Helpen

In de laatste zomer van hun lagereschooltijd spelen de vrienden Jonas, Nils, Ron, Daniël en Juul in de grotten van het Savelsbos. Volgend jaar zal alles anders zijn, en zal de club uitwaaieren naar verschillende scholen. Hun toekomst moet nog beginnen. Maar dan verdwijnt de mooie, opstandige Juul spoorloos. De vrienden zagen haar voor het laatst in de mergelgrot. Voor ze het beseffen ligt alle schuld bij hen en worden ze veroordeeld voor het incident.
Tien jaar later komt de verdwijning opnieuw in de media. De jongens besluiten weer bij elkaar te komen om voor eens en altijd de waarheid over die noodlottige dag aan het licht te brengen. Maar de vriendschap is veranderd en hun herinneringen lijken allemaal een andere waarheid te belichten.

Een spannende psychologischee thriller over vriendschap en trouw, leugens en bedrog.

14/03/2020 - 14/03/2021:

Een bijzonder jaar.
Voor het eerst sinds de allereerste Last Post op maandag 2 juli 1928, mochten er geen toeschouwers aanwezig zijn op de dagelijkse Last Post onder de Menenpoort op zaterdag 14 maart 2020. Dit omwille van de COVID-19-maatregelen die een jaar later nog steeds een invloed hebben op de ceremonie die blijft doorgaan met twee klaroeners en zonder publiek.

 over de Ark van NOAH

Deze crisis heeft er voor gezorgd dat we met zijn allen gaan wandelen, in groep of alleen. Ik beperk me nu tot even alleen een ommetje maken om toch even buiten te zijn, al gebeurt het ook dat ik even de stad in wandel. Maar vooral valt het me op dat, nog meer dan vroeger, men niet langer in staat lijkt te zijn met elkaar te babbelen. Het mondmasker maakt het wel niet eenoudig elkaar aan te spreken, maar wat ik weer eens heb ondervonden is het feit dat zeer velen gewoon veRder lopen, de gsm in de hand zonder om zch heen te kijken, enkel hun ogen gericht op hun klavier en hun vingers. Als je niet oplet loop je zo tegen een ander op. Voor de gewone wandelaar kan er met moeite nog een goede dag af, men loopt liever met gebogen hoofd je voorbij. Het lijkt erop dat we niet meer in staat zijn met elkaar te babbelen. Je hebt de woning verlaten, bent een uur gaan wandelen en terug thuis moet je vaststellen dat je met niemand een woord hebt gewisseld.

ucy en Daniëlle van Alphen zijn tweelingzussen. Lucy timmert aan de weg als cabaretière, terwijl Daniëlle door drugsproblemen aan lagerwal is geraakt. Wanneer de psychologe die hen vroeger onderzocht plotseling dood wordt gevonden, zijn beide vrouwen verdacht. Een verborgen verleden komt langzaam tevoorschijn en stelt hun toch al gespannen relatie verder op de proef. Hoe sterk is de zusterliefde als het er echt op aankomt? Tweedracht is een spannende roman.

Lichtvoetig en toegankelijk geschreven, maar met een schrijnende ondertoon.

Hoe je je ook gedraagt,

op- en aanmerkingen zullen er altijd in overvloed zijn.

Volg daarom altijd wat je eigen hart je ingeeft.

Liefhebben is ontdekken hoe de ander van je verschilt.

Liefde is luisteren.

 Dan sta je open wat de ander kan schenken,

voor zijn andere manierr van liefhebben.

... alvast hier niet, maar voorbije dagen waren slopend; en de enige reden  was mijn hospitalisatieverzekering. Toen ik jaarlijkse uitnodiging kreeg voor betaling wist ik niet wat ik zag: het aangerekende bedrag werd vier maal zo veel. De reden: ik werd 65 jaar!

Het waren dagen en uren van over en weeer telefoneren en mailen, van wakker liggen ook. Ik dacht dan maar de koe bij de horens te vatten en naar het kantoor te gaan die me al jaren verzekerde. Maar daar kreeg ik bot. Men wilde er amper naar kijken ook al had ik alle documenten mee.

Van een koude douche gesproken! Het was dan nog letterlijk koud buiten en het regende. Maar ik zou niet onverrichter zake naar huis gaan. Ik heb me dan gemeld bij een kantoor dat gewoon is om te gaan met alles wat met ziekte te maken heeft. Ik werd er vriendelijk te woord gestaan. De man bleef maar teksten intypen en ik bleef in stilte naar hem kijken. En ineens zonder enige telefoon was alles voor elkaar!

Ik kan dus rustig gaan slapen!

Electriciteit is voor ons heel vanzelfsprend. We kunnen er niet meet zonder. Niet dus in India en zo vele andere delen in de wereld. Ik kreeg zo net een foto door waarbij men vertelde hoe groot de vreugde was dat men eindelijk elctriciteit had in een gebedshuis, en dat maanden wachten van werken en sponsoring. De foto vertelt genoeg.

VAN  PAUS FRANCISCUS

Bij werken aan het oud gemeentehuis van Dadizele bij Moorslede is een propagandaslogan van nazi-Duitsland teruggevonden. De tekst is wel in het Duits, maar is doorspekt met Nederlands. En ook de datum onder de tekst roept vragen op.

"Räder müssen rollen für den Sieg! Unnötige Reisen verlängern den Krieg." ("Voertuigen moeten kunnen rijden voor de overwinning! Onnodige reizen verlengen de oorlog"). Dat waren propagandaslogans van de Duitse Spoorwegen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Burgemeester Ward Vergote van Moorslede (Visie): "Die slogans roepen de mensen op om geen onnodige reizen met de trein te maken. Het doet denken aan het verhaal van de niet-essentiële reizen in de huidige coronacrisis. De nazi's wilden de treinen zoveel mogelijk gebruiken om hun troepen in Rusland te bevoorraden. Hoe minder passagiers, hoe meer plaats voor die bevoorrading. Door de trein niet te nemen, zal de oorlog niet verlengd worden en kunnen ze bijdragen tot de Duitse overwinning. Dat is de boodschap achter de slogans."

Als je

iemand respecteert krijg je respect terug.

Je krijgt zoveel liefde als je er zelf geeft.

Het is als een spiegel die het beeld

weerkaatst dat jij erin

achterlaat.

en meteen in de mood om mee te zingen nu je de tekst voor je hebt!

Elke vorm van liefde, hoe klein ze ook is geweest,

heeft haar waarde (gehad)!

De kern van alle dingen

De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.

Felix Timmermans (1886 - 1947)

Een kip en een varken keken in de vasten naar T.V. Na het nieuwsbericht werd hen door een lieve omroepster verteld dat vele mensen honger lijden ... De kip was ontroerd en weende. Het varken was eerder verveeld want nu zag het dat het een dik buikje had. De kip zei snotterend: “Daar moeten wij iets aan doen!” Het varken knikte knorrend ... “Ik heb een idee”, zei de kip, “ik zal voor eieren zorgen, zorg jij voor het spek dan kunnen wij de armsten spek en eieren geven ...” Dadelijk vertrok de kip, ze begon ijverig eieren te leggen. Maar het varken zat er erg verveeld mee, het snapte nu pas goed dat het in zijn eigen vel zou moeten snijden en van zijn dikke hespen zou moeten afstaan.

Kerk en leven, nr. 13, donderdag 25 maart 1976.