heb ik al ...
Heb ik je al gezegd hoe
Aardig
Bedwelmend
Charmant
Dartelend
Enig
Fijn
Geestig
Heerlijk
Innemend
Joviaal
Kleurrijk
Lief
Mooi
Natuurlijk
Origineel
Passioneel
Relaxend
Speciaal
Teder
Uitdagend
Verblindend
Weelderig
Zacht
je bent ???
enkele gedachtenherfstdag
De dag begint over mij heen te zakken. In te dalen. De herfstdag. Die warme herfstdag. Die buitengewoon warme herfstdag half oktober. Alsof het weer zomer is. Alsof we door te tijd enkele maanden zijn teruggereisd. De geuren van bomen en zomer; ze zijn terug ... Op die dag vierden we met zijn allen feest ter gelegenheid van de verjaardag, van zowel moeder als vader. Allen uitgedost, maar dan op zijn zomers. Geen warme pannekoeken of wafels achteraf, maar lekkere ijs als versnapering na een deugddoende maaltijd, en voor de liefhebbers een échte verwenkoffie! gaven en talentnobelprijs
hoe ga je aan deze jongen uitleggen
wat de nobelprijs voor vrede is ???
in het donkertast ik zoekend naar het licht
vraag ik om een beetje vrede
beetje liefde beetje rust
blind en bang voor grote dingen
hunker ik naar een gezicht
in het donker van mijn leven
reik ik naar een sterke hand
die mij steun geeft bij het lopen
die me licht geeft in de nacht
voel me soms intens verdrietig
nietig klein en zonder kracht
in het donker van mijn leven
lijkt de hemel als van steen
niemand kan dit echt begrijpen
deze weg ga ik alleen
en toch
toch geloof ik in de liefde
toch geloof ik in de hoop
dat mijn God mij zal verlossen
van mijn angsten en mijn pijn
toch geloof ik in de ander
toch geloof ik in mezelf
toch vertrouw ik op mijn Heiland;
dat dit eens voorbij zal zijn
klaas hoorn
nijkerk, nederland, 2000
zondag
een DANK U is voldoende
om gered te worden!
dat is het mysterie
van GELOVEN.
mijn thuishaven
Ontwakende bloesems,
in verbondenheid van groeiend verlangen,
doorheen heilzame takken gedragen,
tot hemelse boomgaarden van Liefde,
mijn thuishaven.
Linda
liefde geeft levenStraaljagerpilote geeft leven voor kind
De eerste vrouwelijke straaljagerpiloot van de Franse luchtmacht en aankomend astronaut, Caroline Aigle, zou deze maand 33 jaar zijn geworden. Drie weken voor haar verjaardag overleed zij aan de gevolgen van kanker. Heel Frankrijk reageerde geschokt op haar dood, die zij zelf verkoos om het leven van haar kind te redden.
Caroline Aigle was vijf maanden zwanger toen zij half juli hoorde dat zij kanker had. Haar artsen adviseerden haar een snelle behandeling die echter ernstige gevolgen zou hebben voor haar nog ongeboren kind, dat daarom geaborteerd diende te worden.
In overleg met haar man, Christophe Deketelaere, eveneens piloot, besloot zij haar tweede zoon een kans te geven. Begin augustus kwam hij ter wereld, drie en een halve maand te vroeg. Volgens artsen maakt hij het goed.
In een interview zei Christophe; “Zij kon het leven dat zij vijf maanden had gedragen niet beëindigen. Zij zei mij: ‘Hij heeft het recht dezelfde kans te krijgen die ik heb gekregen.’: Volgens haar echtgenoot was de zwangerschap “haar laatste strijd en zij heeft gewonnen”. Vlak voor haar dood, twee weken later, heeft zij haar zoon verschillende keren gezien en vastgehouden.”Zij was zo dapper tot het einde”, aldus Deketelaere.
Caroline Algle werd in 1974 in Montauban geboren. Als veertienjarige begon zij aan de militaire school van Saint-Cyr. In mei 1999 werd zij straaljagerpiloot.
De uitvaart werd gedaan door pater Pierre Demoures, zelf een oud-jachtvlieger. In zijn preek kenschetste hij Caroline als iemand die mensen naar Christus leidt met "haar kwaliteiten, vriendelijkheid, bereidwilligheid en passie". Hij prees haar keuze voor het leven van haar kind te kiezen voor wie zij een een dringende behandeling uitstelde.
De priester herinnerde eraan dat Caroline en Christophe hem uitkozen voor hun huwelijksvoorbereiding. Zij vroegen hem een boek dat niet ging over de liefde voor elkaar, "maar eerder over de liefde die ons openstelt om anderen lief te hebben".
"De grote les die Caroline ons leert, is de noodzaak lief te hebben. Niet de noodzaak te vrezen, maar de vitale noodzaak te weten dat alleen liefde leven geeft."
Gelezen in KN vrijdag 5 oktober 2007
- met dank aan Krelis voor deze bijdrage! -
een goede regelschaal
Omdat ik het al vele malen en onder verschillende vormen heb gelezen bij bloggers (zeg maar medemensen!), maar omdat ook ik er soms deel van uitmaak en onder een masker doorging, stel ik vandaag heel bewust deze vraag: subtiele krachtINTIEM ZIJN
Een jonge man in de lente van zijn leven ontdekt de schoonheid van lichamelijkheid en heeft in zijn jonge volwassenheid geprobeerd een antwoord te geven op een zich verscheurende vraag rond zijn eigen sexualiteit en vindt vrede en rust, zelfs geluk zodat hij volgende schrijft aan zijn geestelijk leider:
"Zolang wij mensen met ons klein besef de grootheid van de onmetelijke almachtige alminnende God niet kunnen bevatten, dienen we slechts in te zien dat liefde van mens tot mens de meest verheven uiting van Goddelijkheid is....of we die nu begrijpen of niet! Heb uw naaste lief. En als uw naaste het fijn vindt om intiem met u te zijn en u daar niet afwijzend tegenover staat dan is dat de meest verheven uiting van liefde, liefde zoals God die bedoelt. AMEN"
Zelf vind ik dit een mooie en verheven gedachte, zeker omdat de jongen de Goddelijkheid niet vergeet in zijn poging tot antwoord waar hij blijkbaar heel goed heeft over nagedacht. Zouden meerderen moeten doen, ook volwassenen!
Maar de geestelijk leider vindt het antwoord van de jongvolwassene te veel getuigen van puur lichamelijkheid en voegt er aan toe dat God niet enkel en alleen met name moet worden genoemd maar ook een echte plaats moet krijgen in een liefdesrelatie die uniek moet zijn, en dus enkel kan plaats hebben tussen twee personen. Maar de jongen heeft in elk geval toegelaten dat God kon toezien op zijn handelen wat niet kan gezegd worden van mensen die enkel streven naar lust en dan aanvoelen dat er diep van binnentoch iets fundamenteel fout is.
De woorden van de vertrouwenspersoon zijn dan ook de volgende, alhoewel niet zo eenvoudig:
Niet alles komt uit
zoals jij dat wilt.
Niet alles is zoals het lijkt;
maar weet dat er mensen voor je zijn,
en dat die van je houden
in tijd van nood en angst,
vreugde en houden van.
Die luistert naar je
maar je niet alles geven kan.
KIJK WIE JE BENTKIJK WIE JE BENT.
Kijk wie je bent.
Hoor wie je bent.
Voel wie je bent.
Ruik wie je bent.
Proef wie je bent.
Wees diegene die je wilt zijn.
Wees mét degene, met wie je wilt zijn.
Deel wat jij hebt met een ander,
een gebaar zo klein,
maar zo groot voor een ander.
Een herkenning voor jou …
een woord zo klein,
een aanraking onverwachts,
een geur zo zoet,
een smaak zo goddelijk …
Iets wat zo kostbaar is,
dat je het maar 1 keer vindt!
Zo vaak, zo blind.
Niet zien waar je jezelf bevindt.
Niet zien wat je hebt,
maar zoeken naar iets wat er niet is ?
Kijk om je heen …
Wij allen zijn hetzelfde;
zoeken naar een herkenning …
een woord, een aanraking,
een geur, een smaak.
Kijk eens verder dan dat.
En denk eens bij jezelf …
Ja, kijk eens goed rond …
Want dat wat je zocht …
is iets wat allang voor je stond.
RechtvaardigHet is eenvoudiger te beminnen dan om rechtvaardig te zijn; en misschien ook rechtvaardiger.
Waarom? Omdat wie bemint meer riskeert.
En dus is beminnen niet alleen gemakkelijker maar ook veel moeilijker.
een streling
VADER - deel 2
Ja, zijn ouders hadden de beide oorlogen meegemaakt; zijn vader had vier jaren in de loopgraven gevochten en al die tijd hadden beiden heel weinig kunnen sparen. Men had een klein familiebedrijfje, amper genoeg om in het levensonderhoud te voorzien. Een paar koeien en verder werkte zijn moeder “bij de boer” van ’s morgens heel vroeg tot ’s avonds. Vader ging naar Frankrijk werken juist over de grens in “het papierekot”. Van leren en studeren hadden die mensen niet veel gezien buiten “den doktoor”, “den paster” en de notaris … Zijn moeder wilde wél degelijk een betere toekomst voor haar kinderen maar vader was blijven steken in de denkwereld van toen. “ Zoek u een vrouw in het landbouwmilieu, je kunt haar trouwen en een boerderijtje er op na houden”. Ja, dat was het ideaalbeeld van de man.
Het is dat laatste beeld dat hem soms zo kwaad kan maken nu hij zijn leven overziet. Ik heb hem de laatste maal dan ook eens heel aandachtig beluisterd, al kende ik die jammerklacht al langer. “Een boerderij, daar zat zéker toekomst in, hé!” vloekt hij erbij. Dank zij die opleiding in het technisch onderwijs, beter gekend als “vakschool”, kwam hij terecht in een smidse. In elk geval een vaste dagindeling en niet langer dag en nacht “bij dienen boer gaan werken tegen kost en inwoon”. Hij werkt algauw opgemerkt, legde een paar proeven af in het lassen, en al gauw vond hij een andere werkgever die ook meer betaalde per uur: 3 cent! Ja, uurloon was toen 5 frank! (1942)
Toen na de tweede wereldoorlog de auto-industrie op gang kwam, had hij eindelijk zijn dada gevonden. Hij zou tot aan het einde van zijn loopbaan in een garage blijven werken met de hoop ooit een eigen bedrijf te leiden, maar hij zag daarvan af gezien de risico’s. De jongen van toen bleef en blijft inventief; heeft een zolder waar je tot op vandaag alles kan vinden van buizen, ijzer, staal, koper, oude onderdelen van … Ja, we hebben thuis nooit een technicus nodig gehad. Na wat denkwerk, soms na een nacht woelen, heeft hij een oplossing hoe hij uit verschillende dingen iets nieuws kan toveren, en écht alles kon dienen: onderdelen van de eerste “kever” (VW) als dragers voor een vensterbank. Zo wil ik mijn vader herinneren, als de man die tot op heden geliefd is voor zijn kunnen en waar iedereen van jong tot oud met bewondering naar opkijkt, die nog naar zijn raad wordt gevraagd bij een technisch probleem. Die “hij” van het begin … het is mijn vader, vandaag 81 jaar jong!
Uit liefde en met heel veel respect en dankbaarheid, Maarten.
Ik heb hem deze avond nog gebeld om een oplossing voor een futiliteit (in zijn ogen) maar voor mij een steun en toeverlaat. Elk woord in wat ik een korte tijd geleden opdroeg aan hem is dan ook gemeend!
Hierbij nog een reactie, zopas binnengekregen van een goede blogvriend op dit artikel:
'Wij lezen het verleden bij het licht van het heden,
en de vormen veranderen al naar de schaduwen vallen, of al naar het gezichtspunt verandert.'
James Anthony Froude (1818-1894)
WANNEER MENSENWANNEER MENSEN VAN ELKAAR HOUDEN,
DAN VERANDEREN ZIJ DE WERELD.
Maarten
VADER - deel 1De laatste jaren valt het me op hoe vaak hij terugdenkt aan vroeger, maar dan heel in het bijzonder aan zijn jeugdjaren en vooral aan de zovele gemiste kansen die hij niet gekregen heeft verder te studeren, wellicht zelf ingenieur te worden; want daar had hij de gaven voor, het praktische inzicht om te scheppen en te herscheppen. Raar hoe hij, nu oud geworden (in jaren althans), maar nog altijd met evenveel interesse in nieuwe technieken, het “zijnen ouden” verwijt dat hij “niet al die tijd in die boeken moest zitten dromen”, zoals zijn vader het altijd noemde wanneer hij een boek las. Hij is dan ook fier dat een kleinzoon het nu wél kan waarmaken als ingenieur en ergens zijn eigen droom ziet tot leven komen, de creativiteit achterna!
Ja, hij was altijd de eerste van de klas. In die tijd was er zelfs nog een zevende en een achtste leerjaar in het lager onderwijs. Voor de meeste jongens was dat ook het einde van de schooltijd (14jaar jong!) en kon men naar de fabriek of bij de boer van ter plaatse gaan werken. Gelukkig had de hoofdonderwijzer al lang gemerkt dat die jongen uitblonk, zowel in getallenkennis als in taal en manuele vaardigheden. Hij was zelfs zo goed dat op een gegeven moment hij gewoon een schooljaar mocht overslaan en zo van het zesde in het achtste leerjaar belandde; dan nog eindigde hij als eerste van de klas!
Voor de hoofdonderwijzer een reden om de jongen thuis op te zoeken met de vraag aan de ouders of zo een intelligent iemand niet beter een richting zou volgen zoals onder meer onderwijzer, ingenieur … maar toen zijn vader dit hoorde stelde deze meteen zijn veto, en wel tegen elke mogelijkheid. Met enige overredingskracht lukte het de hoofdonderwijzer toch de vader zover te krijgen zijn zoon het technisch onderwijs te laten volgen en zo mocht hij studeren tot aan zijn zestiende, wat aan niet zo velen gegeven was, maar aan de andere kant zat er voor hem heel wat meer in. … Of was er toch misschien die andere reden? De hoofdonderwijzer wilde wel, maar het gezin was (toch)maar een doodgewone familie “armoezaaiers, en behoorde jammer genoeg niet tot de betere klasse, want een schoolvriend mocht wél het normaalonderwijs aanvatten!
wordt vervolgd.
2 reacties op dit bericht
die mooie tekst ken ik ook
Het verlof en het lekkere warme zonnetje heeft me deugd gedaan.
Ik hoop echt dat ik de nodige vitamientjes opgedaan heb om de koude en vochtige winter hier door te komen.
Lieve groet.
Cécile
heb ik al...
doe zo verder ...hou vol....
lieve groetjes
susanna