Een paar waarheden

Je bent een dynamische, plichtsbewuste, loyale werknemer voor wie geen vraag te veel is. Je bent perfectionist en daardoor doe je zelf dingen buiten jouw takenpakket, belangeloos, enkel omwille van de goede orde en het goed functioneren. Kortom je bent getrouwd met jouw werk. Je wordt gewaardeerd in die mate zelfs dat je op zelfde moment  voor meerdere directieleden mag werken.

Op een bepaald moment spreken collegae je aan dat je zo gehaast bent en ze raden je zelfs aan het wat rustiger aan te doen, of in elk geval eens contact op te nemen met een huisarts. Je gaat erop in en voor je het weet zit je in de wachtkamer van een specialist. De diagnose klinkt dat je al langer niet meer echt goed functioneert en je wordt aangeraden een tijd ziekteverlof op te nemen. Je weet niet wat je hoort.

Na een 'herstelperiode', al besef je nog altijd niet van wat je echt moet herstellen, krijg je plots een aangetekend schrijven. Juist op het moment dat je zo graag terug aan het werk wil, ligt de ontslagbrief in je brievenbus. Men heeft je niet eens gesproken. Wat men niet durfde persoonlijk in handen te geven vond je achteraf ook in de brievenbus.

Het overkomt helaas meer mensen. Dan zegt die goede dokter: Probeer vanaf nu te GENIETEN, je hebt meer dan je deel gedaan. Maar wat is genieten dan?

Op de duur wordt de rationele kant van het ontslag verwerkt, maar emotioneel draag je de littekens een leven lang mee. Je hebt niet eens afscheid kunnen nemen van je werkplek en je collegae. Als je hen tegenkomt weten ze niet hoe ze je moeten aanspreken, want ook zij weten niet het hoe en waarom. Enkel pijnlijk soms hoe goed bedoelde vragen dan komen als: 'Wat doe je nu'? En zo wordt weer een wonde geopend ....

Zalige mensen, dat zijn voor mij die buurvrouwen die even binnenlopen bij een buurman of vrouw die pas zijn of haar partner verloren heeft of die ziek is, die zonder enige poespas toch wat steun zijn, gewoon door er te zijn. Dat ze er zijn, is een groot geluk voor mensen die het moeilijk hebben. Je hebt natuurlijk ook wel onzalige mensen, die mensen dat ze genoeg aan zichzelf hebben.

Zalige mensen, dat zijn in mijn ogen mensen die altijd vriendelijk zijn, altijd hartelijk, in ieder geïnteresseerd, altijd meelevend. Mensen die vijf minuten nodig hebben voor hun boodschappen maar een half uur onderweg zijn om met deze en gene even te praten. Voor wat eenzame mensen is het een geluk als ze deze mensen ontmoeten. Er zijn ook onzalige mensen die alleen maar in zichzelf geïnteresseerd zijn.

Zo kan ik nog best een poosje doorgaan: zalige mensen, ze zijn er volop, vaders, moeders, oma's en opa's, buren, en zoveel anderen, bekend en onbekend. Laten we hen alsjeblieft niet uit het oog verliezen.

Carl Gardener, professor in de literatuur aan de Colombia University in New York, krijgt van de bibliotheek van Berlijn de opdracht een aantal conversatieschriftjes van Beethoven grondig te onderzoeken. Zijn opdrachtgever is er stellig van overtuigd dat ze vervalst zijn door de voormalige secretaris van de componist.Op een dag ontmoet Gardener toevallig zijn oude schoolmakker David. Al snel blijkt dat David Beethoven op een ziekelijke manier adoreert. Ondanks het bizarre gedrag van David komt het tot een samenwerking. Een verkeerde beslissing!David zal voor niets terugdeinzen om zijn heilige missie uit te voeren: wraak!


Overweldigende thriller, meeslepend, met historische kennis van Beethoven en zijn tijd in het hedendaagse NewYork.

Wie de muziek van Beethoven kent, zal dit boek zeer graag lezen; wie het lastig heeft om biografieën te lezen, hier wrordt alles in de schoot geworpen. Hier vertelt Beethovern a.h.w. zijn levensverhaal, een zeer menselijk verhaal vol van psychische en medische pijnen. Een aanrader voor elke muziekliefhebber, maar misschien nog meer voor de leek die weinig of niets weet van het werk en het leven van  Beethoven. Graag aanbevolen!

Je kunt van veel dingen houden. En zoals zalm verschilt van een dennenbos, en Mozart van het toetje van de maand; zoals je kleinkind verschilt van een ijshockeywedstrijd..., zo verschilt ‘houden van’ van ‘houden van’!

Hoe verschillend ook, houden van heeft altijd iets van eerbied en respect, van huiver misschien. Van vertrouwdheid. Het maakt je leven zinvol en de moeite waard. Het hoort bij je. Het verbindt je met wat er is.

Alle dingen waar je van houdt zijn heel belangrijk voor je en je verliest er jezelf in.

Na Jeugdzoende en De afstammeling van auteur Almar Otten, was ik blij het derde boek van deze briljante schrijver in handen te krijgen. Nu ik het heb uitgelezen als iemand die zijn trein nog moest halen, beveel ik ook dit werk ten zeerte aan. Weer een ontknoping die je nie verwacht bij het lezen van deze thriller!

Meesterlijke pageturner over de duistere geschiedenis van een kostbaar pigment

Matt Paddinge erft na het overlijden van zijn moeder een schitterend getijdenboek. Na een reeks mysterieuze gebeurtenissen blijkt echter dat er iemand achter dit verloren gewaande meesterstuk aanzit. Als de verdwenen vader van Matt opduikt en zijn vriendin in direct gevaar komt, moet Matt razendsnel de waarheid achterhalen...

Wie niet wiedt en begiet,

van zijn groenten niet geniet.

Zo is het ook bij mensen.

De idealist in ons wil anderen gelukkig ‘maken’,

de realist in ons ‘laat’ anderen gelukkig ‘zijn’.

Je haalt het beste uit de anderen

niet door hen het vuur aan de schenen te leggen,

maar door het vuur in hun binnenste aan te wakkeren.

Bob Nelson

Heb jij dat ook al gemerkt? We leren de ander soms beter kennen door wat we lezen op een gastenboek van de één en de ander dan door wat de persoon in kwestie op zijn blog achterlaat. Men probeert op zijn eigen blog vaak buiten beeld te blijven of zich toch niet geheel bloot te geven. Maar via gastenboeken leer je wie de ander echt is, beter dan de tekten, powerpoints, foto's. Het is op die manier dat er diepe blogvriendschappen kunnen ontstaan. Of ben ik dan toch mis? Ik denk het niet.