroffen door wat u gezegd hebt over die gekleurde latjes. Ik wilde u zeggen dat ik ook veel hoogtepunten beklommen heb. Nu ben ik moe van dit alles. Zeg mij: Is er voor een multimiljonair nog rust te vinden?'
De voorganger wees hem op de Heer Jezus, die gezegd heeft: 'Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast bent en Ik zal u rust geven' (Mattheüs 11: 28).
En Sir Titus Salt, die in deze wereld al zo lang naar vrede en rust voor zijn ziel had gezocht en dit nergens had kunnen vinden, legde zijn zware last neer aan de voeten van de Heer Jezus en nam Hem aan als zijn persoonlijke Heer en Heiland.
In mijn droom had ik een interview met Jezus. Jezus zei: “Je hebt vragen te stellen.” Ik vroeg: “Hebt U tijd voor mij?” “Natuurlijk” zei Hij “Ik heb de eeuwigheid… en meer voor jou! In liefde spreek ik tot mijn kinderen, vraag me alles!”
Ik vroeg Hem: “Wat denkt U van ons?… Mensen bedoel ik.” Jezus glimlachte, maar ik dacht dat ik tranen in Zijn ogen zag opwellen. Hij sprak: “Mijn hart huilt om de mensen. De Vader heeft alles gegeven voor zijn kinderen, maar zoveel weigeren zijn liefde. Ze hebben dorst, maar ze drinken niet. Ze hebben honger, maar ze eten niet. Ze zijn uitgeput, maar ze rusten niet”
Jezus nam mij bij de hand zodat ik zelf de littekens kon voelen. Hij troostte me aangezien ik huilde
“Maar Heer, hoe worden we vol? Hoe kennen we de liefde van de Vader?” Jezus antwoordde: “Ik ben het brood om te eten, Ik ben het water voor eeuwige verfrissing, Ik ben de weg, de waarheid en het leven! Ik ben bij je, roep Mij aan!
Een zendeling-arts had veertig jaar van zijn leven doorgebracht met zijn bediening in de primitieve dorpen van Afrika. Ten slotte besloot hij met pensioen te gaan. Hij liet van tevoren per telegram weten dat hij per schip terugkeerde en gaf de datum en tijd van zijn aankomst op.
Terwijl hij de Atlantische Oceaan overvoer dacht hij terug aan al de jaren die hij had doorgebracht met het helpen genezen van de mensen in Afrika, zowel lichamelijk als geestelijk. Toen gingen zijn gedachten snel vooruit naar de geweldige thuiskomst die in Amerika op hem wachtte omdat hij in al die veertig jaar niet thuis was geweest.
Terwijl het schip de haven binnenliep, bonsde het hart van de man van trots toen hij het welkom zag dat ze bereid hadden. Een grote menigte mensen was bij elkaar gekomen en op het spandoek stond: "Welkom thuis." Toen stapte de man van het schip en ging het dek op en wachtte op een staande ovatie, zijn hart zonk hem in de schoenen. Plotseling besefte hij dat de mensen niet samengekomen waren om hem hulde te bewijzen maar een filmster die aan boord van hetzelfde schip was.
Hij wachtte vol angst en het brak zijn hart. Er was niemand gekomen om hem te verwelkomen. Terwijl de menigte uit elkaar ging, bleef de man alleen achter en wachtte. Toen hij naar de hemel keek, sprak hij deze woorden: "O God, was het teveel gevraagd dat één persoon -maar één persoon- hier zou zijn om me te verwelkomen nadat ik al die jaren van mijn leven aan mijn medemens gegeven heb?"
In de stilte van zijn hart leek hij de stem van God tot hem horen fluisteren: "Je bent nog niet thuis. Wanneer je thuis bij Mij komt, zul je verwelkomd worden."
En een ieder, die huizen of broeders of zusters of vader of moeder of kinderen of akkers heeft prijsgegeven om Mijn naam, zal vele malen meer terugontvangen en het eeuwige leven erven.
Mattheüs 19:29
DE GODSDIENST VAN TALLEYRAND Het agnosticisme is een wijsgerige theorie volgens welke het niet mogelijk is iets te weten van God. Talleyrand, een aanhanger van deze leer, wilde een nieuwe godsdienst stichten. Maar dit lukte niet zo goed; hij kreeg weinig aanhang voor zijn nieuwe ideeën. Hij vroeg de koning van Frankrijk om raad. Waar zou het aan liggen dat zijn godsdienst het niet zo goed deed? Het antwoord van de koning was: `Ga heen, laat u kruisigen en sta op de derde dag op uit de doden. Dan zal men u geloven.\' Dit antwoord geeft aan waarom elk door de mensen bedachte godsdienst wel moet falen. Het volbrachte werk aan het kruis, de dood en opstanding van de Heer jezus zijn het fundament van het christelijk geloof. Elke poging tot namaak is gedoemd te mislukken. Onze Heiland heeft veel waardevolle dingen gezegd, maar daar bleef het niet bij. Hij stierf voor onze zonden en Hij is opgestaan uit het graf tot onze rechtvaardigmaking.
Het ene woord: waarom? je roept het alle dagen, waarin je 't licht niet ziet door zoveel bange vragen. Je weet dat God er is, dat Hij je troost wil geven, maar vaak is het zo stil, zo eenzaam in je leven. Het ene woord: waarom? schreeuw je soms luid naar boven in dagen van verdriet, als't zwaar is te geloven in 'n liefdevolle God, die kent je vele zorgen, een Trooster die je schraagt vandaag en ook weer morgen. Het ene woord: waarom? dat hoort zo bij het leven. Het is naast vreugd en smart tot één patroon verweven. Maar God geeft kracht naar kruis, Hij zal je veilig leiden en elke dag voor jou in 's levens loopgraaf strijden! Het ene woord: waarom? zal eens gewis verdwijnen. Er komt een nieuwe dag, waarin de zon blijft schijnen. Dan mag je die je mist in heerlijkheid aanschouwen en op die zekerheid, blijf daar maar op vertrouwen
Weer een nieuwe dag! Iemand heeft eens gezegd: `Leef zo alsof elke dag je laatste was!\' Zou dit de houding zijn die God van ons vraagt? Als we bij die gedachte leven, bestaat het gevaar dat we angstig en krampachtig gaan leven. Zou het niet beter zijn elke nieuwe morgen te begroeten met het gebed: `Heer, leer mij zo te leven alsof deze dag mijn eerste is!\' Als we zo leven, leven we in dankbare verwondering.
We moeten niet denken dat God ons aan het eind van deze dag zal vragen of we klaar zijn gekomen met alles wat we ons hadden voorgenomen te doen. Hij zal ook niet letten op de veelheid van onze prestaties, of op wat we bereikt hebben. Dat doen wij zelf wel vaak. Dat is kennelijk iets menselijks. Wij vragen ons aan het eind van de dag vaak geërgerd af: `Wat heb ik vandaag nu eigenlijk gepresteerd?\' God ziet niet naar uiterlijke dingen. God ziet het hart van de mens aan. Veel mensen zijn ongelukkig als de taak die ze verricht hebben, hun ontvalt. Beseffen we wel dat we eigenlijk onszelf zoeken bij al onze werkzaamheden? We mogen, vol vertrouwen, elke nieuwe morgen in zijn hand leggen en Hem bidden om wijsheid en kracht om tot eer van Hem te leven.
Vreemd,
dat 100 Euro zo veel lijkt als je naar de kerk gaat,
maar zo weinig als je ermee gaat shoppen.
Vreemd,
hoe lang het duurt God een uur te dienen,
maar hoe snel 60 minuten voetbal omgaan.
Vreemd,
hoe lang een paar uren in de kerk zijn,
en hoe kort ze zijn, als je een film kijkt.
Vreemd,
dat we niet weten wat we bidden moeten,
maar dat we onze vriend altijd wel wat te vertellen hebben.
Vreemd,
dat het zo spannend is als de voetbalwedstrijd in de verlenging gaat,
en hoe we zuchtend op ons horloge kijken als de kerkdienst langer duurt dan anders.
Vreemd,
hoe moeilijk het is om een hoofdstuk uit de Bijbel te lezen,
maar hoe makkelijk het is om 100 bladzijden van een bestseller te verslinden.
Vreemd,
hoe mensen bij een concert dolgraag de voorste plaats willen,
en zich in de kerk om een achterste plaats verdringen.
Vreemd,
dat we 2 tot 3 weken nodig hebben om een kerkelijke aangelegenheid
in ons plan te brengen, maar een andere aangelegenheid op het laatste moment beslist kan worden.
Vreemd,
hoe moeilijk het is voor de mensen om het Goede Nieuws te vertellen,
maar hoe makkelijk het is om de laatste roddels verder te vertellen.
Vreemd,
dat we de krant geloven,
maar twijfelen aan wat de Bijbel zegt.
Vreemd,
dat zich grappen snel over internet verspreiden,
maar als iemand begint nieuws dat God verheerlijkt te verzenden, denken mensen wel twee keer na of ze het wel door zullen sturen.
Vreemd, of niet?
Lach je?
Denk je na?
Verspreid het goede nieuws en geef God de eer, want Hij is goed!
Vreemd,
hoeveel mensen uit jouw adresboek dit verhaal niet ontvangen,
omdat jij niet zeker bent of ze dit wel zullen waarderen.
Vreemd?
Treurig !!
Merkwaardig,
hoe makkelijk mensen God verloochenen en zich erover
verwonderen waarom de wereld naar de hel gaat.
Merkwaardig,
dat wij kunnen geloven wat er in de krant staat
maar twijfelen aan de Bijbel.
Merkwaardig,
dat iedereen in de hemel komen wil
en dan ook maar aanneemt dat ze niet hoeven te geloven, te denken, te zeggen en te doen wat er in de Bijbel staat.
Merkwaardig,
hoe iemand zeggen kan: \"Ik geloof in God\", maar
desondanks ook nog de duivel (die,ook in God \"gelooft\") volgt.
Merkwaardig,
hoe het obscene, vulgaire, gewelddadige, en occulte vrij de cyberspace passeren kan,
maar een openlijke discussie over Jezus in de scholen en werkplaatsen
onderdrukt wordt.
Merkwaardig,
dat je in vuur en vlam kan staan voor God in de kerkdienst,
maar de rest van de week een onzichtbare christen bent.
Merkwaardig,
dat ik me meer bezorgd maak over wat de mensen van mij denken,
dan wat God van mij denkt.
Merkwaardig,
hoe makkelijk mensen het vinden om God eenvoudig in de prullenmand te gooien
en zich dan afvragen waarom de wereld naar de hel gaat.
Doe met dit verhaal wat je zelf het beste vind,
denk daarbij aan het onderstaande:
JA, ik houd van God. Hij is mijn leven en mijn Redder.
Hij zorgt er elke dag voor, dat ik functioneer.
Zonder Hem was ik niets.
Zonder Hem ben ik niets,
maar met Hem kan ik alle dingen doen door Hem,
die mij sterk maakt: Christus.
Denk er dus goed over na,
ook voor hen, die niet \"geloven\" kan dit een belangrijke boodschap zijn
God is altijd online op het wereldwijde web bij Hem is nooit een storing en Zijn server is nooit bezet. Met God chatten is altijd mogelijk het contact is levensecht de verbinding is gelukkig draadloos ook zonder computer kun je bij Hem terecht. Hackers kunnen niet storen Gods firewall werkt altijd correct je zult hem wel zelf moeten installeren dan is jouw verbinding perfect. Gods computer zoekt heel het net af om te verbinden met jou en mij we mogen gratis downloaden en virussen zijn er niet bij. De beste programma's kun je bij Hem krijgen dan loopt je computer als een trein en mocht je harde schijf toch crashen dan is God voor jou altijd online. Hij heeft geen wachttijd en geeft goede adviezen Hij heeft zelfs een Handleiding gemaakt als je die gebruikt als leidraad voor je leven dan wordt jouw (levens)computer nooit meer gekraakt. myplaceofpeace.com
Een jonge man kwam eens bij de grote Griekse filosoof Socrates en vroeg of deze hem les kon geven in welsprekendheid. Nog voordat de filosoof bevestigend had geantwoord, begon de jonge man te spreken. Niet een paar woorden, maar er kwam een voortdurende stroom van woorden uit zijn mond. Toen Socrates eindelijk de kans kreeg ook iets te zeggen, zei hij: \"Jongeman, ik moet van jou wel het dubbele tarief vragen.\" Verbaasd antwoordde de man: \"Het dubbele tarief, waarom?\" Waarop de oude wijsgeer antwoordde: \"Omdat ik jou twee lessen moet leren. Eerst moet ik je leren hoe je je mond moet houden, hoe je moet zwijgen. Daarna moet ik je leren hoe je je tong moet gebruiken, hoe je moet spreken.\" Dit is dus eigenlijk een kunst die we allemaal moeten leren. Jakobus zegt hierover: \"Indien iemand meent godsdienstig te zijn, en daarbij zijn tong niet in toom houdt, diens godsdienst is waardeloos\" (Jak. 1: 26).
Dag 1
Vandaag ben ik opgepakt en bij de andere boeken en kleren op de tafel gelegd.
Ik kan wel een gat in de lucht springen: Ik ga op vakantie!
Dag 2
Iemand heeft me in een koffer gelegd. Het is hier wel erg donker en een beetje benauwd, maar dat zal niet lang duren. We gaan naar de zon!
Dag 3
Ik heb het niet best, want ik ben behoorlijk door elkaar geschud. De meest vreemde geluiden heb ik gehoord. Auto’s, bussen, een trein, stemmen via luidsprekers over tijden van vertrek. En toen hebben ze de koffer waar ik in zit op een band gegooid en daarna ben ik echt de kluts kwijtgeraakt. Nu hoor ik al uren lang een zacht gezoem; ik geloof dat ik vlieg!!
Dag 4
Oei, wat is het hier warm! Heerlijk! Ik lig hier echt te genieten op m’n plankje in de zon. En een mooie kamer! Te gek! Ze noemen zoiets een appartement geloof ik. Alles staat erin: tv, koelkast, bankstel en ga zo maar door. En een balkon op het zuiden, met uitzicht over een prachtige blauwe zee! Het lijkt wel een sprookje zo mooi. Het liefst zou ik nu een van die Psalmen willen zingen die zo ongeveer midden tussen mijn twee kaften staan: “O Heere, onze Heere, hoe heerlijk is Uw Naam op de ganse aarde!” Nu ja, vanavond als ze terug zijn van het zwemmen, dan zullen ze wel een stukje uit mij lezen, om God te danken voor deze wonderlijke mooie dag ...
Dag 5
Vandaag ben ik een beetje verdrietig. Nee, niet vanwege het weer ofzo. Het is nog steeds stralend zomerweer. Maar omdat nog niemand mij van mijn plankje heeft gepakt. Niemand kijkt naar mij om. Ze laten me maar liggen. Ze lachen en don spelletjes en schrijven hele puzzelboeken vol, maar je moet niet denken dat er nu eens iemand een beetje aandacht voor mij heeft. Jammer nou!!
Dag 6
Vanmorgen dacht ik even: Hoera, van daag hebben ze me nodig: het is zondag en dan gaan ze vast en zeker naar die kerk beneden in het dorp. Ik hoorde al vroeg de klokken luiden! Maar nee hoor, niets daarvan. Ze bleven allemaal urenlang op hun bed liggen. Toen dacht ik: dan zullen ze vanmiddag wel bij het eten wat uit mij lezen! Maar nee, ook dat gebeurde niet. Het lijkt wel alsof ik hier helemaal niet nodig ben. Wat ik daarvan vind? Ik vind het ondankbaar! Hebben zij misschien de zon en de zee geschapen? Een mens kan toch alleen maar echt leven als hij Gods Woord binnenlaat in het huis van zijn hart??
Dag 7
Ik lig hier nog steeds. Er ligt stof op mijn kant.
Dag 8
Vanmorgen voelde ik me opeens heel gelukkig. Iemand nam me van m’n plank, blies het stof van me af, bladerde wat in me ... ik dacht: “Nu gaan ze me lezen!” Maar ik hoorde alleen een stem die zei: “Hier heb ik het: Amos, een profeet met vier letters en de eerste is een A”
Dag 9
Ik ben weer thuis. Ik lig onder de plakboeken op de televisie. Verder ligt iedereen op bed. Doodmoe van de reis. Ik kan wel huilen. Maar toch geef ik de moed niet op! NOOIT !! Want er komt een dag, waarop iemand zal ontdekken hoeveel moois er in mij verborgen zit ... !!!
Dagboek van een Bijbel
Januari:
Een drukke tijd voor mij, de meeste gezinsleden hebben het besluit genomen om mij dit jaar meer te lezen. De eerste twee weken ben ik dan aardig veel gebruikt, maar daarna hadden ze zogezegd geen tijd meer voor me.
Februari:
Deze maand was het schoonmaak. Gisteren hebben ze me afgestoft en weer op mijn plaats terug gezet. En vorige week heeft mijn eigenaar me een poosje gebruikt, omdat hij een meningsverschil had met zijn buurman en een paar teksten moest opzoeken om te bewijzen dat hij toch echt gelijk had.
Maart:
De eerste dag van deze maand heb ik het druk gehad: mijn eigenaar werd namelijk voorzitter van een vereniging en hij moest mij wel gebruiken om een toespraak voor te bereiden.
April:
Opa heeft ons deze maand een paar weken bezocht. Hij heeft mij elke dag uren op schoot gehad. Hij schijnt meer met mij op te hebben dan alle anderen van zijn familie. Ik vond het fijn.
Mei:
Ik heb een paar groene vlekken op mijn bladzijden gekregen. Ze zijn afkomstig van een paar voorjaarsbloemen die tussen mijn bladen te drogen werden gelegd…
Juni:
Ik zie er uit als een verzamelalbum, want men heeft mij volgestopt met krantenknipsels, een van de meisjes gaat namelijk trouwen.
Juli:
Vandaag stopten ze me in de koffer. Ik denk dat ze op vakantie gaan. Wat zou ik graag thuis blijven! Ik weet uit ervaring dat ik minstens twee weken lang in dit donkere ding opgesloten zit.
Augustus:
Ik zit nog steeds in de koffer, ze zijn zeker vergeten mij eruit te halen.
September:
Eindelijk ben ik weer op mijn oude plekje gezet en ik heb gezelschap gekregen, boven op mij liggen twee damesbladen, een autokrant en een paar puzzelboeken en een stripboek. Ik zou wel willen dat ik evenveel gebruikt wordt als zij.
Oktober:
Van de week werd ik een paar keer even ingezien, een van de gezinsleden is namelijk ernstig ziek. Op dit moment lig ik midden op tafel. Ik denk dat de dominee straks nog op bezoek komt.
November:
Ik ben weer op mijn oude plaats terug gezet. Iemand vroeg aan de vrouw des huizes of ik een verzamelalbum was.
December:
Het gezin is volop bezig met het voorbereiden van kerstfeest. Straks zal ik weer open worden geslagen bij Lukas 2 en op oudejaarsavond ergens bij Psalm 90. Maar verder hebben ze geen belangstelling voor mij ...
