de dood en de nabestaanden.


Dat de dode zich onmogelijk iets kan herinneren vinden we volstrekt normaal, maar dat de levende, de achterblijver,zich geconfronteerdvoelt met het vervagen van elke gedachtenis van de overledene, voelt aan als verraad. De dood was dan wel de laatste rustplaats, maar waar moeten de nabestaanden heen? De dood bestaat voor de overlevenden, voor degenenen die er beelden bij maken en weer vergeten.















2 reacties op dit bericht
hallo Maarten ik wens u de fijnste avondgroetjes
dood - vergeten
Dat vergeten beangstigt en voelt als verraad.
Dat vergeten gaat over van het moment dat ik aanvaard heb dat hij gestorven is.
Loslaten is erger dan de tijd van het verdrietig huilen.
Misschien daarom dat de rouwbandjes (van Werkgroep Verder) zoals ik ze draag zeggen "ik draag je mee".
Aan iedereen die rouwt: rouw! opdat de liefde die je gekend hebt voor altijd in je hart verankerd blijft.