ZEG HET

Bij het ouder worden ontdek je

dat je twee handen hebt,

ééntje om jezelf te helpen

en één om anderen te helpen...

N"Je wordt hier behandeld als een nummer ...". Het is de meest gehoorde klacht in een ziekenhuis. Maar deze maatschappij heeft van ons allen een nummer gemaakt. Kijk maar naar alle administratie die je in de bus krijgt of let maar op de info die je wordt gevraagd. Wij worden met zijn allen als clowns behandeld. Laat me maar weten in welk geval jij als nummer wordt of werd behandeld. Ik ben benieuwd. Ik denk maar aan de verkoopster achter de toonbank die vraagt: Welk nummer is nu aan de beurt?

Of toch even terug naar het ziekenhuis, waar hoe langer hoe meer bussen worden geïnstalleerd waar je een nummer krijgt om dan maar in een steriele wachtzaal je blind te staren op een scherm tot je eindelijk jouw nummer te zien krijgt. Weer eens pech voor slechtzienden of bejaarden. Ja, vul het lijstje maar aan vrienden.

Geef niet op,
ook met hele kleine stapjes tegelijk
boek je vooruitgang...
juist als je denkt, het gaat echt niet meer,
zul je zien, er gebeurt iets moois...
hou vertrouwen.

Wees gewoon die je wezen mag: zoutkorreltje, lichtgevertje!

We kennen allemaal wel mensen die de sfeer maken..., op je werk, in een vriendengroep, in de sportclub. Iemand die met zijn vriendelijkheid de stemming bepaalt op familiebijeenkomsten of tijdens een busreis

Zo heb je dus ook de zonnetjes-in-huis, de mensen die smaak geven aan de avond, aan het etentje, de camping of de wandeling. Eén is genoeg. Je hebt aan één smaakmaker, een lichtgever genoeg voor een gezellige buurt, voor een fijne flat of een prettige afdeling in het ziekenhuis.

In het evangelie noemt Jezus deze mensen ‘het zout in de pap’.

Zout en licht zijn er voor de omgeving. En dan is het niet onduidelijk hoe de smaak van het zout moet zijn: het moet naar Jezus smaken!

En het is ook duidelijk welke kleur het licht moet hebben: het moet de glans van Christus verspreiden!

Het gaat erom, dat de mensen dwars door mijn daden, door heel mijn leven heen zien wie Gód is.
Door zó te schijnen in deze wereld ontdekt men hét Licht: God.

Zout en licht … het zijn op zich maar kleine dingen. En toch belangrijk! Zijn ze er niet dan missen we ze!
Het is erg bemoedigend dat je zout niet over het hoofd kunt proeven en dat je licht niet over het hoofd kunt zien.

Wees gewoon die je wezen mag: zoutkorreltje, lichtgevertje!

Als mijn verlangen een zucht is naar jouw aanraakbaarheid,

dan wordt je adem de verbinding van onze overgave.

Beste vrienden,

zoekend naar een tekst en foto op deze feestdag van Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart, kon ik wellicht niets beters plaatsen dan deze foto. Een moeder in verwachting. Wij zijn met de familie namelijk in blijde verwachting van een nieuw 'Vanhee-tje'. Wijlen mijn broer zou fier zijn geweest met zijn derde kleinkind. Nu maar hopen dat het een zoontje is zodat de lijn VANHEE kan verder gezet worden. Want mijn neef en zijn vrouw hebben reeds twee schattige dochters. Eén van die dochtertjes, Lucie, ziet hier op de buik van de mama, bijna letterlijk op haar broertje of zusje. Lol. Vrouwen zullen wel kunnen meespreken hoe ze 'draagt'. Bij het ter perse gaan is nog geen nieuws van de ouders.

Op deze dag kan ik natuurlijk niet anders dan hulde te brengen aan onze hemelse Moeder Maria wiens hoogfeest wij vandaag vieren, zeker na mijn bedevaart naar Lourdes. Je las mijn fotoverslag tijdens de periode 11-18 mei l.l.

Ook een dankbaar woord en groet aan alle moeders en grootmoeders en allen die op deze dag "moederen" PROFICIAT! Deze proficiat alvast voor de aanstaande moeder in eigen kirng. Zo leeft mijn broer verder in een nieuw leven. Het kind op d schoot lijkt trouwens op twee druppels water op zijn eigen dochter die ons vee te vroeg verliet.

En dat de 'C' staat voor alle bewegingen die zich chrtistelijk noemen is jullie wel bekend. Heel wat organisaties hebben de C geschrapt in hun naam of hebben  gekozen voor een heel neutrale naam, weg van alle ideologie. Maar wat ik verleden week meemaakte, en ik met velen was het volgende, hemeltergend zelfs.

Overal te lande vind je een ACV-lokaal, meestal met een drankgelegenheid vlakbij. Die laatste krijgt nog steeds de naam mee zoals "DE GILDE".

Het ACV-lokaal waar ik het nu over heb, heeft een heel ruime parking, zowel voor zijn werknemers, zijn leden als mensen die er om raad komen vragen. Die parking geeft rechtstreeks toegang tot het café. Dit café is dan ook de thuisbasis voor heel velen om er wekelijks hun kaartje te leggen bij een pint of een kopje koffie.

Er wordt, gezien de vergrijzing, dan ook vaak gebruik gemaakt van de parking van het ACV-gebouw, ideaal voor ouderen en minder-validen. De uitbater houdt er dan ook een spaarcentje aan over, al zal hij er niet rijk van worden. Maar ook dat lijkt nu verleden tijd.

Want verleden week werd iedere wagen die de parking van het ACV-gbouw opreed, duidelijk gemaakt dat hij die parking niet langer op mocht. Het blijkt een maatregel te zijn ,genomen door de mensen in hun ivoren toren daar ergens in Brussel. De parking is nu uitsluitend voor de diensten van het ACV. Ouderen en mindermobiele mensen kunnen het dus vergeten, want er kan niet eens geparkeerd worden langs de straat. Het betekent meteen het einde van een wekelijkse ontspanning voor tientallen mensen.

Ongehoord dat precies een organisatie die de C hoog in het vaandel voert, juist deze mensen niet langer toelaat; ongehoord! Ik wilde dit even kwijt en ik ben de enige niet, want een persoon met een beperking die er af en toe zijn pint komt drinken om nog wat sociaal contact te onderhouden, mag ook niet meer met zijn wagen op die parking, en hij woont er recht tegenover!

IK ZAL HET NOOIT BETREUREN

DAT IK OUDER WORD.

IK KEN ER TE VELEN

DIE DIT VOORRECHT

NOOIT HEBBEN GEHAD.

Zei een lege fles tot een andere lege fles: "Vul mij."
Antwoordde hierop de tweede:
"Ik ben leeg, vullen kan ik je nu niet,
wel wil ik er nu vol-ledig voor je zijn."
En ... juist door het toegeven van eigen nood
voelde ze verrast zichzelf vredig volstromen.

Wacht niet tot morgen
om wie ontmoedigd is
een hand te reiken
want jij kunt 'n nieuwe horizon openen
en voor hen een houvast zijn.

Wacht niet tot morgen
om wie zich alleen voelt
gastvrij te ontvangen
want jij kunt luisteren
en een toevertrouwd geheim bewaren.

Wacht niet tot morgen
om wie het uitstekend doet
van harte te feliciteren
want wellicht mist hij jouw aanmoediging
om in zichzelf te geloven.

Wacht niet tot morgen
om de mens te danken
die onnoembaar veel voor jou betekent
want dit woord van dank
brengt jullie dichter bij elkaar.

In onze wereld is veel leed.
Ouders kennen pijn:
hun kinderen gaan andere wegen
dan die welke zij zich hadden gewenst.
Kinderen weten niet waar naartoe.
Hun ouders zijn gescheiden.
Ze worden opgevoed zonder geborgenheid.

Er zijn mensen zonder werk.
Ze voelen zich minderwaardig.
Ze hebben het gevoel
niet meer bij te dragen
aan onze samenleving.

In onze wereld is er het leed
van armoede, van eenzaamheid,geweld
We mogen en we kunnen
onze ogen er niet voor sluiten.
Pijn en lijden om het leven
dragen we met ons mee
als een ongewilde erfenis.

Geraakt door het lijden van de wereld
wordt ook onze solidariteit gevraagd.
Zoals Jezus leven bracht,
zo mogen ook wij leven worden.
Ons naaste-zijn kan anderen opwekken,
nieuwe toekomst schenken.
Christenen zijn 'geraakte' mensen,
die laten zien wie God is.

Pére Jacques Hamel werd de eerste martelaar......

Vandaar een klein eerbetoon aan deze merkwaardige prieter.

MET DEZE WOORDEN BEGON MIJN BLOG

VANDAAG SCHRIJF IK NOG STEEDS ONDER DEZE INSPIRATIE

AL DAN NIET GELOVIG ONDERBOUWD.

DANSEN IN DE SCHADUW ZOU JE HET KUNNEN NOEMEN....