Omdat beelden meer zeggen dan woorden.

Net als bij het kaarten zit het leven vol keuzes.
Welk spel kan ik met deze kaarten spelen?
Wie zal ik vragen?
Met wie zal ik meegaan?
Wie wil met mij meegaan?

Vragen die moeilijker worden naarmate je ouder wordt.
Die moeilijker worden naarmate je keuzes slinken.
Die moeilijker worden naarmate je armer bent.
Na een leven lang werken (of zoeken)
dromen mensen van een mooie oude dag.

Een oude dag waarop je omringt wordt door warme mensen.
Een oude dag waarbij je nog lang zelf op eigen benen kan staan.
Een oude dag waarbij een stuk van je zorgen gedragen wordt
door de mensen voor wie je zelf lang hebt ingestaan…

Helaas blijft dit voor veel mensen een droom.
Hun kaarten liggen niet goed.
Te weinig troef bedeeld,
een moeilijk spel,
niet de juiste medespelers.

Hun zorgen blijven. Groeien zelfs.
Nóg moeilijker om te vragen,
nog moeilijker om mensen te vinden die met je meegaan.

Oud en arm? Grote miserie, als je ’t mij vraagt.
Is het leven dan toch een kaartspel?

Zolang  minnaars anoniem naakt zijn voor elkaar
 gaat het goed,
maar zo gauw ze hun psyche en idenditeit blootgeven,
loopt het verschrikkelijk fout.

Armoede verjaart niet.

Armoede verjaart niet.
Ik wel.
De jaren tikken ongenadig voort:
elke maand weer zorgen
elke hulp weer schaamte
elke muur weer vocht
elk raam brengt tocht
zoveel woede
zoveel onmacht
zoveel verdriet om wat niet kon
zoveel gemis
Ik ben veel te jong oud.
Maar ik verjaar nog
en ik geef een feest voor mezelf.

Ik ben er nog
En ik ben er fier op.

(uit: Tekstenboekje ‘Vragen of meegaan?'


Gisteren nog een man van 48 jaar gesproken die nog anderhalve week moest wachten op zijn inkomen en dus voor de komende tijd enkel boterhammen kan eten. HIj kon niet eens een bus- of treinticket kopen want hij had slechts drie euro op zak. Bij zijn moeder kon hij evenmin terecht want ook zij leefde te krap.

Je bent nooit te groot voor iets
 wat je leuk vindt!