Kindergeluk

Wij allen zijn senioren. Sommigen onder ons werken nog, maar de meesten doen dat vrijwillig. Maar hoe lang nog zal die belangeloze inzit worden gewaardeerd? Als senioren willen we na een voldoende lange loopbaan, of na een rijkgevuld gezinsleven ook wel eens volop genieten. En voor velen is bloggen een activiteit waar men even weg is van alle sleur, al biedt SeniorenNet meer dan dat. Maar wanneer de wetgevingen zo verder doorgedreven worden, dan denk ik dat we belanden zoals de man hier op de foto. Ergens vrees ik voor de mensen die nu aan hun loopbaan begonnen zijn. Ik hoop dat ook zij door goede mensen zullen worden omringd en dat regeringen zullen inzien dat de mens meer is dan een ding dat moet produceren, soms enkel in het belang van de rijken, maar nu wijk ik wel ver af zeker? Probeer te genieten, want het kan zo over zijn, en ik weet waarover ik spreek, jammer genoeg...

De winter, als die al zijn naam waardig is dit jaar, was tot nu veel te kort om veel te bloggen rond dit onderwerp dat ons toch allen aangaat zoals het weer in het algemeen. Dus toen ik mijn voorraad rond winterfoto's nog even consulteerde, vond ik nog iets wat ik jullie niet mocht onthouden. Het is trouwens nog steeds geen lente.

Bij deze ...

voor de medebloggers, al dan niet in het kader van Valentijn.

Zie ik daar ook een verboden vrucht?

TELKENS WEER ZIE IK BLOGS MAAR OOK BUTTONS WAAR EEN VROUW IN VOORKOMT. ALS MAN KAN IK MOEILIJK EEN BUTTON AANMAKEN MET EEN GEZICHT VAN EEN DAME. TOEN RECENT IEMAND VROEG OF IK SOMS FOTO'S HAD MET DAMES GREEP IK METEEN NAAR MIJN ALBUM, WAAR JE ZOWEL KUNST, FOTOGRAFIE EN DUS OOK 'VROUWEN' VINDT. HET BRACHT ME OP HET IDEE EEN PAAR VAN DEZE PLAATJES MET JULIE TE DELEN. JE MAG ZE GERUST GEBRUIKEN, OOK AL ZIJN ZE UNIEK. MAAR IK KRIJG IETS VAN MENSEN DIE ER HUN STEMPEL OP PLAATSEN EN HET EIGENDOMSRECHT OPEISEN. IK KAN HET IN BEPAALDE GEVALLEN BEGRIJPEN, MAAR GEEF TOE, ZO VELE DINGEN ZAG JE AL OP EVENVEEL SITES. DUS GENIET ALVAST VAN DEZE FOTO'S EN KAN JE ZE VOOR EEN OF ANDER DOEL GEBRUIKEN, DOEN!

Een wonder waar we veel te weinig bij stil staan. Alles is ons gegeven om niets.

We kunnen het echt niet zelf maken, en dat wonder kan zomaar tussen jouw vingers wegglijden...Genieten dus maar!

Na meer dan 36 uur zondere pc kan ik terug jullie blogs bekijken en het gastenboek tekenen. Het zal dan ook heel wat tijd vergen alles te hebben doorgenomen. Dus wanneer je mijn krabbel niet direct terugvindt, vraag ik daar begrip voor. Ik ben in elk geval blij dat mijn partner, dixit mijn pc, terug een beetje gezond is. 

Want het geeft een zinvolle invulling aan de tijd en een manier om sociale contacten te blijven  onderhouden.

Maarten.

Kansen! Elke dag is een nieuw begin. Toen je vanochtend wakker werd begon je aan een nieuwe dag met nieuwe kansen. Elke dag is namelijk een nieuw begin, en daar moet je gebruik van maken. Telkens wanneer de wekker gaat en jij je ogen opent word je wakker in een nieuwe dag. Een nieuwe dag betekent nieuwe kansen, en niets verplicht je om vandaag alles hetzelfde te doen als gisteren. Grijp de mogelijkheden die je vandaag weer aangeboden worden. Ook al begrijpen andere mensen niet dat jij het een buitenkans vindt. Het is jouw kans! Jouw dag! Iedereen een dag vol kansen!

Na jaren van intense correspondentie heb ik deze gast uiteindelijk aangeraden een fotoshoot te laten maken en zich op te geven als model, wat trouwens zijn droom was. Algauw begon hij in de modebranche met eigen ontwerpen, en niet langer in de Indische stijl, maar westers geïnspireerd. Op die manier werd hij door een  Indische muziekzender opgepikt. Vanaf daar ging het razendsnel. Hij werd gevraagd voor televisiewerk en heeft er nu dus ook een film gemaakt waar hij zelf in zingt. We zouden elkaar treffen in Calcutta, maar door zijn drukke leven moest hij verhuizen naar Bombay, net toen alle plannen gemaakt waren elkaar te zien. Ik ben gelukkig en fier dat ik deze jonge gast, Surjit Saha genaamd,  destijds heb aangemoedigd, al kon geen van beiden toen zo een toekomst voorspellen...

Ik kom hier niet voor de eerste keer, een oud meubelstuk, in een retrodecor. Steeds dezelfde sfeer. Ik drink m'n glas en vergeet de verloren spijt. Hier verdwijnt de jeugd na iedere slok. Totdat de nacht weer naar je lacht.
Als ik thuis kom grijnst de kater tot de avond, wordt het opnieuw dag bij elke teug die ik neem. Genoeg gezwegen, teveel gepraat.

die gebruikte je voor wat echt nodig was; je moest er soms voor naar de buren lopen als er geen telefoontoestel in huis was. en meestal was het de doorgever van slecht nieuws. nu geraken we van dat ding dat gsm heet, en onertussen al meerdere varianten zoals een smartphone, niet meer af. we hebben zelfs tijd te kort om alles te lezen wat binnenkomt aan berichtjes en foto's. voor velen een echte verslaving geworden die het gezinsleven sterk verstoort.... bedenkingen die ik maak toen ik dacht aan heT eerste toestel dat ik hier in huis had, en zelfs nog vele jaren op kantoor.

DANk VOOR ALLES!

want ook deze maand had reeds zijn  hoogtes en laagtes,

maar we kwamen er weer samen uit!

heb ik altijd graag vriendschapsliefde genoemd.

Wat ik hieronder achterlaat is een grote waarheid en toch is het voldoende

een lied te horen, een mens te ontmoeten na vele jaren,

een gebouw in te stappen, en alles komt tot leven,

tot dat leven dat je liefst al lang achter je had gelaten.

VANDAAG MISSSCHIEN EEN BRUTE OVERGANG SINDS VOORBIJE DAGEN. WE KUNNER ER HELAAS NIET OMHEEN. TE VEEL VAN ONZE MEDEBLOGGERS, MISSCHIEN FAMILIE, MOETEN LEREN OM TE GAAN MET DEZE VRESELIJKE AANDOENING WAAR WE ONZE GELIEFDE STILLETJESMAAR LANGZAAM VERLIEZEN. IK ZOU HIER LANG KUNNEN OVER DOORPRATEN, MAAR IEDEREEN KENT WEL VAN VER OF DICHT BIJ IEMAND DIE ZORG DRAAGT VOOR DEZE MEDEMENSEN. VOOR JE HET GOED EN WEL BESEFT, BOTS JE OP DEZE MENSEN ALS JE EEN ZIEKENHUIS OF WACHTKAMER BINNENSTAPT. MIJN GROTE WAARDERING DAN OOK DIE MOEDERLIJK DEZE MENSEN NABIJ ZIJN .... TOT HET BITTERE EINDE. OOK DAT IS LIEFDE, OF VOORAL LIEFDE!