Ik beschouw de Kerk een beetje als een veldhospitaal net na een slag. Het heeft geen zin om aan een zwaargewonde te vragen hoe hoog zijn cholesterolgehalte is en hoe het zit met zijn suikergehalte. Met moet eerst zijn wonden helen, pas nadien kan men over de rest praten. Wonden helen, wonden verzorgen… en men moet van onderuit beginnen’. ‘De Kerk heeft zich soms laten inkapselen in details en kleine voorschriftjes. Het belangrijkste is nochtans de Blijde Boodschap: “Jezus Christus heeft je gered!” Daarom dienen de kerkbedienaars wezenlijk bedienaars van de barmhartigheid te zijn.
Dan maar eens laten weten hoe ik mijn dag meestal invul, toch grosso modo want hou toch graag dingen liever privé. Lat me dus beginnen zoals een lieve medeblogster het doet, met een kop koffie. Eén kop koffie is voor me heus niet voldoende. Misschien heb ik die 'heerlijke' gewoonte wel overgenomen van mijn baas destijds die wel altijd met een beker koffie in de handen stond en die ik vaak moest voorzien van wat vers zwart goud. Dus ook hier gaat de koffie er gemakkelijk in. Na de gewone dagtaken en de huiselijke bezigheden, vlug pc als partner aanspreken waar ik het nieuws lees, verder het wel en wee in de kerk via Kerknet. Dan gaan zien naar mails. Ik vind er soms wel eens een aangenaam compliment tussendoor en zo ben ik al gauw beland in ons SerionNet. En zoals jullie allen weten, daar gaat de tijd en draait de klok door. Toch even pauzeren om een paar uur een literaire thriller te lezen. Na het zien van tv-nieuws en eventueel iets goeds op tv, besluit ik steevast de dag met het zien naar een fotosite die zowel handelt over steden, kunst, mensen. Het is een rustige afsluiter van de dag ... als dan ten minste plots geen onverwachte mail binnenvalt, want ik ben dan ook een nachtraaf. En zo zou ik nog gaan chatten met één of ander. Ja, internet heeft ons zo veel te bieden dat we ons vaak moeten verplichten de pc uit te zetten. Sinds kort kwam ik een site tegen met een dagelijks avondgebed. Het werd mijn dagelijkse manier om in alle rust en stilte de drukke surfdag af te sluiten ....
Verstaan we elkaar nog wel doorheen al het geruis?
Ik denk hier ook aan de vele talkshows, maar wat hebben we er van onthouden? Wat verwerken we en wat doen we er mee? Maar ook op straat en winkels luisteren we niet echt naar een ander, toch niet altijd, want jou ook ,al opgevallen dat men totaal verkeerd reageert?
Nooit is wellicht de eenzaamheid zo schrijnend geweest. De surfer op internet bereikt iedereen, maar hij spreekt met niemand. Hij houdt een eenzame monoloog als een vogel in gevangenschap. Het hele doen en laten van de hedendaagse mens is zo'n schreeuw naar een levende gesprekspartner. De Schreeuw van Edward Münch fungeert als logo voor onze communicatiearme tijd. Ieder van ons lijkt op die dodenfiguur, een en al mond, die eenzaam op een brug staat te schreeuwen: 'Komt er iemand?!'
Goede mensen, waardevolle mensen, interessante mensen. De meeste blijven een tijdje en gaan dan weer verder. Sommigen vinden hun plaats bij ons en verrijken ons, als we dat tenminste toelaten. Sluit jezelf niet af voor de rest van de wereld. Als je iemand tegenkomt met wie je er weer een beetje meer van begrijpt, met wie je af en toe kunt lachen, die je nieuwe dingen laat ervaren, moet je je nooit schuldig voelen. Op die manier krijg je alleen maar méér om te geven aan degenen die je het naast zijn.
Jane McGuire is bang: er zit iemand achter haar aan. Een vriend wordt voor haar ogen vermoord en zij wordt bijna gekidnapt. Waarom? Door wie? Jane is vastbesloten om de dader te vinden. Maar niemand kan haar helpen: de moordenaar deinst er niet voor terug juist degenen die haar het liefste zijn als eerste te pakken. Geheim agent Mark Trevor jaagt ook op de psychopaat en doet alles om Jane te beschermen. Maar hoe zuiver zijn zijn motieven?
Een eersteklas thriller met een plot vol sterke twists. Voor mij het beste boek van haar. Sterk aanbevolen!
"Jij bent gering van waarde!
De wind die door het luchtruim speelt, die zachtjes langs mijn takken streelt,
buigt jou al plat ter aarde. Ik sta. De wereld is mijn tuin en ik heb niets te
vrezen.
Al slaat de bliksem om mijn kruin, ik sta! Maar jij hangt bang en schuin, een
klein en nietig wezen!
Wanneer ik dichter bij je was, zou ik je kunnen stutten. Maar nee, het riet in
zak en as, staat altijd aan de waterplas. Ik kan het niet beschutten."
Het
riet zei zachtjes tot de eik:
"Jouw zorg ontroert me hevig, maar wees gerust. 't Blijft mij gelijk of ik
moet buigen in het slijk. 'k Ben dun, maar ook heel stevig. Pas jij maar op
voor de orkaan die opsteekt in het noorden. wie niet kan buigen, gaat eraan! Jij
arme eik, het is gedaan met al jouw mooie woorden!"
De eik
stond recht en stijf en stram, trotseerde elk geweld. Totdat de storm een
aanloop nam en rukte aan zijn dikke stam. Toen werd de eik geveld.
De eik,
die van geen buigen wist, had zich toch in zijn kracht vergist: al raakt je
hoofd de hemel aan, wie weet hoe zwak je voeten staan?
Elke dag eucharistieviering: om 7.30 u., 9 u. en 18.30 u. in de basiliek, om 16 u. in kapel van het Rosarium.
Elke dag stille aanbidding en rozenkrans om 15 u. in de kapel van het Rosarium.
Zondag 8 september: om 7u30, 9 u, 16 u en 18 u eucharistie in de basiliek.
Vrijdag 13 september: om 20 u eucharistieviering met aan sluitend kaarsprocessie
Zaterdag 14 september: om 7u30, 9 u, 16 u en 18 u echaristie in de basiliek
Zondag 15 september om 6 u., 7 u., 8 u., 9 u., 10 u., 11 u., 16 u. en 18 u.: eucharistie in de basiliek. om 10 u.: opgeluisterd doorhet Zilverkoor uit Roeselare, O.L.V. K. Desmet. om 20 u.: Mari Ter Ere klank en lichtevocatie in de basiliek.
Woensdag 11 september: om 17 u.: Kinderzegening door Mgr. Jozef De Kesel.
Naast bovenstaande vieringen kunnen parochies of groepen nog een aparte viering aanvragen, al dan niet voorgegaan door hun eigen priester. Door het drukke programma is het wel nodig dat u hiervoor tijdig een afspraak maakt zodat we de Basiliek of Rosariumkapel voor u kunnen vrijhouden. Deze viering mag eventueel samenvallen met een reeds vermeld uur.
Inlichtingen: pastoor: 056 / 50.91.50 (tel en fax) - andre.monstrey@telenet.be of pastoor@federatiemoorslededadizele.be onthaal kerk: 056 / 50.52.86
Het
gebeurde in een ver land, in een stad hoog in het gebergte, in volle winter. Er
was angst in de stad. De mensen wisten niet goed wat ze moesten doen. Uit het
gebergte hogerop waren onheispellende berichten gekomen. Er leefden daar
honderden mensen zonder huis, soms in een tent zonder dekens. En het werd 's
nachts bitter koud.
Nu
werden de mensen boos. 'Waarom hebben wij geen huis? Waar het warm en gezellig
is, waar de laden goed gevuld zijn met brood en kaas en vlees en melk? Waarom
moeten onze vrouwen honger lijden?' morden de mannen.
'Willen we naar de stad trekken en de mensen die daar wonen uit hun huizen
verdrijven?'
Dat
waren onheilspellende berichten. En de mensen uit de stad werden angstig. De
burgemeester van de stad riep alle mensen samen. 'Wat gaan we doen?' vroeg hij
gejaagd. 'Laten we met veel geld wapens kopen', stelden sommigen voor. 'Ja, we
maken een leger om die armen te verdrijven', opperden de leiders.
Er
was echter een wijze vrouw die zei:
'Laten we in ieder huis de tafel groter maken en een kamer bijbouwen; in die
kamer zetten we dan een warm bed en een kast vol brood en melk en vlees en kaas
…' Ja, dat vonden de mensen goed. Gejaagd begonnen de mannen te timmeren. En de
tafels werden groter en aan ieder huis werd een kamer bijgetimmerd en een bed
en een kast werden er in geplaatst. De vrouwen bakten brood en maakten kaas en
maakten de bedden op. Toen het werk klaar was, riep de wijze vrouw iedereen
samen op het marktplein. Zij zei: 'maak een bord en schrijf erop: wie geen huis
heeft wordt hier verwacht! Steek iedere avond een kaars aan, zodat de mensen
uit het gebergte dat kunnen lezen.'
Het
was van toen af een vreemd gezicht. Zoveel kaarsen die elke avond brandden in
de stad. En het werd nog kouder en de mensen in de bergen hadden nog meer
honger. Op een nacht besloten zij naar beneden te gaan en de stad te plunderen.
Toen ze beneden kwamen waren ze erg verwonderd: waarom al die lichtjes? En
nabij gekomen waren ze erg verrast. Ze lazen: wie geen huis heeft wordt hier
verwacht!
Wat
nu? Eén onder hen waagde het. Hij klopte aan … Daar ging de deur wijd open en
de mensen die er woonden zeiden: 'jij bent hier verwacht. Niet alleen jij, ook
je vrouw en kinderen.' De mannen uit de bergen gooiden al de knuppels die zij
bij hadden op een hoop op het grote marktplein. Ze liepen naar de bergen om
vrouw en kinderen. En toen ze weer beneden kwam zagen ze op het marktplein een
groot vredesvuur branden. Het was daar één grote familie. Van die dag af was er
vrede.
"Ik vind dat men veel te mild is voor zware misdadigers. Ik begrijp niet dat iemand die een andere mens vermoordt niet noodzakelijk zijn straf hoeft uit te zitten en vervroegd kan vrijkomen. In dit werelddeel stellen wij ons altijd zo beschaafd op. We zijn tolerant, we hebben respect voor de andere, voor andere culturen, enzovoort. Maar het omgekeerde is niet altijd het geval. Integendeel. Onze maatschappij gaat ten onder aan onze tolerantie en beschaving."
Waar we onverwacht de laatste cocktails proefden op de laatste avond, want niet direct in centrum. Voor de shaker was het een passie, en voor ons een genot hem bezig te zien en te proeven.
Als ik niet meer hier woon, in dit land van jou en mij, bedenk dan dat ik ergens ben, zonder land en jaargetij. Ik zweef door de ruimte lichter dan een veer, en kijk zonder zorgen liefdevol op jullie neer.
Misschien is dit wel mijn ultieme antwoord op wat ik probeerde het afgelopen jaar te doen, voor de dakloze jongen die ik telkens opnieuw kansen aanbied, maar ze dan toch straal, soms zelfs respectloos negeert.
Tranen zijn vloeibaar goud.
Laat ze maar komen.
Laat ze maar stromen.
Ze reinigen je ziel.
Ze verzachten je wonden.
Ze helen oud zeer.
Huil maar.
Tranen hebben genezende kracht.
Vandaar dat men na het huilen weer lacht.
Je voelt je lichter, je adem is dieper.
De mens is er op ingesteld om te huilen bij verdriet,
omdat het verzacht.
Dus hou het natuurlijk proces niet tegen,
kom maar op met die regen.
Laat de stortvloed maar komen.
Laat je tranen maar stromen.
Welzijn is toch meer waard dan welvaart, geluk toch meer dan genot en vreugde meer dan plezier. Of niet? Voor de gevoelens in ons hart bestaat ook een vaste waardeschaal. Wie het geluk had op vakantie te kunnen gaan, heeft zeker ervaren dat hij veel materiële dingen kan missen en toch gaaf geluk en volle vreugde beleefde aan het samenzijn in genegenheid en geborgenheid. Spijtig genoeg gunt onze maatschappij ons daar veel te weinig tijd voor. Toch roept Jezus ons op om altijd vakantie te nemen, om altijd vacant te zijn, om altijd vrij te zijn van het bijkomstige, dikwijls het materiële, om zo vrij te zijn voor de mens en zijn geluk, om vrij te zijn vanuit Hem die ons tot liefde roept. Dat het materiële een relatieve waarde heeft, ervaren wij ook op een andere manier. Hier moeten wij het woord relatief in de betekenis nemen van ‘in relatie’. Iemand kan zeggen: “Wat een prul draag jij daar!” als hij je ring, armbandje of ketting ziet, maar voor jou is dat geen prul omwille van degene die het je gaf. Het heeft een gevoelswaarde die groter is dan de marktprijs ervan. Die prul wil je zelf niet ruilen voor goud.
Deze woorden van Paulus mogen dan een mooie boodschap en uitnodiging zijn, waar ik persoonlijk zelf ten volle achter sta, je mag en moet soms die ander even laten varen om eigen batterijen op te laden, of eens nadenken of je uw energie niet beter in een ander persoon steekt. Het is onze christelijke plicht zorgzaam te zijn voor de ander, maar soms gaat dat ten koste van eigen welbevinden zodat je niet langer kan openstaan voor de ander, zelfs niet meer kan genieten van je eigen doen en laten.
Hierbij nog een andere gedachte die toch aansluit, want wie die ander ook financieel wil bijstaan, moet ook beseffen dat er geen geld meer is voor een ander goed doel, toch niet als het om regelmatige grote bedragen gaat die 'de minderbedeelde' van ons verlangt. Ik lees wel overal dat onze giften toch niet aankomen, maar wat dan met onze caritas? Er zijn echt nog echte noden en nobele doelen die me mogen steunen.
De ene hand moet niet weten wat de andere gegeven heeft, maar uiteindelijk moet je zelf ook nog leven, en het is misschien wel goed dat we at en toe op onszelf gericht zijn. Je kan niet altijd en eeuwig de Sinht-Maarten zijn ... Maar gericht zijn op de ander heeft vooral te maken met hoe wij omgaan met al dan niet onuitgesproken vragen, AANDACHT weet je wel, zoals ik al vaker blogde.
maar het bloggen van de laatste tijd heeft nog steeds te maken met mensen die ik wilde helpen,
maar die blijkbaar niet geholpen willen worden .En dan zijn ze verwonderd wanneer ze weer eens om hulp vragen ze een njet krijgen, want investeren in bepaalde mensen vraagt zo veel energie dat je er zelf aan ten onder zou gaan. Het was zowat mijn volledige vakantietijd.
De reactie van een Indische vriend is dan ook terecht, hoe moeilijk het ook valt iemand die bijna je zorgenkind werd, los te laten.
Let Michael go Martin. You just stop worrying about him,
thinking about him. There are people who do not want to be helped, because if
they are really open to help, they will have to change, and that change will
bring them responsibilities. But some of them are such that they don't want to
change because they don't want to have any responsibilities. Or maybe their
minds are so screwed up they don't know any difference and so they would just
continue the way they are. This is a problem we have to deal with.
Een lange pauze volgde. Le Vaux dacht na. 'U wilt daarmee zeggen dat Leonardo da Vinci...' 'Ja,' onderbrak Vossius hem, 'ik beweer dat Leonardo een vreselijk geheim kende dat het in zich had de Kerk ten val te brengen.' En terwijl hij sprak, begonnen zijn ogen te stralen. 'Aha, nu begrijp ik het!' riep dokter Le Vaux opeens. 'Met uw aanslag met zuur op het schilderij van Leonardo wilde u het bewijs leveren voor uw theorie! En is u dat gelukt?' Na het lezen van Dante Alighieri's Goddelijke komedie pleegt een Amerikaanse professor een aanslag met zoutzuur op het schilderij Madonna in de rozenhaag van Leonardo da Vinci. Ongeveer tegelijkertijd raakt. Anne von Seydlitz, de weduwe van een kunsthandelaar, verzeild in een mysterieuze geschiedenis rond een Koptisch perkament, waarop een vreemde naam staat geschreven. Wie gaat hierachter schuil? Al snel komt Anne tot de ontdekking dat velen grote sommen geld voor het perkament op tafel willen leggen. Naspeuringen voeren naar Frankrijk en Amerika en naar een afgelegen klooster aan de voet van de Olympos in Griekenland, waar een elitaire sekte actief is. Maar steeds als Anne denkt dat de oplossing nabij is, stuit ze weer op die geheimzinnige naam Barrabas. Wie verschuilt zich achter deze naam? En wat wisten Dante, Leonardo da Vinci en Shakespeare van hem? Het geheim van de Madonna is opnieuw een adembenemende thriller van de auteur van Het Sixtijnse geheim.
Schenk aandacht aan
alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat
zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat
deugdzaam is en lof verdient.
... dat je geen inspiratie (meer) hebt om te bloggen, dat de fut er a.h.w. uit is? Je wil zo graag verder gaan met dit verhaal in blogland maar je bent uitgeschreven. Of is het maar een dipje van het moment? Eigenlijk moet ik toegeven dat sinds ik SeniorenNet ken, ik mijn blog als partner niet meer kan missen, of beter gezegd: ik kan zo vele mensen achter de verschillende en uiteenlopende blogs niet meer missen. En iedereen heeft zo zijn gave, al dan niet beperkt door leeftijd, ziekte, aandoening, aanleg. Noem het maar op.
Wel bij deze zoek ik iemand die voor mij af en toe een button wil maken voor mijn blogs. Ik geef eerlijk toe en dat ondanks de vele probeersels en goede lessen die ik hier kreeg, ik er niets van bak, en dat ondertussen mijn tijd beter is besteed aan wat ik hier wil neerpoten, zij het rond dit blog, of rond het blog geloven, of rond mijn fotoblog.
Dus bij deze, wie dit tot het einde heeft gelezen en zich geroepen voelt me af en toe bij te staan, ik zeg jullie nu al van harte DANK! En, neen , stuur me geen lessen hoe het moet, en zeg me ook niet hoe gemakkelijk het is. Voor mij dus niet. Misschien omdat ik een man ben?! Lol.
Heeft het nog zin dat je sommige
mensen helpt? Als helpen geen hulp meer is....deur voorgoed sluiten voor dit
soort mensen....ze zijn volwassen genoeg om te genieten van de geneugten...laat
ze hun problemen zelf oplossen, ze leren het anders nooit. Laat ze dobberen in
hun ( zelf veroorzaakte ) ellende, leg die lasten niet op jouw schouders...zorg
voor medemensen die jouw zorg appreciëren ;-) die geven voldoening en
levenskracht, de andere worden en zijn levenslast. Onze moderne maatschappij
heeft deze schepsels gekweekt, mensen uit onze moderne maatschappij moeten ze maar
oplossen. Klinkt raar maar is realiteit. Geniet zelf van het leven zoals je die
meekreeg in jouw opvoeding. Drugs sex enz....laat het voor wat het is, en zij
die het gebruiken, laat ze doen, ze willen het zo.
Ook al is het ondertussen vijftien jaar terug dat ik er voor de laatste maal was, ik herinner me nog steeds de verdraagzaamheid die ik zag in de scholen waar godsdiensten samen leven in harmonie. Ik heb hen dan ook vaak geluk gewenst met de manier waarop ze met elkaar omgingen. En ja, India blijft voor altijd in mijn hart en geheugen gegrift, maar dat wisten jullie al langer.
Wat te doen en te denken bij he zien van zoveel mislukkingen ondanks onze filantropische ijver? Als wij ondankbaarheid zien van hen die we hebben geholpen? Of als ze ons belachelijk maken als onaangepast en naïeve idealisten? Kunnen wij mensen het echt wel alleen rooien? Of hebben we iets of Iemand anders nodig?
Eve Duncan, de beroemde forensisch beeldhouwer, heeft al tweemaal een verzoek van een van 's werelds meest gezochte criminelen afgeslagen. Maar uiteindelijk dwingt een gruwelijk dreigement haar toch in te gaan op zijn gevaarlijke voorstel. Ze vertrekt naar de Zuid-Amerikaanse jungle, waar de misdadiger wil dat ze helpt met de identificatie van een schedel. Hoewel ze beseft hiermee haar eigen leven op het spel te zetten, móét ze wel meewerken: de man heeft haar de sleutel beloofd tot de oplossing van het pijnlijkste mysterie uit haar verleden - de vermissing van haar dochter.
Dit boek heb ik in één dag verslonden, dus sterk aanbevolen!
Jouw besluiten in het leven zijn
niet de mijne om te maken,
noch te beoordelen.
Ik kan je alleen steunen,
aanmoedigen en je helpen
als je daar om vraagt.
Kerk als veldhospitaal
