De GSM

“Meester, is het goed om veel te praten?” vroeg een leerling.

Als antwoord kreeg hij te horen:

“Denk aan de kikkers en de haan.

Kikkers kwaken dag en nacht,

daarom luistert niemand naar hen.

De haan kraait enkel ’s morgens,

iedereen hoort hem

en weet dat een nieuwe dag zich aanmeldt.”

De leerling begreep, knikte en … zweeg.

... moet nog starten en toch zijn zo velen onder ons zwaaar verkouden, met alles erop en eraan. Zo kan ook ik enkel maar 'uitzweten' ... Dank voor de wensen tot beterschap!

dan een woord ...

... door plotse hoestbuien, gevolgd door een serieuse verkoudheid, met alles erop en eraan ... dan maar niet bloggen. Zie amper door mijn ogen, maar moest zo nodig mijn nieuwe bureastoel uitproberenn en zo kom ik toch even langs. De geplande receptie zie ik in deze omstandigheden dan ook aan mijn neus voorbijgaan. Het zijn nu eens warme winterse dagen geweest, en toch zo van alles waar je zo vlug van af wilt zit nu in mijn hoofd.

Respecteer dan ook mij a.u.b.

Er zijn geen slechte mensen, maar enkel mensen die slechte dingen doen, omdat ze nooit op goede mensen konden terugvallen toen ze nog kind of jongvolwassen waren.

Elk mensenkind is 'goed' geboren.

Horen, zien en zwijgen, kan soms het verstandigste zijn, in elk geval heel vaak het gemakkelijkste. Maar, horen, zien en in actie komen, is meestal niet de eenvoudigste maar wel de betere keuze.

Gelukkig voor onze samenleving zijn er velen die deze uitdaging aannemen. Hopelijk horen ook wij daarbij.

wens ik alle dierbare blogvrienden een mooi en blij jaar tegemoet!

Ik heb door het raam zitten kijken: wat flitst er allemaal voorbij!
De auto's hadden haast, de fietsers hadden haast,
alles holde en raasde om geen tijd te verliezen....
Iedereen joeg achter de tijd aan, om tijd te winnen.

We rennen over de aarde, gehaast, overladen en verdwaasd,
we lopen elkaar voorbij, we verdringen elkaar,
we raken overwerkt en wij komen er nooit. We hebben geen tijd meer over.

Heer, U moet u in uw berekeningen van de tijd vergist hebben.
De uren zijn veel te kort, de dagen niet lang genoeg, de jaren gaan te snel voorbij.
Heer, de tijd glijdt door onze vingers heen,
help ons elke minuut goed te gebruiken, dat wij steeds alle tijd hebben voor elkaar. Amen

Een vriend die afkomstig is uit Gent en afgestudeerd is als dierenarts, werd onverwacht opgepikt door een sjeik uit Oman. De persoon in kwestie werkt er nu al enkele jaren. Ik moet toegeven dat ik met verstomming was geslagen toen ik las dat hij daar aan het werk was, en dus ook zijn vrouw en twee kleine kinderen met zich mee moest nemen.

Het is dan ook heel moeilijk verder contact te houden, want hij wordt zeeer streng gecontroleerd, kan zich niet permitteren dialect te spreken als hij live op webcam is. Ook teksten en  foto's doorsturen is voor hem ristkant.

Maar ik wou het over de echte reden hebben van dit blogje. Terwijl we eindelijk eens tijd hadden om te chatten, zie ik dat hij plots niet meer reageert. Eerst vraag ik of hij er nog is, even later laat ik een paar vraagtekens achter. ... En dan komt het :

JA, WAS TERUG VAN SPOED, KAMEEL DIE ZICH GEKWETST HAD.

Ik wist niet wat ik las. Natuurlijk is dat voor hem vanzelfssprekend, maar voor mij totaal nieuw. Ik wist wel dat hij vooral bezig hield met paarden, maar deze ....

                      Een oude man adoreert en begeert de jongen op het perverse en raadselachtige af. Hij moet het verdoezelen. Het kan zijn naam en zijn kop kosten als iemand erachter komt.
Hij zal een melancholieke man worden, die er zich mee moet verzoenen dat hij de geliefde jongen op een afstand moet beminnen, zonder hem ermee lastig te vallen, 'met de innigheid van een vriendschap en de mystiek van de onbereikbaarheid".
Dus gaan ze af en toe iets drinken, want in die drank vinden ze een gemeenschappelijk terrein, dat ze allebei "mystiek" noemen, maar de oude man bedoelt geilheid terwijl de jongen alleen zuiplust in gedachten heeft.
Hoe pijnlijk gaat dit oude leven naar zijn avond toe ...

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt.  En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is.  En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen.  Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht.  Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok.  Niet teveel omzien.  Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen