Falen (afor)

ik huil met de wind

die draagt mijn kreet over nevels heen

jagend doorheen mijn ziel

schreeuwt mijn eenzame ‘ik’

om verloren strijden

ik huil met de wind

verzameld leed vertel ik aan de bomen

wiens kale takken treuren om eigen verlies

troosteloos rouw ik met hen mee

rode rozen kleuren blauwe arduin

zacht fluistert de wind zijn melodie

in gedachten hoor ik jouw woorden:

‘herinneringen blijven’

tussen knisperende herfstbladeren

tekent zich mijn naam

rode rozen kleuren blauwe arduin

beloftes bijééngespaard door jaren heen

rusten nu in lege handen

had mij lief, zoals ik jou lief had

het ‘vallen’ van de bladeren…

we hadden het wel overleefd

rode rozen kleuren blauwe arduin

de klok tikte

verloren zinnen naar ’t verleden

toch spraken ogen een andere taal

gouden vonkjes waren weggevreten

waardoor slecht nog bleef; een doffe glans

flakkerend kaarslicht wierp schaduwen

die dansten onverholen hun einde tegemoet

langzaam ledigde de zandloper zichzelf

tijd was beperkt…
in het bleke aanzicht des doods



Marina Geerinck© Hartendame2

gevangen was het zonlicht

dat schitterde in elke traan

die droefheid openbaarde

woordeloos weerklonk

dat huilen verlichting bracht

in de palm van mijn hand

bewaarde ik kristallen parels

voor even geschonken

vertelden ze hun verhaal

ik noem ze niet langer…

zachtjes ontvouw ik
jouw papieren hoop
waar zinnen
woorden van onmacht uitbraken
en letters tranen parelen
die 't zicht ontnemen

klankloos lip ik
doorheen sluiers van verwachtingen
angst tekent zich in blauw marmer
waar ongeloof
blinde muren verheft
die rauwe echo’s weerkaatsen

ontkenning sterft op bloedloze lippen
als 't verdict valt…

Uit frustratie kocht meneer van Gingelgom
zich een hele grote trom
waar op hij roffelde tot het late uur
dit tot boosheid van z'n naaste buur
die kocht uit ergernis dan maar een bombardon


Marina Geerinck© Hartendame2

dauwparels strelen mijn
lippen als natte kussen en
laten mij lichtvoetig dansen
door nevelslierten heen
die als witte bruidsluiers
mijn naaktheid tooien


huiverende huid
onthaalt klamme handen
van een fluisterende bries
die bloed doet stromen
en mij in euforie naar
’t hoogtepunt begeleidt


één met de natuur, brengt
mij in blijde verwachting
van weer een nieuwe dag
vol verlangen naar de
geboorte van de morgen
die ik groet... met nieuwe hoop

onuitgenodigd klopt hij aan

doet menigeen verwonderd staan

soms geen tijd tot een laatste groet

omdat hij nog… naar ‘n ander moet!

geen onderscheid tussen arm of rijk

'iedereen' is voor hem gelijk

ook al bied je heel veel geld

tijd is ’t enige… dat voor hem telt!

niemand ontkomt aan zijn bezoek

zelfs niet door een genie z’n onderzoek

‘hij’ blijft blind voor ieders verdriet

want medelijden… kent hij niet!

op een dag is het hier gewoon gedaan

en zal hij ook voor mijn neus staan

magere Hein zwaait zijn zeis

gevlochten is de koord

die ‘t hart geselt

striemend de woorden

die groeven lieten

parels van verdriet

die vertellen

hoeveel ik van je hield



Marina Geerinck© hartendame2