Kinderspel?

grauw en grijs was de gevel

waarachter eenzaamheid woonde

leeg en koud het pad dat leidde naar ’t stille leven

in een verwarmde achterkamer

stil weggedoken in de grote plooien van haar huid

die als een te grote mantel haar ziel bekleedde

eerde zij, wat haar nog restte

zuinig de herinneringen die zwart-wit

aan muren kleefden

droomloze dagen waarin ze rouwde

om verloren kansen

hoelang haar uur nog van de werkelijkheid

gescheiden was wist zij niet

doch, zachtjes sterven wilde zij

zoals de bloemen deden in haar tuin

ik huil met de wind

die draagt mijn kreet over nevels heen

jagend doorheen mijn ziel

schreeuwt mijn eenzame ‘ik’

om verloren strijden

ik huil met de wind

verzameld leed vertel ik aan de bomen

wiens kale takken treuren om eigen verlies

troosteloos rouw ik met hen mee

rode rozen kleuren blauwe arduin

zacht fluistert de wind zijn melodie

in gedachten hoor ik jouw woorden:

‘herinneringen blijven’

tussen knisperende herfstbladeren

tekent zich mijn naam

rode rozen kleuren blauwe arduin

beloftes bijééngespaard door jaren heen

rusten nu in lege handen

had mij lief, zoals ik jou lief had

het ‘vallen’ van de bladeren…

we hadden het wel overleefd

rode rozen kleuren blauwe arduin

de klok tikte

verloren zinnen naar ’t verleden

toch spraken ogen een andere taal

gouden vonkjes waren weggevreten

waardoor slecht nog bleef; een doffe glans

flakkerend kaarslicht wierp schaduwen

die dansten onverholen hun einde tegemoet

langzaam ledigde de zandloper zichzelf

tijd was beperkt…
in het bleke aanzicht des doods



Marina Geerinck© Hartendame2

gevangen was het zonlicht

dat schitterde in elke traan

die droefheid openbaarde

woordeloos weerklonk

dat huilen verlichting bracht

in de palm van mijn hand

bewaarde ik kristallen parels

voor even geschonken

vertelden ze hun verhaal

ik noem ze niet langer…