Maandag 22 juni 2009
VERLATEN / GEDICHT
EEN DONKERPAARSE HEMEL
EEN WAARIN MEN GEEN WOLKEN VIND
GEEN GROND ONDER JE VOETEN
DAT IS DE WERELD VAN EEN VERLATEN KIND!
Archief
Dinsdag 30 juni 2009
ZOMAAR EEN KIND ---GEDICHT
Een kindermond vol woorden
die stil en zacht van klank
triest om hulp roepen
Maar niemand die ze hoorde
Een kinderhoofd vol gedachten
reiken achter de horizon
Teruggekaatst door stormwind
Er valt niets te verwachten
Een kinderhart vol haat
of is het hopeloze pijn
Om iets dat nooit komen zal
Zonder traan op het gelaat
Bittere trekken om de kindermond
gedachten geheel verward
Een hart te vroeg gebroken
De woorden zijn verstomd
(©Huismusje)
Zaterdag 1 augustus 2009
HOPELOOS/GEDICHT
Ik stap met lege ogen
en een verdronken hart,
strompelend door het duister
weg van pijn en smart.
Tot ver achter mijn gedachtengang
naar een diep en eindeloos dal.
Ik hoor de echo van stille kreten,
zie de bodemgloed van stille tranen,
en ik stap moedig en verbeten
over de rand.....en val.
Vrijdag 7 augustus 2009
PAPA / GEDICHT
Ik heb mijn vader nooit gekend.
Weet niet wie hij was, of waar hij is.
En hoewel ik er bijna nooit over praat, over hem denken doe ik veelvuldig.
Zoveel vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.
Een grote onbekende.
Een leegte die nooit zal worden opgevuld.
En toen kwam ik tijdens het surfen op het internet toevallig terecht bij onderstaand gedicht.
Las het met enige verbijstering.
Want het geeft zo totaal mijn gevoelens weer.
MY DAD
I guess I had a father,
But I didn't have a Dad.
I didn't get the nurturing
That other daughters had.
I didn't learn the things
That he should have taught.
So I really don't know how to get
The love I never got.
It hurt so bad
That he wasn't there,
The little girl in me
Pretended not to care.
I put my need for hugs and kisses
High up on a shelf.
That little girl said,
"I don't need a Dad,
I can take take care of myself."
Nicolette Woltman
Zaterdag 15 augustus 2009
MOEDERDAG (GEDICHT)
|
Vandaag "Moederdag" in Antwerpen! Steeds een dag met een dubbele impact voor mij. Het valt me
zwaar, mijn kinderen los te laten
die ik gedragen heb, vanaf hun pril begin onder en in mijn hart Ik heb ze leren praten ze leren kijken Gods volmaakte schepping in Ik mocht met mijn gebeden hen omringen hen koesteren in mijn liefde,veilig warm en groot ik mocht ze wijzen op de mooie dingen als ze verdrietig waren nam ik ze op schoot Ik wist dat ook voor hen de tijd zou komen dat ze als man op eigen benen zouden staan vergeten zouden zijn hun kinderdromen ze zouden los van mij een andere kant opgaan. Och ja ik heb het allemaal geweten ik had me naar ik dacht er goed op voorbereid Maar waarom wil een moeder liefst vergeten dat eenmaal ieder kind zijn eigen leven leidt? (Nel Benschop-1918) |
Zaterdag 22 augustus 2009
GESCHONDEN BESTAAN / GEDICHT
DOOR DE LITTEKENS OP MIJN LICHAAM
EN MIJN GESCHONDEN AANGEZICHT
HEEFT MEN IN MIJN BESTAAN
MENIGE BLIK OP MIJ GERICHT
MAAR HET LITTEKEN IN MIJN HART
ZO PIJNLIJK EN ZO DIEP
ZO LIEFDELOOS MIJ TOEGEBRACHT
DAT LITTEKEN ZIET MEN NIET
HET IS NOCHTANS EEN OPEN WONDE
ÉÉN DIE NIMMER MEER GENEZEN KAN
WANT ELKE DAG, ZELFS ELKE STONDE
ERVAAR IK NOG DE PIJN ERVAN
Donderdag 27 augustus 2009
RUST (GEDICHT)
De laatste jaren,
heeft drukte
mij volledig
overmand,
't plezier in 't leven
overschaduwd
door alle drukte:
drukte in huis,
maar vooral
in mijn hoofd.
Een gedachtenstroom
die als een vervuilde rivier
door mijn hersenen stroomt.
Nog maar pas
kreeg ik de tijd
om een dam te bouwen
die de waterval
van gedachten
tegen kon houden,
en eruit te vissen
wat voor mij bruikbaar is.
Sinds kort
maakt een innerlijke rust
zich langzaam
van mij meester.
Een rust
die mijn handen
minder doet trillen,
mijn hart
langzamer doet kloppen,
en mijn ademhaling
rustiger doet verlopen.
Een innerlijke rust,
die mijn leven levendiger,
en mijn liefde liefdevoller maakt.
Een broodnodige rust
die mijn geluk compleet maakt.
(auteur onbekend)
Dinsdag 8 september 2009
VERLOREN LIEFDE/ GEDICHT
Door jouw glimlach gul en gemeend
En de lichtjes in je ogen
Werd ik mij bewust van mezelf
Ging ik weer in liefde geloven.
Liefde, woest en onbeperkt
Passie in haar pure vorm
Een oneindige roes
En toen...plots een storm
Liefde werd afstandelijkheid
Ieder ons eigen streven
Beide onze eigen zoektocht
Naar individualiteit.
Donderdag 10 september 2009
GEDICHT/WAAROM....?
Waarom kan ik niet vergeten,
al die trieste dagen,
die trauma's uit 't verleden.
Waarom blijft het aan mij knagen?
Waarom kan het diepe geluk,
dat vandaag mijn deel mag zijn,
mij niet houden in het heden.
Waarom keer ik weer naar die intense hartepijn?
Waarom leg ik al die goedbedoelde troost,
steeds weer naast mij neer.
Waarom, waarom, waarom!
Vraag ik mijzelf telkens weer.
Vrijdag 11 september 2009
IN MINEUR(Gedicht)
Als je jezelf niet kent,
niet weet of je iets of niemand bent.
Het gevoel hebt van onzekerheid,
het verschil niet kent tussen mening en feit...
Als je je alleen voelt,
dingen zegt die je niet zo hebt bedoeld.
Niemand die naast je staat,
en begrijpt waar het jou echt om gaat...
Als mensen het goed bedoelen,
en zeggen hetzelfde als jij te voelen.
Toch trekken ze je op een lijn,
omdat ze niet weten hoe het voelt om echt verdwaald te zijn...
Als mensen om wie je geeft je in
de steek laten,
niet meer naar je vragen en niet meer met je praten.
Dan leer je pas wat leven is,
en dat echte liefde geven is.
( auteur onbekend)