Witte Donderdag

De plek waar ik vandaag sta,

dat stukje wereld dat het mijne is,

vervlochten met al die mensen

die ik al dan niet gekozen heb,

het kan ‘heilige grond’ worden,

het kan de plek van de aanspraak worden.

Daar dringen de vragen tot mij door

die onontkoombaar zijn:

‘Waar leef ik voor?

Wat doe ik met mijn talenten?

Waarmee vul ik mijn dagen?

Durf ik ten volle kiezen voor wat op mijn weg komt?

Het kunnen vragen zijn

waarvoor ik al jaren op de loop ga.

Op een goede dag zijn ze er toch,

beangstigend als een brandende braamstruik

in de woestijn van mijn leven.

Voor mij ligt een opdracht.

Ik heb iets te doen voor mensen, al is het maar

een heel kleine wending geven aan deze wereld.

Niemands talent kan gemist worden,

hoeveel excuses er ook te verzinnen zijn

om er onderuit te geraken.

En als ik bij mezelf denk:

‘Dorre vijgenboom,

je hebt er tot nog toe niets van terecht gebracht’

dan is er de liefde van de tuinman,

die mij altijd een tweede kans geeft.

U

iitt ““Tallentt aan hett werk””,, beziinniingsboekjje van Spoor Zes BD 2007

Het verkeer schuift met horten en stoten vooruit. Ik kijk om me heen naar andere forenzen en vraag me af waarom niemand zit te schreeuwen of op het dashboard ramt. Hoe houden ze het dag in dag uit vol? Zich kapot werken in een zinlozee baan waar uiteindelijk alleen anderen maar beter van worden. Om vervolgens in een zich langzaam vooruit kroinkelende file te gaan staan en thuis aangekomen een eindeloze litanie van wensen en eisen aan te horen. Waarom? Waarom leiden zoveel mensen zo een leven?

Of kunnen we niet meer zonder al deze dingten?

Maaar blijf jezelf, al is het soms moeilijk, zeker voor mensen die altijd zelf en alleen beslissingen moeten nemen, en die soms in de luren gelegd worden door mensen met malafide beloften.

Wij hebben allen zo vele redenen om dankbaar te zijn, te beginnen om het feit dat we hier elkaar mogen ontmoeten, elke dag opnieuw via blogland, dankbaar omdat we mogen tekenen, schrijven en knutselen.

Dankbaar dat we ondertussen mogen genieten van de mooie muziek op de radio terwijl we genieten van zonnenstralen die onze kamer binnenstromen. Dankbaar omdat we een prachtig concert mochten meemaken.

Dankbaar dat we onze handen uit de mouwen kunnen uitsteken om niet enkel de eigen tuin te onderhouden, maar nog meer deze van onze ouders, als die er nog zijn, en daarnaast hun groot terras een poetsbeurt te geven.

Dankbaar omdat ik op de weg heen en terug vele kilometers mag fietsen, dat betekent dat ik nog gezond genoeg ben, ook wanneer ik tijdens de week naar de fitness ga. 

En op het einde van de dag dank ik God voor alles wat ons werd gegeven.

Maak er dan maar een fijne dag van!

... Wens ik jullie een hoopvolle dag toe, vol vertrouwen dat het ook nu weer goed komt, wat dit elk voor jullie afzonderlijk mag betekenen. Ik ben er met geheel mijn hart in elk geval bij als ik deze boodschap achterlaat!

Naast de nacht met al haar zorgen,

zit ook  heel veel geluk en liefde geborgen.

Niet jong, maar ook niet oud,
nog wel alleen en ongetrouwd.
Het zoeken reeds opgegeven,
moest doorgaan met m'n leven.

Eens ben ik mijn hart verloren,
aan een geweldige vent,
hij was het die mij kon bekoren,
waar hij nu is, is onbekend.

Langzaam is m'n hart verbroosd,
breekbaar als Chinees porselijn,
heb ik mijn herinneringen geloosd,
afschuwelijk en leeg, was de pijn.

Eenzaamheid en hartzeer lijken inherent,
te zijn aan wie ik ben.
M'n hart verliezen aan een onbereikbare vent,
om vervolgens troost vinden in m'n pen.


4 juli 2012



- Ron de Leeuw, Cave Canem -  

Daar begint echte liefde, in kleine daden van barmhartigheid,

en zo vinden we elkaar die andere 'arme'.

mijn waarheid.

Wees vooral dankbaar!