CONTRAST
Moeders!
Een dankbaar
frustratie forum voor dochters! Geen groter contrast dan tussen moeders en dochters.
Denken we!
Als we kind zijn kijken we naar
haar op. Moeders weten het, moeders kennen het, moeders doen het. En wat ze ook doen, doen ze goed.
Moeder is er steeds voor ons als we ze nodig hebben.
Om ons te prijzen voor wat we goed doen. Om onze pijntjes en traantjes weg te
kussen.
En dan worden we tieners. En plots
is onze moeder niet meer zo ideaal. Integendeel!
Ze kent niets van mode, weet niets van wat er zich in de wereld afspeelt.
Moeder is een kwezel, een oude zeur want niets mag. Alles wat leuk is wordt
verboden en zij heeft kritiek op alles wat we doen.
Moeder begrijpt ons langs geen kanten en wij begrijpen moeder nog veel minder.
De ganse puberteitsperiode zetten we ons tegen haar af, verfoeien haar en wensen haar het liefst naar de
maan.
"Ach mens, laat me met rust!" roepen we veel en graag.
En plots zijn we volwassen jonge vrouwen.
En weer is moeder een dankbare boksbal.
"Mijn haren zitten niet goed en dat komt omdat ik jouw genen heb!"
Evenzo met onze lichaamsbouw, onze benen die te lang, te kort, te dik of te dun
zijn.
We hebben het van onze moeder. Het is haar schuld dat we niet perfect zijn.
"En kom ons vooral niet vertellen hoe we ons huishouden moeten doen want we
weten het zelf veel beter."
En dan komt het moment dat we zelf
moeder worden.
We luisteren naar wat ze ons vertelt uit haar tijd en haar manier van opvoeden.
We luisteren wel maar we zijn vast besloten om het met onze kinderen hélemaal
anders te doen, het zijn tenslotte andere tijden.
We gaan samen winkelen, het is leuk, voor een dag dan toch, want we hebben het
druk. Zo druk heeft onze moeder het nooit gehad!
En dan komt de dag dat onze
kinderen de deur uit zijn.
We hebben weer tijd over voor onze moeder. Onze ondertussen oud geworden
moeder.
We gaan vaak op bezoek, maar met ons hoofd zitten we al in de dag van morgen.
Eén ding hebben we ondertussen geleerd, we spreken haar niet meer tegen.
We weten dat we fouten hebben gemaakt door niet te luisteren naar haar wijze
raad.
En op een dag komt de schok!
"Jij bent net je moeder" gooit onze partner ons voor de voeten bij
een woordenwisseling.
Of een familielid merkt op "Ik zie in jou helemaal je moeder."
En dat snijd dwars door je hart, want het is waar.
Als je echt heel eerlijk wil
zijn, dan heb je net zo gedaan als je moeder, ook al heb je je daar met hand
en tand tegen verzet, verbaal dan toch.
Hadden ze je dat dertig jaar
geleden gezegd, je zou hoog en laag gesprongen hebben om het te ontkennen.
Maar nu wordt je stil, heel stil, verdrietig stil.
Want je moeder is er niet meer. En je wilde haar nog zoveel te vragen, nog zoveel
te vertellen.
Je had nog duizendmaal meer willen zeggen,"Mams, ik houd van jou!" Net
zoveel keer dan dat zij dit tegen jou heeft gezegd.
En je bent trots. Trots dat je haar dochter bent en trots dat je op haar lijkt.
En je wilt dat doorgeven aan je eigen dochter.
Je geeft haar wijze raad.
Maar die heeft het druk.
Veel drukker dan jij het ooit hebt gehad!
De cirkel is rond.
