Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

akke.beakke.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Laat me alleen...

Het zijn de woorden van twee vrienden die ik al jaren ken. Mensen die langdurig ziek zijn en het meestal niet laten merken. Ze staan op en hervallen, maar ze lachen en ze trekken zich op aan de muziek. Maar eens helemaal alleen, vloeit er een  traan, of wenen ze een nacht lang... De ene strijdt al vijftien jaar tegen kanker, de ander lijdt bijna al twintig jaar aan de ziekte van Parkinson. Dan gebeurt het dat ze zeggen: Laat me nu maar alleen...

2124017-fb9e773c30a8c94514156f848edc434c.jpg


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

10 reacties op dit bericht

Dini28 februari 2018 om 19:09

Dinicreatief

kcbku8i3lnq.jpg

Dag Maarten,ja het leven is soms erg hard.Wens je toch een fijne avond, lieve groetjes Dini

annytje28 februari 2018 om 11:04

Voormiddaggroetje Maarten,Mooi plaatje en schrift erbij.....Laten blijken of niet de mensen begrijpen het toch niet,tot ze er zelf voor staan!!!!

Fijne_woensdag.jpg


Van ieder mens die je ontmoet kan je iets leren,
denk eraan dat ook mensen naar U opkijken.
Vriendelijke groetjes
VAN ANNYTJE xx

Nikki28 februari 2018 om 10:02

Wens je een fijne Woensdag blogmaatje

Goeie morgen Maarten ik laat nooit mijn pijn merken aan iedereen
jeyw0vp3p4.jpg
Met een warme groet en een lieve lach
wens ik je van harte een prachtige dag
geniet in alles wat je doet
Nikki
annie28 februari 2018 om 09:59

Dag Maarten

hfqlxl8eh5m.png
Even een bezoekje, met koude zonnige groetjes
Gerda28 februari 2018 om 09:35

Veel sterkte voor je vrienden Maarten

ouzfxqm.png

We wensen u een heel fijne dag

Lieve groetjes Gerda & Elza

noella28 februari 2018 om 08:20

woensdagsegroetjes

Image Hosted by uploader.be
1 blog
Image Hosted by uploader.be
Herbert28 februari 2018 om 08:12

Goeiemorgen Maarten

Paar dagen terug kreeg ik een mailtje van Elfje (Ella ) waar in stond te lezen dat het haar laatste bezoekjes was daar zij had vernomen via een email dat ik met iedereen ruzie zoek en mijn blog gebruik voor aandacht te krijgen is dit weer een nieuwe manier om mensen hun vrienden af te nemen of is het een nieuwe form van pesten,wie mailt nu naar elkaar om dit te schrijven ik heb Ella de vraag gesteld maar kreeg geen antwoord meer.Ik stel mij de vraag wat ik fout doe ik antwoord enkel als ik een mailtje krijg en dat is zelden ik plak en schrijf onder mijn gastenboek plaatje nooit veel waarom kiezen ze mij steeds om over te schrijven ik laat iedereen met rust.Verder schreef Ella wat een geluk dat ik dat niet doe groetjes Ella.Hoe is het mogelijk gaat na een tijdje van rust het spel weer opnieuw beginnen?

dvo5kcx3s.gif

Het is weer ijskoud weer maar liever koud dan elke dag regen en wat is de natuur mooi.
Ingrid28 februari 2018 om 07:48

Dag Maarten

fhivpzotg2v..gif 1.gif

Heel triestig van U twee vrienden Maarten een mens zou dat in zijn korte leven 

niet mogen mee maken maar wie zijn wij ???

Alweer zitten we midden in de week en gelukkig bijna van die
koude vanaf ik hoop dat jullie het allemaal goed stellen ?
Toch nog deze fijne woensdag gewenst Liefs Ingrid.

Diana28 februari 2018 om 07:04

Lieve groetjes dikke knuffel dat heb ik ook maatje

8sepshbl.png
Noorderwind bij volle maan,
kondigt een strenge winter aan.

cahdss.gif 
Patty_en_freddy 28 februari 2018 om 01:59

Midweeksegroetjes

animaatjes-woensdag-1211196.gif

Vriendschap kun je niet kopen maar zorg
 dat je het verdient. Als iemand hulp komt
zoeken toon je dan een ware vriend.
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel
van onze  kapoentjes.

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Een omwenteling ...

Niet wij hebben God bemind, HIJ heeft ons het eerst bemind.
Wie denkt dat hij zelf kan beminnen, denkt nog dat de zon rond
de aarde draait. hij is nog uit de tijd van voor Copernicus en Gallei.
Het centrum zijn niet wij, maar God.


HIJ is de zon en wij de planeet, of eerder nog een kleine maan van een grote planeet.
Wie altijd zegt:"ik heb God lief en ik doe alles voor Hem", kan niet
anders dan in een impasse geraken waar hij niet meer uitkomt.


Hij wordt ontmoedigd of hij wordt hoogmoedig.
Ontmoedigd omdat het "ik"vermoeid raakt, omdat het dagelijks
ondervindt dat het faalt. Wie kan rechtop blijven op het slappe koord
van eigen krachten? Ofwel verdwijnt hij in de illusie van eigen volmaaktheid.


Er is maar een uitweg: naar God gaan en Hem erkennen als het
centrum. HIJ doet het. Jezus had het al lang gezegd: "Zonder MIJ kun je niets!"

- Hieruit bestaat de liefde, niet wij hebben God liefgehad,
maar HIJ heeft ons liefgehad, en HIJ heeft Zijn Zoon gezonden om
onze zonden uit te wissen", ( Joh.4,10)


Kom, Heer Jezus, en bemin mij.....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:43 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

24 FEBRUARI

Geachte vrienden medebloggers, eerst en vooral van harte dank voor de fijne reacties de voorbije dagen op mijn blog, via welke weg dan ook. Verder kan ik u meedelen dat de gezondheidstoestand van vader de goede kant opgaat, en hij er ook duidelijk veel beter uitziet. Nu hij begint te klagen over kleinigheden is dat meteen een goed teken, al verlangt hij asap zijn rollator te gebruiken en ziet hij uit naar zijn fiets. Eigenlijk dit korte bericht daar wij elkaar weinig of niet zullen 'zien', daar ik een begrafenis dien bij te wonen, en de overige tijd al vlug gespendeerd zijn.  Ik laat jullie dan ook zomaar nog een foto na uit mijn rijk album.

Groeten en dank,

Maarten



2123165-4496ac3c26f25f49e3652f865bade349.jpg


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

De kracht van vriendschap

Goede vrienden of vriendinnen
helpen je om het belangrijke
terug te vinden als je het kwijt bent...
jouw glimlach, jouw hoop, jouw moed.


Vriendschap bezit een onnoemelijke kracht,
het is een lichtpunt in donkere momenten,
ze biedt je een veilige haven, ze geeft troost
en maakt het leven zoveel mooier.



2122613-a919330883dc98819ffd84d589bc5b0e.jpg


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

De Erfgenaam - Charles DEN TEX

Breder Weltmann is erfgenaam van een groot vermogen dat zijn familie heeft opgebouwd toen kolenmijnen winstgevende ondernemingen waren. Zijn familie bezat de eerste en laatste mijn in Zuid-Limburg. Nu woont hij in het grote huis op het grote landgoed totdat op een dag zijn huis in brand staat en wordt verwoest. Hij heeft geen idee wie de brandstichter is. Dat wordt ook niet duidelijk als hij, op bezoek bij zijn neef, zwaar wordt mishandeld. Langzaam aan blijkt een en ander met het verleden te maken te hebben en Breder gaat op onderzoek in oude mijnarchieven en op reeds lang afgesloten plaatsen. De langzame omwenteling van naïeve, aarzelende en bange man tot een tot actie bereide en besluitvaardige hoofdpersoon is door de schrijver op overtuigende wijze neergezet. Met daarnaast flink wat raadsels in een door roddel en achterklap beheerst Limburgs dorp, waar corruptie en vriendjespollitiek aan de orde van de dag zijn en waar een buitenstaander buitenstaander blijft. Die sfeer is raak getroffen en levert voldoende spanning op. Een knappe roman.

Adembenemend spannend!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Bij een overlijden.

Verleden donderdag werd een goede collega en verre buur ten grave gedragen. Op de vooravond van deze uitvaart kwam een overlijdensbericht binnen van een wijze dame die in haar streek een monument wordt genoemd. Deze beide overlijdens, zo kort op elkaar brachten me bij deze gedachte.


Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan, en niet
terugkeren.

Je blijft iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven.

Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.



2121426-35d581ee03df56984bb9af6f38935fcf.jpg

2121426-1b9ba9bea38d1e902a8208f3402611c9.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:27 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

LIEFDE

 

TIJDENS ZIEKTE



2120932-0b6b705df3fb5d2c358a81f2c17c3839.jpg

  EN VADER KAN DUS TERUG RECHTOP ZITTEN; HADDEN ZE MAAR WAT TIJD GENOMEN OM HEM BETER AAN TE KLEDEN,  MAAR HIJ IS ER NOG; WEL EEN VERSCHIL SINDS VERLEDEN JAAR. LIEFDE IS TE ZIEN IN DE HANDDRUK.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 11:55 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

HET EINDE VAN EEN HUIS

Een huis dat achterblijft, is als een tafel na een feestmaal. Met aangekoekte restjes geluk op de borden en wat verschaald verdriet in de glazen.


Ik heb weleens de kamerplanten water gegeven als de buren met vakantie waren. Altijd vreemd om in een stil huis te komen, waarvan de bewoners tijdelijk elders zijn. Ze hebben alles zo goed mogelijk opgeruimd voor hun vertrek, maar er blijven sporen van hun aanwezigheid achter: een verloren speelgoedfiguurtje onder de zitbank, een halve strip pilletjes op de vensterbank, een eenzaam geldstuk en een paar winkelbonnetjes op het aanrecht.
Soms voelt zelfs kijken naar de wachtende meubelen aan alsof je een indringer bent.
Nog erger is het om je ouderlijk huis binnen te gaan nadat je ouders er voorgoed vertrokken zijn. Ze hebben niet opgeruimd, want het leven groeide hen al enkele jaren boven het hoofd, al lieten ze dat niet merken of konden wij het niet zien. Er liggen dingen in lades die daar helemaal niet horen: oude haarspelden bij de administratie, postzegels bij de taartvorkjes.
Het plan is dat we gaan meenemen wat we kunnen gebruiken, maar de moed zinkt ons in de schoenen: niemand wil die verdorde, scheve cactussen, die hoge katoenen onderbroeken, die stapel lege eierdozen.
We komen niet verder dan het leegmaken van de ijskast.
Thuis bekijken we onze eigen spullen met nieuwe ogen. Het hele nest dat we om ons heen verzameld hebben, zal ooit ontmanteld worden, en dat voelt nu al een beetje koud.
Ieder mens heeft een plek nodig om gelukkig te zijn, alleen of samen met wie hem lief is. Vertrouwde voorwerpen helpen om de scherpe kantjes van het leven de baas te kunnen.
Dat is een troost.
Al die spullen, hoe lelijk en versleten ze nu ook ogen, hebben hun waarde bewezen: ze hebben mijn ouders helpen overleven, al die jaren van hun lange leven samen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:09 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

ELINE

Op 11 februari zou mijn nichtje 32 jaar gworden zijn. Ze verliet ons helaas veel te vroeg. Mijn broer heeft hAar dood nooit kunnen plaatsen en heeft haar kort daarop gevolgd in de dood. Zie maar de rechterkant van blog. Ze zag zo graag mijn ouders.


2119742-f4126fc390a7580d5b45f4af1ee6164e.jpg



2119742-507b5cc1f61d8ce283839b5f6f150fdd.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 12:13 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

LOURDES

Zondag 11 februari is het 160 jaar geleden dat in Lourdes Maria verscheen aan Bernadette.


Ook nu na 160 jaar is de boodschap van Lourdes nog steeds actueel en we mogen zien dat mensen vanuit de gehele wereld de weg naar Lourdes vinden, om daar geraakt te worden. Men mag daar een stuk blijdschap in geloof ervaren, kracht en ondersteuning voor hun leven. Het is een plaats van hoop en bezinning en tegelijkertijd door de onderlinge contacten ook van warmte en vriendschap, van christelijke naastenliefde.



2117685-80548e85898f76a9bb4e72b59bab2322.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

JEUGDTRAUMA

Wie herinnert zich nog de oude 'meesters', leerkrachten lager onderwijs zeg maar. Zij die met harde hand en metalen latje regeerden. Wel daarover gaat het volgende. Het jongetje op zich was wel erg slim maar een beetje schuchter. Toen het voelde dat het naar het de grote wc moest gaan, stak het zijn vingertje op. De meester reageerde met: 'Vinger naar beneden, jij!'. Het jongetje neep zijn beentjes toe en na nog wat gewacht te hebben, stak het jongetje nog eens zijn vinger omhoog. "Meester, meester". Maar de meester negeerde het jongetje compleeet. Toen voelde het jongetje het warm worden in zijn broekje. juist op dat moment vroeg de  meester: 'Ja, wat is er met u aan de hand?!" De meester kwam naderbij en beiden merkten dat het te laat was...

Tachtig jaar later is dit jongetje een oude man geworden, maar volop bij zijn verstand. De man zit in de zetel en roept naar een verpleegkundige in het rusthuis, nadat hij al een paar maal op de bel had gedrukt om hulp te vragen. Hij wil niet zoals hij kind was, weer in zijn broek moeten doen, en vraagt het dus al op tijd in geval van. Hij herinnert zich nog levendig de schaamte van toen, en dat zal hem nu niet overkomen. Als de oude man dan toch niet naar het toilet kan gaan, dan denken de verpleegkundigen al gauw dat hij om aandacht vraagt, en laten ze hem later langer wachten. Maar dit is verre van toneel. Veel later , in het ziekenhuis, zorgt hij ook dat men hem op tijd op het toilet plaatst.

Het heeft lang, heel lang geduurd, voor de link gelegd werd tussen het heden en verleden; al had vader het verhaal van de meester recent vaak verteld aan ons! Want dat jongetje is mijn vader...

Het is dus belangrijk wat en hoe je iets zegt aan kinderen! Nu moet ik hier wellicht geen tekening bij maken.Mijn vader  heeft er dus een trauma aan overgehouden, aan die meester en zijn 'gezag'.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Reactie op ziek zijn………..

Ernstige ziekte roept angst op bij de omgeving.
Niet alleen angst voor besmetting.
Ook angst voor pijn, voor ontluistering,
voor overlast, voor onmacht, voor kwetsbaarheid,
voor lelijkheid, voor dood.

Uit die angst komen vreselijke reacties voort.
Gezonde mensen ervaren nog steeds een drempel
om in de buurt van een zieke te komen.
Wie ernstig ziek is, wordt gemakkelijk gemeden.

Het verdriet van een zieke is daardoor een dubbel verdriet.
Naast de pijn om de ziekte zelf, is er de pijn om de reactie.
Isolement doet pijn, onbegrip doet pijn, veroordeling doet pijn,
het gevoel tot last te zijn doet pijn, schaamte doet pijn.

We helpen de zieke niet alleen door de ziekte te genezen,
maar ook door onze reactie te genezen.
We kunnen leren ontroerd te worden en geraakt.
We kunnen bij onszelf denken:
ik ben bang en daarom dreig ik je uit de weg te gaan
maar dat wil ik niet. Ik ben bij je.

Tussen twee uitersten staan we.
In ons vermogen liggen wreedheid en mededogen.
We kunnen iedere zieke die ons beangstigt,
uit ons leven wegjagen.
We kunnen ook over onze angst heen contact maken
en zieken behoeden voor isolement.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten