Mijn bloggen wordt meestal geïsnpîreerd door wat om me heen gebeurt. Soms blijven bepaalde indrukken langer hangen zoals toen ik een tijd terug aan de zijde mocht staan van een kankerpatiënt. Hij heeft het niet met zo vele woorden gezegd, maar duidelijk gemaaakt met deze woorden die ik terug vond via een gedicht.
Nadat de zieke man,
zowat vier jaren door,
door iedereen was verwend geweest,
door iedereen zacht behandeld
en zacht was aangesproken, en
gewassen en in bed gelegd,
gekrabd, in bed gelegd, geraden,
gestreeld, gelakseerd, in bed gelegd,
en iedereens zachte wil, vier jaren,
tot eigen heil had ondergaan –
daar sloot hij opééns
zijn kasten, laden, ramen, deuren;
en op de buitenkant van iedere deur
plakte hij een papier,
waarop hij had geschreven:
Iedereen kan verrekken.
Ik ook.