Verkeerd spoor

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken of je hand op te steken voor een vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen in het hart van de mens die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel om een hand uit te steken om een ander een beetje behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik is vaak de beloning al was de moeite voor jou slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen voor de mens om je heen in vreugd en verdriet.
Wees blij dat je zo wat kan doen voor die ander, of is die ander je medemens niet?

Het kost maar weinig je arm om een schouder of alleen maar even een zachte druk van een hand.
Het is vaak voor de ander of hij heel even in een paradijs belandt.

Het kost zo weinig om een ander te geven iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt.
Vriendschap, alleen door dat weg te schenken geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

Denk eens wat vaker aan je medemens en je zal de liefde die je uitdraagt in dubbele mate terug ontvangen.
Wens jullie een mooi en liefdevol weekend toe!

Der liebe Gott
hat nicht gewollt
dass edeler Wein
verderben sollt.
D’rum hat Er uns
nicht nur die lieben,
nein –
auch den nöt’gen
Durst gegeben. 

Neen, de lieve God
heeft niet gewild
dat de wijn zou
bederven.
Daarom heeft Hij ons
niet alleen de liefde,
maar ons ook
de nodige dorst
gegeven.

"vakantieheriinering, vind je vaak op geschilderde gevels in Duitsland'

Ben zelf een huismus, maar hou ook van mijn medemens hoewel ik daar de laatste tijd erg vaak teleurgesteld in raak.
Net alsof de mensen om je heen steeds egocentrischer en bekrompener beginnen te worden.
Ieder voor zich en de rest bekijkt het zich maar, lijkt het motto steeds meer te worden.
Dat vind ik jammer, trek me daardoor steeds meer terug van het maatschappelijk toneel en raak wat in mezelf gekeerd, terwijl mijn aard zich daar wel tegen blijft verzetten.

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven of gezegd toen het slecht met me ging :"We zullen een kaarsje vooor je opsteken."
Mensen uit alle lagen van de bevolking, onder wie ook gelouterde mensen die zelf ooit ook hard hadden moeten knokken.
Op die momenten voel je, dat zo'n kaarsvlammetje niet zomaar een sentimenteel lichtje is.
Als iemand een kaars pakt, en een lucifer, en die kaars voor iemand aders aansteekt, dan is er toch sprake van warmte van de ene mens voor de andere mens.
Duizenden en duizenden mensen steken op een dag een kaasje aan.
Dat is iets heel anders dan wanneer duizenden mensen geen kaars aansteken.
Bidden betekent niet alleen 'vragen voor jezelf', maar het is ook vragen voor de ander. zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt.
Zo vindt door het gebed een verbinding tussen mensen plaats en dat is een grote kracht in de samenleving.

5000 mensen 

Vijfduizend mensen, vijf broden en twee vissen. Hebt u zich al in de plaats gesteld van Jezus die, zélf moe van het preken, de mensen niet zomaar weg wil sturen met een lege maag. “Deel het brood uit aan de mensen” zegt Jezus opdat ze niet met een lege maag naar huis gaan. En er werd gedeeld en iedereen kwam tevreden en voldaan naar huis. Eén nam een beter deel, de ander hoefde maar weinig. Het doet me denken aan de bedevaarders te Lourdes tijdens de voorbije dagen. Waren er uit ons Bisdom 5000,10000? Allemaal verschillende types; één werkloze, een invalide, een weduwe, een jongeling, een werkgever die niet weet hoe in deze crisis zijn personeel te houden , iemand die denkt aan zelfmoord, een brancardier, een verpleegkundige, een homokoppel, een militair, een bejaarde man. Neen, geen massameeting, maar een collectief, allemaal met de ogen gericht naar datzelfde doel. Ook te Lourdes neemt elk een deel wat hem aangeboden wordt, vrij zonder verplichting; zonder er ook maar iets voor terug te doen. Iemand neemt een stukje uit het Evangelie, een ander neemt er nog het Oude Testament bij. Voor nog een ander volstaat het kijken naar de Lieve Vrouwe. “Maar allen keerden voldaan terug”. De eenzame was niet zo eenzaam meer, de invalide kreeg weer voedsel ‘tot volgend jaar’, de gebroken jongeling zag hoe goed de wereld toch is … duizenden mensen, duizenden types elk met hun eigen verhaal en verleden en toekomstplannen en dromen. Ja, er was nog over voor zo velen om nu aan anderen te vertellen: GEEF ZE TE ETEN!

De weg naar de ander

Begint bij iets heel eenvoudigs, dat zelfs dieren hebben: je bekommeren om je soortgenoten. Zelfs geschonden mensen zijn bekwaam, misschien zelfs meer dan anderen,  om eindeloos veel goeds re doen en toewijding op te roepen. Armen, gehandicapten, kleine mensen maken in de mens soms grote dingen los. Doodgewone mensen zoals ze dan gemeenzaam en een beetje meewarig genoemd worden, zijn soms zij die door één woord, één wenk je uit het alledaagse optrekken zonder dat zelf daarom goed en wel te beseffen.  Wie bijvoorbeeld meer hoort en leest bij deze woorden die me onlangs bereikten – ik citeer: “ik maak relationeel, professioneel en emotioneel een moeilijke periode door” – weet dat ieder geschonden mens een geheim in zich draag dat hij alleen bezit. Wie gelooft, ziet net iets dieper. “Wat je aan de minsten van de mijnen doet, doe je aan mij”. Dat is de echte weg naar de ander. En deze zal het dan ook in stilte dankbaar aanvaarden. Draagt die geschonden mens zelf misschien niet  het grootse geheim mee, Christus die leeft in hem en hem dan ook zal redden. Richt je ogen op Jezus!