24 FEBRUARI

Goede vrienden of vriendinnen
helpen je om het belangrijke
terug te vinden als je het kwijt bent...
jouw glimlach, jouw hoop, jouw moed.

Vriendschap bezit een onnoemelijke kracht,
het is een lichtpunt in donkere momenten,
ze biedt je een veilige haven, ze geeft troost
en maakt het leven zoveel mooier.

Breder Weltmann is erfgenaam van een groot vermogen dat zijn familie heeft opgebouwd toen kolenmijnen winstgevende ondernemingen waren. Zijn familie bezat de eerste en laatste mijn in Zuid-Limburg. Nu woont hij in het grote huis op het grote landgoed totdat op een dag zijn huis in brand staat en wordt verwoest. Hij heeft geen idee wie de brandstichter is. Dat wordt ook niet duidelijk als hij, op bezoek bij zijn neef, zwaar wordt mishandeld. Langzaam aan blijkt een en ander met het verleden te maken te hebben en Breder gaat op onderzoek in oude mijnarchieven en op reeds lang afgesloten plaatsen. De langzame omwenteling van naïeve, aarzelende en bange man tot een tot actie bereide en besluitvaardige hoofdpersoon is door de schrijver op overtuigende wijze neergezet. Met daarnaast flink wat raadsels in een door roddel en achterklap beheerst Limburgs dorp, waar corruptie en vriendjespollitiek aan de orde van de dag zijn en waar een buitenstaander buitenstaander blijft. Die sfeer is raak getroffen en levert voldoende spanning op. Een knappe roman.

Adembenemend spannend!

Een huis dat achterblijft, is als een tafel na een feestmaal. Met aangekoekte restjes geluk op de borden en wat verschaald verdriet in de glazen.

Ik heb weleens de kamerplanten water gegeven als de buren met vakantie waren. Altijd vreemd om in een stil huis te komen, waarvan de bewoners tijdelijk elders zijn. Ze hebben alles zo goed mogelijk opgeruimd voor hun vertrek, maar er blijven sporen van hun aanwezigheid achter: een verloren speelgoedfiguurtje onder de zitbank, een halve strip pilletjes op de vensterbank, een eenzaam geldstuk en een paar winkelbonnetjes op het aanrecht.
Soms voelt zelfs kijken naar de wachtende meubelen aan alsof je een indringer bent.
Nog erger is het om je ouderlijk huis binnen te gaan nadat je ouders er voorgoed vertrokken zijn. Ze hebben niet opgeruimd, want het leven groeide hen al enkele jaren boven het hoofd, al lieten ze dat niet merken of konden wij het niet zien. Er liggen dingen in lades die daar helemaal niet horen: oude haarspelden bij de administratie, postzegels bij de taartvorkjes.
Het plan is dat we gaan meenemen wat we kunnen gebruiken, maar de moed zinkt ons in de schoenen: niemand wil die verdorde, scheve cactussen, die hoge katoenen onderbroeken, die stapel lege eierdozen.
We komen niet verder dan het leegmaken van de ijskast.
Thuis bekijken we onze eigen spullen met nieuwe ogen. Het hele nest dat we om ons heen verzameld hebben, zal ooit ontmanteld worden, en dat voelt nu al een beetje koud.
Ieder mens heeft een plek nodig om gelukkig te zijn, alleen of samen met wie hem lief is. Vertrouwde voorwerpen helpen om de scherpe kantjes van het leven de baas te kunnen.
Dat is een troost.
Al die spullen, hoe lelijk en versleten ze nu ook ogen, hebben hun waarde bewezen: ze hebben mijn ouders helpen overleven, al die jaren van hun lange leven samen.

In deze maatschappij hebben we alleen maar oog voor onze peroonlijke gevoelens. We zouden ons voor andere dingen moeten interesseren. De milieuvervuiling, het atoomgevaar, de honger in de wereld... Juist omdat we geen honger hebben, maken we ons druk over ons privéleven. Onze grootouders moesten van 's morgens tot 's avonds laat op het land werken voor een karige maaltijd, en dachten niet aan trauma's, hadden ze die eigenlijk wel?

Deze vraag werd me vaak gesteld de laatste tijd, en ik dank dan ook voor jullie medeleven, jullie gebed, jullie bemoediging. We waren vader inderdaad bijna kwijt, zeker toen hij het bewustzijn verloor en in allerijl gereanimeerd moest worden. Ik hoorde toen al zeggen dat het een kwestie van tijd was, tot één van de organen het begaf. We hadden er ons al op ingesteld, maar de ernst van de toestand nog niet meegedeeld aan moeder. Het mag een wonder heten hoe hij dan aansterkte en we die angst aan de kant mochten schuiven. We vonden het moment gekomen om moeder hem te laten bezoeken. Veertien dagen later dus ging moeder bij hem op bezoek, en hij zat rechtop in de zetel, aandachtig het wereldkampioenschap veldrijden volgend. Zijn stem was nog heel zwak, maar hij herkende iedereen, niet eens verward. Gisteren kregen we dan een telefoon van het ziekenhuis dat vader terug mag naar het woon- en zorgcentrum. Goed nieuws dus, maar wat een rollercoaster aan emoties de voorbije tijd, als je er nog de verkoop van het huis meerekent. Moge hij nu verder herstellen in zijn gewone omgeviing waar men vooral tijd heeft om hem eten te geven en  om hem bij toiletbezoek te helpen. Moeder zal blij zijn weer samen te zijn met haar man, ook al zal haar nachtrust wellicht niet meer dezelfde zijn, maar het is een kranige vrouw.

Als in een park het lichaam van een dakloze is gevonden en een getuige beweert dat skinheads de oude man in elkaar hebben geslagen, lijkt er geen diepgaand politieonderzoek nodig te zijn. Alleen de identiteit van het slachtoffer moet nog worden vastgesteld: de taak van inspecteur Petra Delicado. Maar Petra gelooft niet in de skinheadtheorie. De honkbalknuppel bij het lichaam verklaart namelijk niet waarom de man een schotwond in zijn hoofd heeft. En de splinternieuwe laarzen lijken ook niet helemaal in het beeld van een doorsneezwerver te passen.

Eindelijk tijd terug een boek te lezen, heb af en toe gelachen..