BLOGVERLOF

RELIEFOOB 

Beste mensen, ik weet niet of ik hier al dan niet een nieuw woord lanceer, maar ik wil even mijn intellectuele en andere bezigheden onderbreken n.a. v. het volgende.

Zoals daarnet weer eens in de media hoor ik het woord “homofoob”. Menigeen neemt het woord zomaar over al beseft niet iedereen wat de werkelijke betekenis en draagwijdte van dat woord inhoudt. Het zal wellicht iets te maken hebben met een nieuwe vorm van racisme rond homofilie, maar daar wou ik het niet over hebben. Neen, het was veeleer de klankkleur die me deed grijpen naar deze al dan niet goedgekeurde uitdrukking, en dat n.a.v. een paar bemerkingen of opmerkingen – op zijn zachts uitgedrukt - toen een paar mensen mijn blog bezochten. 

Dat religie niet altijd even goed aanslaat weet ik al langer, dat er spottend rond gedaan nog meer alhoewel precies velen  hier een anker vinden. Wie voor de eerste maal een blog bezoekt kan inderdaad ook vragen hebben naar het hoe en waarom. Maar een blog is als een boom die groeit en takken krijgt, diepere wortels zelfs .Ik hoef niet telkens opnieuw uit te leggen waarom dit plaatje of deze tekst, maar deze keer misschien toch.

Terug naar die bezoekers. Het gebeurt nog wel eens dat mensen meer van me willen weten, zoals dat ook wellicht bij jullie het geval is. Toen ik dus verwees naar mijn blog waarvan ik meende dat men zo meteen een goed beeld kon krijgen, las ik prompt een reactie als ‘God zegene en beware je’ als commentaar of nog “dag mijnheer de vicaris’ …Begrijp je waarom dit woord “reliefoob” al een beetje? 

Zeker wanneer men dan nog een foto van een “oude pastoor”  (Don Bosco) ziet op de site waar men niet kan naast kijken. Wél, ook dat heb ik maar gaandeweg doch bewust geplaatst, een deel van mijn opvoeding die blijkbaar nu pas vruchten draagt naar anderen toe. Het waarom lees je zelfs in de zijlijn. 

Neen, ik hoef en wil me hier niet verdedigen maar ik stel maar vast dat er een antihouding is tegenover alles wat met Kerk en geloven te maken heeft. Dat kun je zelf nog deze week lezen in ons parochieblad waar inderdaad iedereen goed blijkt te weten welke godsdienst wat voorhoudt, zelf oploopt met de kennis van de Islam en Boedhisme,  maar niets langer meer kent van het eigen christelijke huis. Het zijn  precies dan nog vanuit die hoek dat ‘verwijten” als bovenaan ons worden toegestuurd zonder niet eens  de personen te kennen die zelf zijn opgegroeid in een christelijk nest.

 Wanneer ik dan op korte tijd dergelijke reactie lees,  dan is reliefoob al even erg als homofoob.

O ja, nog deze : waarom denkt iedereen direct en onmiddellijk aan de katholieke kerk als het over geloven gaat?Willens nillens denk ik aan de tekst die ik gisteren nog plaatste rond VREEMD.

 Maarten

Ondertussen heb ik al een paar zinvolle reacties ontvangen op mijn bedenkingen van gisteren waarbij ik graag volgende link achterlaat en meteen die mensen dank voor hun aandacht.

VREEMD …

Vreemd…

Dat 100 euro zoveel lijkt als je naar de kerk gaat,

maar zo weinig als je ermee gaat shoppen.

Vreemd…

Hoe lang het duurt God een uur te dienen,

maar hoe snel 90 minuten voetbal om zijn.

Vreemd…

Hoe lang een paar uur in de kerk duurt,

en hoe kort dat is als je naar een film kijkt.

Vreemd…

Dat we vaak niet weten wat we bidden moeten,

Maar dat we onze vriend of vriendin

altijd wel wat weten te vertellen.

Vreemd…

Hoe moeilijk het is om een hoofdstuk uit de bijbel te lezen,

maar hoe gemakkelijk om 100 bladzijden

van een bestseller te lezen.

Vreemd…

Hoe mensen bij een concert dolgraag op de voorste rij zitten,

en zich in de kerk om een plaats

op de achterste rij verdringen.

Vreemd…

Hoe moeilijk het is voor ons

om het Goede Nieuws te vertellen,

maar hoe gemakkelijk om de laatste roddels te verspreiden.

Vreemd…

Hoe mensen geloven wat ze in de krant lezen,

maar twijfelen wat in de bijbel staat.

Vreemd …

Dat ik meer bezorgd ben over wat anderen over me denken,

dan over wat God van mij denkt.

Onbekend, zo herkenbaar.

bedevaart

Vorig weekend was ik in Kevelaer (D). Een prachtig bedevaartsoord - rustig, niet uitgebaat en uitgebuit. Daar is Maria nog echt thuis - en kan je ook echt thuis komen bij Maria. En uiteraard ook haar zoon: Maria verwijst ons immers voortdurend door naar haar zoon. Zo rustig dat je op zondagavond nauwelijks nog een café of drankgelegenheid open vindt om met enkele mensen nog een glaasje wijn te gaan drinken. De stilte is er zalig...

Het heeft me enorm veel deugd gedaan.

Drie dagen op stap met mensen die je bijlange niet allemaal en allemaal bijlange niet helemaal kent/kende. En toch ben je samen op stap. Samen op pad. Met dezelfde bedoeling en hetzelfde doel. 

Je neemt naar Maria intenties van mensen mee. Mensen die je vragen om voor hen te bidden. Ook je eigen verlangens en dromen neem je mee... En ook je gebed voor mensen die het niet zo goed gaat in het leven. Die tegenslag kennen.

Maar - het waren prachtige dagen. Ze waren te snel voorbij - dat is zeker. Samenwerken met enkele confraters - drie generaties priesters waren er (nou ja : ook in absolute getallen waren er drie priesters mee), die goed samenwerkten en mekaar begrepen, ondanks het verschil in leeftijd. Mensen van allerlei slag waren er: dik en dun, groot en klein, geleerd of minder geletterd, rijk of arm, ... het was echt een allegaartje van toffe mensen die echt samen wilden op stap gaan. Samen wilden bedevaarten.

Bij de laatste viering werd een kaars aangestoken. Een grote kaars. ONZE bedevaartskaars. Die zal branden de komende weken... met al onze intenties, al onze gebeden, al onze verlangens, al onze dromen, al onze pijnen... Het is een gebed dat er plaatse blijft. Ons gebed aldaar, ook al zijn we er zelf niet, omdat we weer het normale gangetje van alledag hebben moeten aannemen... maar onze intenties en gebeden zijn er.

Hoe klein kan die grote wereld zijn... Kevelaer: naast de deur bijna... En hoe groot kan die kleine wereld zijn...

God is toch wel super : hij maakt alles klein en groot en groot en klein... Hij brengt alles samen. Eén groot geheel. Hij brengt allen samen: één grote gemeenschap.

Kan je mijn vreugde nu begrijpen?

Jan Coghe

Als je loslaat wat het verdriet je aandoet...
dan pas heb je twee handen vrij om het geluk te grijpen...

Beste mensen,

We zijn ondertussen al een paar dagen terug thuis van een verkwikkende bedevaartsreis naar Kevelaer. Ik was daarnet nog van plan eens te vertellen wat een bedevaart op vandaag kan betekenen; maar hoe kan ik het beter dan met deze bijlage die u in woord en beeld vertelt welke indrukken zijn opgedaan.
U zal zien dat mijn aanzet een paar dagen voordien: een oase van groen, kunst en gebed, niet overdreven waren. Alleen kan nooit iemand zeggen wat de persoonlijke invulling was bij een ander; dat moet je zelf ontdekken. Het is voor iedereen anders maar blijkbaar voor elk-één deugddoend.

Ik laat je nu verder genieten, misschien toch nog een aansporing er zelf heen te gaan!
Van harte, met dank aan de vele fotografen die meereisden!

http://www.pixagogo.be/9841784631