ANDERS

ANDERS
ONTMOETEN
ONTMOETEN.
HET ZANDPAARD.... Ja, soms moet een mens een titel bedenken om iets proberen weer te geven op een blog, maar bij het lezen van de bovenstaande roman wilde ik gewoon een paar citaten weergeven die elk op zich een dagelijkse gedachte kunnen zijn.
In elk geval kan ik het boek op zich ten zeerste aanraden; het werd me zélf sterk aanbevolen en ik heb het dan ook in één ruk uitgelezen. ... Hoe mooi LIEFDE kan zijn ...
Hier dan een paar rake "slagzinnen" ....
"DE ENIGE ECHT VRIJHEID DIE WE HEBBEN ZIT IN ONS HOOFD."
"GA HET ONHEIL NIET UIT DE WEG ALS JE ER IETS KUNT TEGEN DOEN,
MAAR ALS JE HET NIET KUNT, GA DAN."
"GELUK HANGT VAN NIEMAND ANDERS AF DAN VAN JEZELF."
En wanneer ik deze nu nog eens neerschrijf denk ik aan een paar blogvrienden maar in eerste plaats aan mezelf, zo een tijd terug.
Wie de blog of het ventje hierachter kent, zal weten waar ik het over heb.
Maar nu maar naar de bib :
Het zandpaard door Adam Armstrong
wat brengt het op?

"Dat brengt allemaal geen aarde aan de dijk"
" Je bent altijd maar bezig met het kadertje"
"Hoe lang zal je nog in die boeken zitten dromen?"
Aan deze uitspraken moest ik denken wanneer iemand me vertelde dat internetten en het seniorennet toch niets wezenlijks opbrengt, of "Daar zal je straks geen aardappelen mee uit de grond halen".
De persoon wilde me gewoon maar zeggen dat ik altijd maar om het bijkomstige begaan ben, maar is dat wel zo? Misschien is er inderdaad een groep senioren (en ook anderen nota bene) die met hun handwerk in tuin of veld meer resultaat ZIEN waar de rest niets meer dan dromerij lijkt.
Zelfs vertellen over hoe goed ik me voel op het seniorennet leek de persoon helemaal niet te boeien, integendeel ... RESULTATEN wilde hij zien, geen cijferkes.
En toch ben ik er nog steeds en meer van overtuigd dat zelfs deze virtuele wereld vruchten kan voortbrengen al zullen ze niet zo zichtbaar en tastbaar zijn als "de vruchten der aarde".
Al benijd ik de mensen die met hun handen het land bewerken, kunstzinnige dingen maken, of gewoon sterk technisch aangelegd zijn.
Maar is alles wel echt meetbaar?! Kijk maar eens naar de kring die je zelf om je blog hebt opgebouwd of die je genegen werden door een woord, wat "dromereij", een mooie tekst.
En zo was ik weer even in boeken aan het dromen, maar het deed me deugd en wat het opbrengt ... dat zullen we ooit nog wel ondervinden.... Hoop ik toch van harte!
Tot ziens!
trouwen

"TOEN MENSEN VROEGER TROUWDEN, WAS DAT VOOR 20 JAAR, DAN GINGEN ZE DOOD. MET WAT MALCHANCE BEN JE NU VOOR 60 JAAR GETROUWD, DAT IS
DRIE MAAL LEVENSLANG.
(dit kan ik inderdaad uit zijn kontekst halen en het dan als goede grap afdoen)? MAAR professor Rik Torfs gaat verder):
MENSEN VERANDEREN, TIJDEN VERANDEREN, MAAR WAARDEN EN GODSDIENSTEN BLIJVEN. IK DENK, HOOP DAT DE WAAIER VAN GELOOFSVORMEN BREDER ZAL WORDEN ... KWESTIE DAT MENSEN ZICH LATEN GEGREPEN WORDEN DOOR HUN GELOOF".
geen liefde
En toch kwam internet niet alleen :
Souvenirs



Zoveel mensen, zoveel zorgen.
’t Was zo gisteren, ’t is zo morgen.
Elk draagt zijn eigen kruis.
Groot, of klein als een luis.
Maar wat heet klein
als wat men draagt niet draagbaar kan zijn?
Soms is het ondraaglijke gewicht.
Lichter dan licht.
Niet vatbaar
zwaar.
En niemand merkt.
Hoe het ongrijpbare wordt verwerkt.
Het grote kruis, zichtbaar lastig om dragen.
Pijn is een gewicht gevuld met vele vragen
kwaad worden
HOBBY
Ik hou van schrijven,
Ik hou van praten,
Ik hou van mensen … zegt een stem op de radio.
Ben ik dat ook niet?
Wat zijn je hobby’s vraagt men me . En dan weet ik het niet.
Of toch: Ik hou van mensen, van mensen die gelukkig zijn, van mensen die ik gelukkig mag maken door een woord, een handdruk, een brief …
Ja, ik hou van schrijven.
Maar schrijven doe je nooit in je eentje, je doet het voor iemand, het beste wensend voor die andere, die goedbekenden of de voorlopige vreemdeling, die misschien vriend kan worden. Want ook ik verlang ernaar zelf bemind te worden; een plotse telefoon, een brief die je echt niet had verwacht.
Ja, mensen en relaties zijn belangrijk in mijn leven.
Het is een vreemdsoortige hobby, maar ik leg er graag mijn diepste zelf in – van hart tot hart – en dat is dan ook zo kwetsbaar, maar telkens is respons gekomen.
Schrijven doe ik niet alleen, maar ook vanuit een doorleefde gelovige invalshoek, zonder wel iets te willen opleggen.
Is het dat misschien wat onze mensen verwachten, iets meer dan alle banaliteit en dagdagelijkse dingen?!
Komt vandaar die grote respons, maar blijf ik ook daardoor zo lang met hen begaan, éénmaal ze mijn leven hebben verlaten?!
Houden van mensen kan zo mooi zijn, zo direct, zo vredegevend, maar het laat je nooit los,
… net als een echte hobby.
LichaamsschoonheidBeste blogvrienden,
Naar aanleiding van foto's en teksten hieronder over Naakt en Anders heb ik ooit iemand gevraagd waarom we ons zo sterk aangetrokken voelen bij het kijken naar naakt.
En ik moet u zeggen dat ik nog nooit eerder zo een mooi antwoord heb gekregen dat ik het u vandaag wil meegeven. Ik heb het al die tijd bewaard in mijn documenten maar misschien past het juist in deze context dit met jullie te delen.
Het fenomeen van de verschillende affiniteiten en affectiviteiten is voor mij een diep, maar mooi mysterie, even diep en mooi als bvb. de muziek. Tussen haakjes: kunt u een vrouwelijke componist noemen? Omdat het een mooi mysterie is, is het voorzeker een bron van waarheid, goedheid en schoonheid. Eerlijkheid in de beleving van dit mysterie is daarom belangrijk: hoe eerlijker, hoe heerlijker (waarheidsdimensie). Dankbaarheid omdat dit mysterie ons zalvend overkomt (dimensie van goedheid: God is als vader ondermeer ook 'man'). Lieflijke deugd ten derde omdat we altijd weer verliefd worden op een onuitsprekelijk goddelijke verschijning (schoonheidsdimensie). Het mysterie mag ons niet driemaal onevenwichtig maken (te streng, te los, verblind), maar evenwichtig gelukkig binnen een zeer boeiende wereld
Naaktmodellen
Ere wie ere toekomt; de inspiratie die ik vond voor onderstaande tekening komt van de schilder (v).
Haar werk kan je terugvinden op haar blog:
https://blog.seniorennet.be/klaartje
ANDERS
Geïnspireerd door een Nederlandse schilder (V!)op haar blog enerzijds en een ongehoorde schreeuw van een beginnend dichter, graag deze combinatiepublicatie (een woord van het momenet!)
Wie zal mij ooit mogen bevrijden
Van dit onzichtbaar innerlijk lijden
Wie zal ik durven strelen
Met wie mag ik dit delen
Waar ik mijn zin op heb gezet
Komt niet voort uit een gebed
Maar een gevoel van diep van binnen
Brengt me buiten alle zinnen
Mijn zinnen zijn vaak afgeleid
Van zinnen vol gevoelens
Mijn handen worden afgeleid
Naar duistere gevoelens
Ik zoek nog steeds diep in mezelf
Wat ik oprecht daar voel
Ik vind het niet bij iedereen
Weet jij wat ik bedoel
Verleidelijk is menig man
Maar ik weet dat het niet kan
Aangeraakt te worden in het spel
Bezorgt me zo al kippenvel
Het is daarom niet op te schrijven
En dat zal ook wel zo blijven
Iets wat ik niet voel voor een vrouw
Vind ik dit misschien bij jou
Groet
MAX
Beminnen is
slaap zacht
meditatief moment
dagelijkse gedachte
RESPECT EN WAARDERINGGeachte blogvrienden,
Men noemt me "bedrijfsleider met literaire ambities" of nog misschien "dokter" of "prriester" of "iemand die toch anderen wil helpen".
Allemaal mooie complimenten waar ik mezelf wel ergens in herken en waardoor ik er via het seniorennet nog sterker ga in geloven. Maar het zijn wel levende mensen van dichtbij of veraf die mee gestalte geven aan die droom over vriendschap en liefde.
Alles wat ik noemde vind je terug doorheen de verschillende bijdragen waar ik volledig achtersta, zeker ook achter deze gedachte die ik aangepast en bijgewerkt doorgeef van onze blogvriedin Karin.
Of ik nu die priester ben , die dokter, de bedrijfsleider, of gewoon een vriend voor jou ... IK WIL ER ZIJN VOOR JOU, zoals ik het hier en ook al elders probeerde
Van elke mens,
die ik in mijn leven ben tegengekomen,
heb ik mogen leren.
Ik verdien respect en waardering
van de ander te ontvangen
en geef dit zelf ook.
Ik verwacht niets van een ander.
Ze kunnen alleen maar zijn wie ze zijn
en niet wat ik denk
dat ze zouden moeten zijn.
Ik gun de ander de ruimte en
neem tijd voor de mijne
al heb ik dat laatste moeten leren!
De eenzaamheid is mijn vriend
al mag die eenzaamheid niet te lang duren.
Maar in de gegeven tijd wil ik
geholpen worden iemand te worden
zodat ik nog
meer kan geven dan nemen
en met blijdschap kan genieten en ontvangen.
Het kan zijn, dat er mensen afvallen,
daar zij mij niet accepteren in mijn zijn.
Er zullen altijd nieuwe en betere komen- of anderen,
om iets van te leren.
Elkaar de ruimte geven
is voor mij iets heel bijzonders
haast heilig al kan men zich achteraf soms naïef voelen
maar
In een relatie geeft dit
een enorme mogelijkheid tot groei
en bloeit deze op,
met kleine pasjes.
Soms is dit voor anderen niet goed te begrijpen;
als zij uit liefde komen
krijgen zij inzicht in mijn gevoel.
Dit hoeven ze niet te begrijpen
of te volgen,
maar zullen mij respecteren,
zoals ik ben of wil zijn.
Ieder mens is een eigen ik
en mag op zijn beurt,
zijn eigen gevoel volgen.
Sluiten wij niet op elkaar aan,
dan is dit mogelijk en gaat ieder zijn eigen weg.
Ik houd erg veel van mensen,
ondanks dat er enkelen waren,
die mijn vertrouwen
hebben beschaamd en misbruikt.
Ook dit heb ik zelf in stand gehouden.
Ik ben niet boos op die anderen
heb het ze ook vergeven,
omdat ik ervan heb mogen leren.
Het leven is net zo mooi als dat ik dat zelf wil zien,
voelen en genieten.
Maar soms kun je dat pas zeggen na langere tijd
want tijd heelt NIETS.
Toch wil ik ook nog steeds in
de gedachten van anderen meekruipen
om een beetje te begrijpen
hoe zij denken en daardoor
de band met hen verstevigen.
en ik leef nu.
U ?
sta en leef
in het NU
Devotieruimte Lievens

Pater Lievens
Even zien of ik in aansluiting van het berichtje een foto kan plaatsen over het "begraven" van de rechterhand van onze grote Indiamissionaris Constant Lievens.