Op school ...

nu komt het eraan er ook iets mee te doen dit jaar!

Kun je met iemand samenleven zonder die persoon echt te kennen?

Het was de vraag die opkwam na een zelfdoding.

Degene die je het meest na staat kan totaal iemand anders zijn dan je denkt. Degenen die je het meest na staan kunnen degenen zijn die je het meest teleurstellen.

Maar een mooie intro alvast om de week te starten.

Ik wens jullie dan ook liefde, veel liefde!

Ik weet het nog goed al is het jaren geleden. We waren uitgegenodigd bij een Indische familie op het platteland. Het was tijd voor het avondmaal. We zaten lekker buiten dicht bij een boom om toch wat te bekomen van de hitte van de dag. Hoog in die boom zat een haan. Er werd ons gevraagd of we kip lusten en we zegde dat alles goed was. Op dat moment zie ik iemand van het huis in de boom klauteren om die haan te pakken. Even later werd de haan al geslacht voor onze ogen. Ik dacht dat dit dier nog moest overnachten, maar niets was minder waar. Na wat drinks en verdere kennismaking werd de haan opgediend 'vers van de boom'. Mijn reisgenote en ik keken elkaar zwijgend aan, zo met 'het zal toch geen waar zijn zeker, wat deze nacht'? Het eten zal gesmaakt hebben. En ik weet nog dat ik een bed - eerder een harde plank met een dekentje erop - mocht delen met de zoon des huizes. Maar inderdaad, waar we voor gevreesd haddden, gebeurde. Los van elkaar zijn zowel mijn reisgenote als ik zelf verschillende malen naar buiten moeten lopen om onze behoeften te doen ... ergens onder die boom.   We hebben bedankt voor het lekkere avondmaal en er hun niets over verteld. Ze haddden het beste van zichzelf gegeven ...

Jij bent uniek en verander voor niemand!

Verleden week ben ik samen met mijn broer een nieuwe keukentafel gaan bestellen. Het was eens iets aparts met broer te gaan shoppen. Ik wist echt niet dat er zo veel keuze was in keukentafels. Vroeger was dat gewoon een blad op vier poten om het eens cru uit te drukken. Ik had al gauw mijn oog laten vallen op een ronde tafel met één sokkel, diameter 120 cm. De bestelling zal vier weken op zich latenw wachten wat op zich nu ook niet zo erg is. Na betaling van het voorschot, reden we beiden tevreden naar huis.

Die nacht schoot me plots te binnen of die tafel eigenlijk niet te breed was, want een ronde tafel blijft overal 120 cm meten, en er is dus geen smalle kant; zeker omdat ik ttot nu toe de gewoonte heb via de smalle kant één en ander via de achterdeur naar buiten te brengen. In de morgen dan maar de tegels geteld en gezien dat de ruimte voldoende was. Ja, tegels tellen was algauw gemakkelijk dan op te meten.

Ik had die aankoop naturlijk via telefoon aan mijn ouders laten weten... Vandaag, een week na de feiten, krijg ik een telefoon van ons moeder met de gewone mededelingen, tot ze plots en dus bewust vraagt: "Zeg, die tafel, ik heb het er met uw vader over gehad, maar zal die er wel kunnen staan"? Een lichte paniekaanval overmeestert me. Dan stel ik haar gerust me de belofte haar terug te bellen. Ik had te trelefoon nog niet neergelegd of ik neem de meter en ga nu deftig opmeten; iets wat ik inderdaad beter op voorhand had gedaan, maar gelukkig viel alles mee en moet ik de bestelling niet opzeggen.

Om hen gerust te stellen laat ik hen dat meteen weten en ik hoor dat mijn vader opgelucht is, met de woorden: 'Ik wou er me niet in moeien, maar ik ben toch blij dat ik het nog eens gevraagd heb'.

Kijk, toen ik de telefoon voor de tweede keer neerlegde kreeg ik een warm gevoel van binnen. Die ouderlijke bezorgdheid spreekt boekdelen. Ik weet dat ze ergens ongerust waren. En ik ben hen beiden nog dankbaar dat ze er zo mee begaan waren. Raar ditr te horen van een jonge senior? Misschien, maar ik wil het hier toch even kwijt. Hoe eenvoudig en mooi kan ouderliefde toch zijn!

Boeddha toonde zijn volgelingen eens een bloem

en vroeg elk van hen er iets over te zeggen.

Ze keurden de bloem in stilte.

Eentje hield er een filosofische lezing over.

Een tweede bezong haar in een gedicht.

Een derde wijdde er een gelijkenis aan.

Met diepe gedachten probeerden ze elkaar de loef af te steken.

Mahakashyap keek naar de bloem, glimlachte en zweeg.

Alleen hij had haar gezien.

“Meester, is het goed om veel te praten?” vroeg een leerling.

Als antwoord kreeg hij te horen:

“Denk aan de kikkers en de haan.

Kikkers kwaken dag en nacht,

daarom luistert niemand naar hen.

De haan kraait enkel ’s morgens,

iedereen hoort hem

en weet dat een nieuwe dag zich aanmeldt.”

De leerling begreep, knikte en … zweeg.

... moet nog starten en toch zijn zo velen onder ons zwaaar verkouden, met alles erop en eraan. Zo kan ook ik enkel maar 'uitzweten' ... Dank voor de wensen tot beterschap!

dan een woord ...

... door plotse hoestbuien, gevolgd door een serieuse verkoudheid, met alles erop en eraan ... dan maar niet bloggen. Zie amper door mijn ogen, maar moest zo nodig mijn nieuwe bureastoel uitproberenn en zo kom ik toch even langs. De geplande receptie zie ik in deze omstandigheden dan ook aan mijn neus voorbijgaan. Het zijn nu eens warme winterse dagen geweest, en toch zo van alles waar je zo vlug van af wilt zit nu in mijn hoofd.

Respecteer dan ook mij a.u.b.

Er zijn geen slechte mensen, maar enkel mensen die slechte dingen doen, omdat ze nooit op goede mensen konden terugvallen toen ze nog kind of jongvolwassen waren.

Elk mensenkind is 'goed' geboren.

Horen, zien en zwijgen, kan soms het verstandigste zijn, in elk geval heel vaak het gemakkelijkste. Maar, horen, zien en in actie komen, is meestal niet de eenvoudigste maar wel de betere keuze.

Gelukkig voor onze samenleving zijn er velen die deze uitdaging aannemen. Hopelijk horen ook wij daarbij.

wens ik alle dierbare blogvrienden een mooi en blij jaar tegemoet!