concert

waar ligt de werkelijkheid
die plots verloren schijnt
verdwaald in de mist van alledag
de contouren wazig en vreemd
 
ik speel mijn rol op het toneel
maar ben de tekst vergeten
improviseer niet al te best
hoor een repliek die niet bij mijn woorden past
en herhaal dan maar
in de hoop dat de ander het antwoord heeft
dat mij uit de impasse redt
 
het stuk is mij op het lijf geschreven
gaat over een onbeduidende dood en een leven
het applaus blijft uit
het referentiekader is verdwenen

Ik hou van de nacht
omdat ik het duister ken
en de schemer doorgrond.

Hoe konden wij ooit vergeten
dat wij in de dageraad van het verleden in de diepzee leefden
en met elkaar communiceerden via licht?

ik praat met mensen om mij heen
lach en huil en werk
tot 's avond heel virtueel
pandora's deur wordt opengezet
plaats mijn woorden in een raam
zend mijzelf uit
haal de wereld binnen
alleen maar niet alleen
 
doch wanneer de laatste klik
de verbinding definitief verbreekt
duikt uit alle hoeken van de kamer
de eenzaamheid weer op
zij heeft slechts verstoppertje gespeeld
 
dat nu is reëel

met zeven sluiers heb ik mij vandaag bedekt
één voor de muziek die mij 's morgens wekt
één voor de gedachten van deze dag
die met de bloempjes voor wat humor en een lach
één is bedrukt met mijn praten en mijn zingen
en eentje herinnert aan alle lieve dingen
er is de ragfijne waarin een vlinder vlucht
en de laatste omhult en verbergt een diepe zucht

elke relatie: een oorlog
(de angst dat vrijheid wordt geknecht)
elke ontmoeting: een gevecht
(niet verder dan deze grens)
alleen zijn: de zege en vrede
(met de smaak van een nederlaag)
 
ontneem mij mijn wapens
riem mijn helm los
maar behoedzaam
want ik ben bijna onbeschermd
en een beetje bang

ik tooi het leven met geurende bloemen
besprenkel het met kostbaar extract
heb op het palet hemelblauw gelegd
met spikkeltjes bruin van hertenogen
laat de zon blijvend aan de horizon staan
zodat het bijna tijd is om slapen te gaan
en heb de eeuwigheid uitgevonden

een tijd, zo jong en ongeschonden
ik wil zingen over de wolken en de maan
het licht breekt in sluiers van 1001 nacht
de geur van een bijna slapende wereld
met in de atmosfeer een ijle klank
vermoeden van zucht eerder dan gerucht
waarbij ook dit leven rusten zal

waarheden zijn koeien
vermoeid langs stoffige wegen sjokkend
hun schonken bonken bij iedere zware stap
 
o waarheid als een koe
waarom ben je niet meer waar?
 
dag waarheid van de nacht
dag weg van eenzaamheid
dag leven vol vragen
dag god
 
want ook jij bent weggegaan
naar verre oorden of een paradijs
wellicht om vakantie te houden?

de ogen van mijn vader
toen hij niet meer spreken kon
zeiden meer
dan 100 boeken zeggen konden
zo helder licht was zijn blik
dat ik woorden gebruiken wilde:
hoe hij steeds voor ons daar was
en dat wij van hem hielden
 
meer kon ik hem niet schenken:
liefdevol aanwezig zijn
en dag na dag
heb ik zijn hand vastgehouden
tot zijn laatste snakken naar adem
 
heb ik zijn angst kunnen wegpraten
in die donkere tunnel
wetend van de klaarheid erachter?
in den beginne was het Woord
zo nam ik afscheid
 
dat dode lichaam toen was mijn vader
wiens levende beeld ik in mij bewaar
misschien is nu de rechte tijd
hem eindelijk te lossen
niet enkel dochter maar ook vrouw te zijn
zodat hij in vrede rusten kan

magere hein zwaait zijn zeis
mijn grimlach beantwoordt zijn grijns
 
nog zijt gij niet aan de beurt
gij leeft verder
alsof gij nooit sterven zult
en gunt de doden hun rust

Als ik nu ga slapen
zal het vlugger ochtend zijn
zal mijn denken net als de dag helder zijn
de koestering van de klaarte.

Iedere reis begint aan een deur.
De interressantste echter ligt in ons:
de paden naar de nog onbetreden gebieden van ziel en geest.

Zwijgen mag dan al goud zijn
zilver kost meer de dag van vandaag.

Elke dag is een overwinning op de dood.

Spreid je vleugels
en reik naar de zon
tot al het lawaai fluistering wordt
de fluistering van de wind.

Eén wereld
ieder zijn realiteit.

Laat mijn lach een streling zijn
mijn ogen een belofte
en samen stil zijn even de hemel.