Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

krullerig goud omlijst

wensen verborgen in woorden

geschreven in oude inkt

gedept door ’t vloei

kroont vlekkeloze schoonheid

de taal der naastenliefde

                 *** 

Ook mijn wensen heb ik klaar

en wens jullie allen gezondheid

gebogen sluipt hij

z’n einde tegemoet

eenmaal nog, blikt hij achterom

wuift verleden uit en weet;

slechts een herinnering is hij morgen

de deur op een kier

waarachter ’t nieuwe wacht

op de scepter die hij overdragen zal

met weemoed naar wat is geweest

ik was geen prater

zei je

ik schreef weet je

vellen vol onstuimigheid

stropte vaak

en herviel in de ‘oude ik’

het kriebelde want ’t krabbelen

zat me in ‘t bloed

onbegrijpelijke ‘jij’

voor wie de rivale…

Even naar bovengehaald... omdat dit verhaaltje in deze tijd past!

"Is God een vrouw of een man?"
"Een man natuurlijk slimmeke!"
"Hoe weet jij dat?"
"Omdat die een baard heeft!"
"Nee! Dat is niet waar, Jezus heeft een baard!"
antwoordde de jongste en wijst op het kruisbeeld
boven de deur.
"God heeft ook een baard!" klinkt het wederom.
"Geloof ik niet!"
"Mama!!! God heeft ook een baard he?"
Ik knik bevestigend, God heeft een baard net als Jezus.
"Hoe weet jij dat? Je hebt God nog nooit gezien!"
"Jij Jezus toch ook niet??"
"Toch wel, hij hangt daar boven de deur!"
"Ik heb God ook al gezien op prenten tijdens
de Godsdienstles! En hij had een baard!"
"Hoe kun je dan weten 'wie dat wie' is?"
"Gewoon, God heeft een grijze baard en Jezus een donkere!"
Het klonk erg zelfverzekerd uit de mond van mijn oudste,
voor haar was het onderwerp dan ook zo klaar als helder water.

Aan de rimpel op haar voorhoofd, zag ik
dat mijn jongste nog steeds niet overtuigd was, nadenkend gleed haar blik door de huiskamer tot ze het mooie oude beeld van de H.familie in de gaten kreeg.
"Is dat God die daar bij staat?"

"Hihihi, nee slimmeke! Dat is Jozef, Maria en het kindje Jezus!"
"Dat kan niet! Jezus was het kindje van God en Maria..."
"Nee, of ja... of...
"Mama!! Was Jezus het kindje van God of van Jozef?"
"Zuchtend leg ik mijn aardappelmesje neer terwijl twee paar
kinderogen mij vragend aankijken.
Jezus! Maria! Jozef! Waarom moesten jullie dit toch zo moeilijk gemaakt hebben?
Wellicht hebben jullie er nooit bij stilgestaan dat 'de oplossing'
van 'toen' anno 2000 voor problemen zou zorgen...
Vader?? Hoe moet ik het nu uitleggen... jouw mirakel van toen?

"Kijk, Maria was door God uitverkoren om zijn zoon op aarde te brengen, maar zij had een papa nodig voor het kindje en daarom stuurde God haar Jozef."

"Dan heb ik gelijk" knikt de jongste welovertuigd en vouwde haar armen voor de borst.
"Waarom dan wel betweter?"
"Jozef is dezelfde als God!"
" Mama!!! Waarom is mijn zus zo dom?"
Nu wordt de jongste boos, komt van haar stoel en geeft de oudste een ferme duw, waarop ze zegt: " Ik ben niet dom! En ik weet heel goed dat Maria aan Jozef heeft gekregen van God, en nu ga ik aan God vragen of hij mij een andere zus stuurd!!!"

Parmantig en met opgeheven hoofd trippelde kleine voetjes de keuken uit,
even was het stil, de oudste bleek diep na te denken... tot de vraag weerklonk...
"Mama komen al de kindjes dan van God?"


Marina Geerinck© Hartendame2

wanneer schaduwen zacht vervagen
in 't morgenlicht

ontwaken gedachten en vliegen ze weer uit
als vrije vogels

die cirkelend het ruim verkennen op zoek
naar een broedplaats

't daglicht stemt hen weer vrij van mening
door duizend stemmetjes

te laten weerklinken in de nu lege ruimte
van mijn verlaten geest

hopeloos probeer ik vlinders te strikken
maar zonder roze bril

ontglippen ze me door de mazen van 't
uitgekiende vangnet

wisselende stemming kweekt zwarte raven
die stelen de rust

en scheren boven 't hoofd wat weer zorgt
voor slapeloze nachten


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zweefde als dwaas
over ’t groen, bedekt
met nevels als Brugse kant
waar hemelse dauw
glinsterde als diamanten
in de eerste gouden stralen
verblind door schoonheid
gedragen door vleugels van zijde
maar met een houten kop...
hij weerstond niet
aan de lonkende blik
van een ‘eenzame’ weduwe
die hem verslond
zieltogend, leeggezogen
achtergelaten…
zijn lot


Marina Geerinck© Hartendame2

ze kwam op de koffie

waar ’t zoet zijn ontbrak

lepelde woorden luchtig als room

en slurpte eigenzinnig ’t brouwsel

onwaarheden kleefden als koffiedik

waarin ze oplossingen zocht

tussen zwaar te verteren conversaties

spuwde ze frustraties als maagzuur

te heet… maar niet voor haar tong

bitterzoet ‘niet haar favoriete smaak’

gooide ze toespelingen over de rand

likkend, zuigend
heel verwoed
ontzettend mooi
hoe je dit doet
genietende woordjes
klinken heel zacht
gulzig happend
terwijl je lief lacht

genot schittert als
parels in je ogen
voor jou zou dit
elke dag wel mogen
romig sap stroomt
langzaam in golven
mond en handen
worden nu bedolven

laatste lik, laatste haal
zachtjes glijdend,
verdwijnend, helemaal
wauw, wat een feest
zo zalig lekker
is ‘t nog nooit geweest
voldaan en heel moe
doen we nu…
onze ogen toe





wat een toestand
zo’n ijsje!!
in een kinderhand


Marina Geerinck© Hartendame2

zij verweeft verleden met heden
bundelt herinneringen tot een levensboek
dat ze bewaart in de bovenste lade
van haar zolderkamer
–haar geheugen-
waar ze jou joviaal uitnodigt tot lezen
verhaalt tussen haar vele sanseveria' s
iedere anekdote tot een pagina
en brengt elk hoofdstuk weer tot leven
haar onuitgegeven manuscript
behaalde reeds vele luisterende oren
beter dan…
-de gouden pen-
vindt ze, want vrouwentongen
zitten nooit… zonder werk


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zwom al jaren in een poel
waar duisternis geen licht verschafte

tegen beter weten in aanhield hij zijn vaart
botste vaker dan gewild tegen oeverloze kanten

geen oren naar een bril of was het de neus…
die hem het scherper zicht onthield?

tot de dag kwam en hij besefte dat stilstand
geen verloren tijd inhield

stille waters hebben diepe gronden…
maar brengen vooral een heldere kijk


Marina Geerinck© Hartendame2

Echt gebeurd!

Mijn jongste dochter (nu 26) had als kind steeds de onhebbelijke gewoonte om op blote voetjes door het huis te trippelen.  Wat we ook ondernamen... niets hielp, in een mum van tijd waren de schoenen verdwenen... En als ik zeg verdwenen, dan waren ze ook verdwenen... Ze kwamen werkelijk op de gekste plaatsen te voorschijn... de speelmand, de wc, boodschappentas of de hondenmand... noem maar op!
Zelfs als we gingen wandelen en zij rustig in de kinderwagen zat moesten we altijd een oogje slaan of ze nog haar schoenen droeg.
Op een dag was oma op bezoek, mijn dochter toen een twee jaar oud, trippelde weeral op blote voetjes rond, op een gegeven moment verkondigde mijn schoonmoeder nog enkele boodschappen te willen doen, uiteraard was mijn oudste dochter van 4 onmiddellijk enthousiast om met oma op wandel te gaan. De jongste hoorde haar zus woorden en riep:
'Ikke ook mee...' Oma lachte fijntjes en zei: 'ja natuurlijk mag jij ook mee, maar dan moet je wel eerst je sandaaltjes zoeken...!'
Als een hazewind ging ze er vandoor... ze zocht... en zocht... en oma wachtte... en wachtte!
Tot op een gegeven moment we een hartverscheurend schreien hoorden...
Mijn schoonmoeder en ik vlogen door de hal en zagen daar ons kleintje zitten te midden van een hoop schoenen die ze allemaal uit de schoenkast had gezwierd... met dikke traantjes en een wanhopig gezichtje snikte ze:
' Ikke... snik.... vinne... snik.... mijne 'JAN BALLEN' niet meer!' (sandalen)


Marina Geerinck© Hartendame2

grauw en grijs was de gevel

waarachter eenzaamheid woonde

leeg en koud het pad dat leidde naar ’t stille leven

in een verwarmde achterkamer

stil weggedoken in de grote plooien van haar huid

die als een te grote mantel haar ziel bekleedde

eerde zij, wat haar nog restte

zuinig de herinneringen die zwart-wit

aan muren kleefden

droomloze dagen waarin ze rouwde

om verloren kansen

hoelang haar uur nog van de werkelijkheid

gescheiden was wist zij niet

doch, zachtjes sterven wilde zij

zoals de bloemen deden in haar tuin

ik huil met de wind

die draagt mijn kreet over nevels heen

jagend doorheen mijn ziel

schreeuwt mijn eenzame ‘ik’

om verloren strijden

ik huil met de wind

verzameld leed vertel ik aan de bomen

wiens kale takken treuren om eigen verlies

troosteloos rouw ik met hen mee

rode rozen kleuren blauwe arduin

zacht fluistert de wind zijn melodie

in gedachten hoor ik jouw woorden:

‘herinneringen blijven’

tussen knisperende herfstbladeren

tekent zich mijn naam

rode rozen kleuren blauwe arduin

beloftes bijééngespaard door jaren heen

rusten nu in lege handen

had mij lief, zoals ik jou lief had

het ‘vallen’ van de bladeren…

we hadden het wel overleefd

rode rozen kleuren blauwe arduin

de klok tikte

verloren zinnen naar ’t verleden

toch spraken ogen een andere taal

gouden vonkjes waren weggevreten

waardoor slecht nog bleef; een doffe glans

flakkerend kaarslicht wierp schaduwen

die dansten onverholen hun einde tegemoet

langzaam ledigde de zandloper zichzelf

tijd was beperkt…
in het bleke aanzicht des doods



Marina Geerinck© Hartendame2

gevangen was het zonlicht

dat schitterde in elke traan

die droefheid openbaarde

woordeloos weerklonk

dat huilen verlichting bracht

in de palm van mijn hand

bewaarde ik kristallen parels

voor even geschonken

vertelden ze hun verhaal

ik noem ze niet langer…

zachtjes ontvouw ik
jouw papieren hoop
waar zinnen
woorden van onmacht uitbraken
en letters tranen parelen
die 't zicht ontnemen

klankloos lip ik
doorheen sluiers van verwachtingen
angst tekent zich in blauw marmer
waar ongeloof
blinde muren verheft
die rauwe echo’s weerkaatsen

ontkenning sterft op bloedloze lippen
als 't verdict valt…

Uit frustratie kocht meneer van Gingelgom
zich een hele grote trom
waar op hij roffelde tot het late uur
dit tot boosheid van z'n naaste buur
die kocht uit ergernis dan maar een bombardon


Marina Geerinck© Hartendame2

dauwparels strelen mijn
lippen als natte kussen en
laten mij lichtvoetig dansen
door nevelslierten heen
die als witte bruidsluiers
mijn naaktheid tooien


huiverende huid
onthaalt klamme handen
van een fluisterende bries
die bloed doet stromen
en mij in euforie naar
’t hoogtepunt begeleidt


één met de natuur, brengt
mij in blijde verwachting
van weer een nieuwe dag
vol verlangen naar de
geboorte van de morgen
die ik groet... met nieuwe hoop