Donderdag 27 april 2006
Leeftijd (verhaaltje)
Leeftijd... in de werkelijke zin van het woord onbelangrijk want men is zo jong of oud als men zichzelf voelt. Toch is men vaak nieuwsgierig naar iemands leeftijd, al was het maar om te kunnen vergelijken. Vrouwen hebben daar meestal een handje van weg... het schaamterood stijgt me naar de wangen, ben tenslotte ook een vrouw.
Hoe vaak gebeurd het niet dat men iemand ontmoet met wie je nog school hebt gelopen en je verbaasd denkt... tsjonge wat is die oud geworden!!
Geef toe, voorzichtig pols je dan even bij je begeleider... heb ik ook zoveel rimpels, zie ik er ook zo oud uit of... zou je nu zeggen dat die van hetzelfde geboortejaar is??
Net als de meeste vrouwen, ga ook ik de strijd aan tegen de tijd en mag ik me gelukkig prijzen dat mijn leeftijd me niet op 't lijf is geschreven maar, weet ook... op een dag is er geen ontkomen meer aan, ik citeer hier een zin uit één van mijn dichten:
'HEB JE OOIT AL GEZIEN RIMPELOOS SATIJN, OP EEN HONDERDJARIG BALDAKIJN...'
(titel: Tol van 't leven)
Eigenlijk speelt leeftijd geen rol, want in werkelijkheid is iedere mens veel ouder dan zijn 'aardse' leeftijd. Als ik dan denk aan al de levens die ik hier voor al heb gehad, ben ik toch blij dat ik iedere keer een nieuw omhulsel krijg voor mijn ziel want... het zou anders echt geen zicht zijn, eerlijk? Denk dat ik alle spiegels uit mijn huis zou bannen dan!
Marina Geerinck© Hartendame2
2 reacties op dit bericht
Ida heeft het helemaal door
Mag ik jouw blog als link bij mij plaatsen?
Lieve groetjes karin
Hallo,