Creativiteit (afor)

hij zwom al jaren in een poel
waar duisternis geen licht verschafte

tegen beter weten in aanhield hij zijn vaart
botste vaker dan gewild tegen oeverloze kanten

geen oren naar een bril of was het de neus…
die hem het scherper zicht onthield?

tot de dag kwam en hij besefte dat stilstand
geen verloren tijd inhield

stille waters hebben diepe gronden…
maar brengen vooral een heldere kijk


Marina Geerinck© Hartendame2

Echt gebeurd!

Mijn jongste dochter (nu 26) had als kind steeds de onhebbelijke gewoonte om op blote voetjes door het huis te trippelen.  Wat we ook ondernamen... niets hielp, in een mum van tijd waren de schoenen verdwenen... En als ik zeg verdwenen, dan waren ze ook verdwenen... Ze kwamen werkelijk op de gekste plaatsen te voorschijn... de speelmand, de wc, boodschappentas of de hondenmand... noem maar op!
Zelfs als we gingen wandelen en zij rustig in de kinderwagen zat moesten we altijd een oogje slaan of ze nog haar schoenen droeg.
Op een dag was oma op bezoek, mijn dochter toen een twee jaar oud, trippelde weeral op blote voetjes rond, op een gegeven moment verkondigde mijn schoonmoeder nog enkele boodschappen te willen doen, uiteraard was mijn oudste dochter van 4 onmiddellijk enthousiast om met oma op wandel te gaan. De jongste hoorde haar zus woorden en riep:
'Ikke ook mee...' Oma lachte fijntjes en zei: 'ja natuurlijk mag jij ook mee, maar dan moet je wel eerst je sandaaltjes zoeken...!'
Als een hazewind ging ze er vandoor... ze zocht... en zocht... en oma wachtte... en wachtte!
Tot op een gegeven moment we een hartverscheurend schreien hoorden...
Mijn schoonmoeder en ik vlogen door de hal en zagen daar ons kleintje zitten te midden van een hoop schoenen die ze allemaal uit de schoenkast had gezwierd... met dikke traantjes en een wanhopig gezichtje snikte ze:
' Ikke... snik.... vinne... snik.... mijne 'JAN BALLEN' niet meer!' (sandalen)


Marina Geerinck© Hartendame2

grauw en grijs was de gevel

waarachter eenzaamheid woonde

leeg en koud het pad dat leidde naar ’t stille leven

in een verwarmde achterkamer

stil weggedoken in de grote plooien van haar huid

die als een te grote mantel haar ziel bekleedde

eerde zij, wat haar nog restte

zuinig de herinneringen die zwart-wit

aan muren kleefden

droomloze dagen waarin ze rouwde

om verloren kansen

hoelang haar uur nog van de werkelijkheid

gescheiden was wist zij niet

doch, zachtjes sterven wilde zij

zoals de bloemen deden in haar tuin

ik huil met de wind

die draagt mijn kreet over nevels heen

jagend doorheen mijn ziel

schreeuwt mijn eenzame ‘ik’

om verloren strijden

ik huil met de wind

verzameld leed vertel ik aan de bomen

wiens kale takken treuren om eigen verlies

troosteloos rouw ik met hen mee

rode rozen kleuren blauwe arduin

zacht fluistert de wind zijn melodie

in gedachten hoor ik jouw woorden:

‘herinneringen blijven’

tussen knisperende herfstbladeren

tekent zich mijn naam

rode rozen kleuren blauwe arduin

beloftes bijééngespaard door jaren heen

rusten nu in lege handen

had mij lief, zoals ik jou lief had

het ‘vallen’ van de bladeren…

we hadden het wel overleefd

rode rozen kleuren blauwe arduin

de klok tikte

verloren zinnen naar ’t verleden

toch spraken ogen een andere taal

gouden vonkjes waren weggevreten

waardoor slecht nog bleef; een doffe glans

flakkerend kaarslicht wierp schaduwen

die dansten onverholen hun einde tegemoet

langzaam ledigde de zandloper zichzelf

tijd was beperkt…
in het bleke aanzicht des doods



Marina Geerinck© Hartendame2