zullen we deze mensen nog lang op deze manier zien!

onze rustdag

Het was jarenlang mijn werkplek, maar misschien het voornaamste: ik ben er geboren!

in deze barre Coronatrijden...

Met deze titel stamp ik een open deur open, want inderdaad wat we nu meemaken lijkt verre van de winters die we ooit hebben gekend. Ik dacht er aan toen ik een paar blogbezoekjes deed gisteren. Ik dacht ineens hoe ik in de lagere school elke winter de spleeplaats als een wit tapijt zag - trouwens ook de wegen waar wit en glad - en hoe we glijbanen maakten met veel valpartijen. Maar ik herinner me vooral een winter met een toen en echt goede 'meester'. Hij maakte samen met ons een sneeuwman die groter was dan hij zelf! Alle 26 kinderen gingen er voor staan om alles op een foto te vereeuwigen. Van echte winters gesproken en van meesters die alles over hadden voor hun toevertrouwde kinderen!

Een wervelende race tegen de klok. Frank Fons, een Deense schrijver van bestsellers, brengt zijn dagen door in een afgelegen huisje in het noorden van Sealand, in afwachting van het verschijnen van zijn nieuwe boek. Op een ochtend wordt hij gebeld door een politieagent. Die vertelt hem dat het stoffelijk overschot van een jonge vrouw is gevonden. Het blijkt dat iemand de moord uit Franks boek tot in detail heeft uitgevoerd. Hij raakt betrokken bij het moordonderzoek en staat al snel voor de angstaanjagende uitdaging de confrontatie aan te gaan met de moordenaar.

Lang geleden nog zo een spannend boek gelezen; jammer van het bloederig einde. Maar wel 334 pagina's leesgenot!

Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd

Toen ik deze zag passeren dacht ik natuurlijk meteen aan de tijd waar we nu  doorheen moeten, maar bij het verder lezen zag ik dat deze raadgeving uit de Bijbel komt!

We hebben terug geleerd met de fiets boodschappen te doen ondanks de koude

Pas verschenen, maar heel spannend en lees je in één ruk uit!

Je wordt geconfronteerd met de levensvragen over leven en dood.

vragen wij de zegen van Maria

Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard. --

Wanneer je dit voor het eerst leest, denk je natuurlijk aan de pandemie van heden, maar het komt uit de Romeinenbrief van eeuwen geleden!

En dat niet door Corona maar door wat ik hier plots en onaangekondigd voor heb bij ons geliefd SeniorenNet. Blijkbaar ben ik niet het enige slachtoffer wanneer ik al die blanco vakken zie. Dit kan het einde zijn van ons bloggen. Nog enkelen kunnen wel nog bloggen als voorheen. Intriest om zo het jaar af te sluiten! Wie nog? Laat maar weten.

 EN LIEFDE WENS IK JULLIE TOE IN HET NIEUWE JAAR!

In deze voor ons barre tijden wil ik toch even stil staan bij de ontelbare vluchtelingen overal ter wereld. Voor hen geen warm nest en ook geen toekomstperspectieven in het komend jaar waar wij wél het verschil kunnen maken. In deze Coronapandemie vinden wij het met zijn allen erg dat we de overgang van oud naar nieuw maar in zeer beperkte kring kunnen vieren. Maar zijn wij niet bevoordeeld dat we tenminste ons kunnen terug trekken in een warme woning met alles wat ons hartje lust....Ik sta hier inderdaad letterlijk stil als ik denk aan de ontelbaren ontheemden voor wie ook dit jaar niets te vieren valt...

Laat me van je houden

laat me van je houden                                             
tot in de toppen van de bomen
laat me van je houden
tot in het diepst van de dromen

laat me van je houden                                    
zoals een eindeloze dag naar je lacht
laat me van je houden
zoals een ster fonkelt in de nacht                        

laat me van je houden
voor zolang het duren zal
laat me van je houden
gun me dat in ieder geval

is aangekomen te DADIZELE