Besef dit maar heel goed.

Verleden week ben ik samen met mijn broer een nieuwe keukentafel gaan bestellen. Het was eens iets aparts met broer te gaan shoppen. Ik wist echt niet dat er zo veel keuze was in keukentafels. Vroeger was dat gewoon een blad op vier poten om het eens cru uit te drukken. Ik had al gauw mijn oog laten vallen op een ronde tafel met één sokkel, diameter 120 cm. De bestelling zal vier weken op zich latenw wachten wat op zich nu ook niet zo erg is. Na betaling van het voorschot, reden we beiden tevreden naar huis.

Die nacht schoot me plots te binnen of die tafel eigenlijk niet te breed was, want een ronde tafel blijft overal 120 cm meten, en er is dus geen smalle kant; zeker omdat ik ttot nu toe de gewoonte heb via de smalle kant één en ander via de achterdeur naar buiten te brengen. In de morgen dan maar de tegels geteld en gezien dat de ruimte voldoende was. Ja, tegels tellen was algauw gemakkelijk dan op te meten.

Ik had die aankoop naturlijk via telefoon aan mijn ouders laten weten... Vandaag, een week na de feiten, krijg ik een telefoon van ons moeder met de gewone mededelingen, tot ze plots en dus bewust vraagt: "Zeg, die tafel, ik heb het er met uw vader over gehad, maar zal die er wel kunnen staan"? Een lichte paniekaanval overmeestert me. Dan stel ik haar gerust me de belofte haar terug te bellen. Ik had te trelefoon nog niet neergelegd of ik neem de meter en ga nu deftig opmeten; iets wat ik inderdaad beter op voorhand had gedaan, maar gelukkig viel alles mee en moet ik de bestelling niet opzeggen.

Om hen gerust te stellen laat ik hen dat meteen weten en ik hoor dat mijn vader opgelucht is, met de woorden: 'Ik wou er me niet in moeien, maar ik ben toch blij dat ik het nog eens gevraagd heb'.

Kijk, toen ik de telefoon voor de tweede keer neerlegde kreeg ik een warm gevoel van binnen. Die ouderlijke bezorgdheid spreekt boekdelen. Ik weet dat ze ergens ongerust waren. En ik ben hen beiden nog dankbaar dat ze er zo mee begaan waren. Raar ditr te horen van een jonge senior? Misschien, maar ik wil het hier toch even kwijt. Hoe eenvoudig en mooi kan ouderliefde toch zijn!

Boeddha toonde zijn volgelingen eens een bloem

en vroeg elk van hen er iets over te zeggen.

Ze keurden de bloem in stilte.

Eentje hield er een filosofische lezing over.

Een tweede bezong haar in een gedicht.

Een derde wijdde er een gelijkenis aan.

Met diepe gedachten probeerden ze elkaar de loef af te steken.

Mahakashyap keek naar de bloem, glimlachte en zweeg.

Alleen hij had haar gezien.

“Meester, is het goed om veel te praten?” vroeg een leerling.

Als antwoord kreeg hij te horen:

“Denk aan de kikkers en de haan.

Kikkers kwaken dag en nacht,

daarom luistert niemand naar hen.

De haan kraait enkel ’s morgens,

iedereen hoort hem

en weet dat een nieuwe dag zich aanmeldt.”

De leerling begreep, knikte en … zweeg.

... moet nog starten en toch zijn zo velen onder ons zwaaar verkouden, met alles erop en eraan. Zo kan ook ik enkel maar 'uitzweten' ... Dank voor de wensen tot beterschap!

dan een woord ...

... door plotse hoestbuien, gevolgd door een serieuse verkoudheid, met alles erop en eraan ... dan maar niet bloggen. Zie amper door mijn ogen, maar moest zo nodig mijn nieuwe bureastoel uitproberenn en zo kom ik toch even langs. De geplande receptie zie ik in deze omstandigheden dan ook aan mijn neus voorbijgaan. Het zijn nu eens warme winterse dagen geweest, en toch zo van alles waar je zo vlug van af wilt zit nu in mijn hoofd.

Respecteer dan ook mij a.u.b.

Er zijn geen slechte mensen, maar enkel mensen die slechte dingen doen, omdat ze nooit op goede mensen konden terugvallen toen ze nog kind of jongvolwassen waren.

Elk mensenkind is 'goed' geboren.

Horen, zien en zwijgen, kan soms het verstandigste zijn, in elk geval heel vaak het gemakkelijkste. Maar, horen, zien en in actie komen, is meestal niet de eenvoudigste maar wel de betere keuze.

Gelukkig voor onze samenleving zijn er velen die deze uitdaging aannemen. Hopelijk horen ook wij daarbij.

wens ik alle dierbare blogvrienden een mooi en blij jaar tegemoet!

Ik heb door het raam zitten kijken: wat flitst er allemaal voorbij!
De auto's hadden haast, de fietsers hadden haast,
alles holde en raasde om geen tijd te verliezen....
Iedereen joeg achter de tijd aan, om tijd te winnen.

We rennen over de aarde, gehaast, overladen en verdwaasd,
we lopen elkaar voorbij, we verdringen elkaar,
we raken overwerkt en wij komen er nooit. We hebben geen tijd meer over.

Heer, U moet u in uw berekeningen van de tijd vergist hebben.
De uren zijn veel te kort, de dagen niet lang genoeg, de jaren gaan te snel voorbij.
Heer, de tijd glijdt door onze vingers heen,
help ons elke minuut goed te gebruiken, dat wij steeds alle tijd hebben voor elkaar. Amen

Een vriend die afkomstig is uit Gent en afgestudeerd is als dierenarts, werd onverwacht opgepikt door een sjeik uit Oman. De persoon in kwestie werkt er nu al enkele jaren. Ik moet toegeven dat ik met verstomming was geslagen toen ik las dat hij daar aan het werk was, en dus ook zijn vrouw en twee kleine kinderen met zich mee moest nemen.

Het is dan ook heel moeilijk verder contact te houden, want hij wordt zeeer streng gecontroleerd, kan zich niet permitteren dialect te spreken als hij live op webcam is. Ook teksten en  foto's doorsturen is voor hem ristkant.

Maar ik wou het over de echte reden hebben van dit blogje. Terwijl we eindelijk eens tijd hadden om te chatten, zie ik dat hij plots niet meer reageert. Eerst vraag ik of hij er nog is, even later laat ik een paar vraagtekens achter. ... En dan komt het :

JA, WAS TERUG VAN SPOED, KAMEEL DIE ZICH GEKWETST HAD.

Ik wist niet wat ik las. Natuurlijk is dat voor hem vanzelfssprekend, maar voor mij totaal nieuw. Ik wist wel dat hij vooral bezig hield met paarden, maar deze ....