Liefde en geluk (spreuk)

Even naar bovengehaald... omdat dit verhaaltje in deze tijd past!

"Is God een vrouw of een man?"
"Een man natuurlijk slimmeke!"
"Hoe weet jij dat?"
"Omdat die een baard heeft!"
"Nee! Dat is niet waar, Jezus heeft een baard!"
antwoordde de jongste en wijst op het kruisbeeld
boven de deur.
"God heeft ook een baard!" klinkt het wederom.
"Geloof ik niet!"
"Mama!!! God heeft ook een baard he?"
Ik knik bevestigend, God heeft een baard net als Jezus.
"Hoe weet jij dat? Je hebt God nog nooit gezien!"
"Jij Jezus toch ook niet??"
"Toch wel, hij hangt daar boven de deur!"
"Ik heb God ook al gezien op prenten tijdens
de Godsdienstles! En hij had een baard!"
"Hoe kun je dan weten 'wie dat wie' is?"
"Gewoon, God heeft een grijze baard en Jezus een donkere!"
Het klonk erg zelfverzekerd uit de mond van mijn oudste,
voor haar was het onderwerp dan ook zo klaar als helder water.

Aan de rimpel op haar voorhoofd, zag ik
dat mijn jongste nog steeds niet overtuigd was, nadenkend gleed haar blik door de huiskamer tot ze het mooie oude beeld van de H.familie in de gaten kreeg.
"Is dat God die daar bij staat?"

"Hihihi, nee slimmeke! Dat is Jozef, Maria en het kindje Jezus!"
"Dat kan niet! Jezus was het kindje van God en Maria..."
"Nee, of ja... of...
"Mama!! Was Jezus het kindje van God of van Jozef?"
"Zuchtend leg ik mijn aardappelmesje neer terwijl twee paar
kinderogen mij vragend aankijken.
Jezus! Maria! Jozef! Waarom moesten jullie dit toch zo moeilijk gemaakt hebben?
Wellicht hebben jullie er nooit bij stilgestaan dat 'de oplossing'
van 'toen' anno 2000 voor problemen zou zorgen...
Vader?? Hoe moet ik het nu uitleggen... jouw mirakel van toen?

"Kijk, Maria was door God uitverkoren om zijn zoon op aarde te brengen, maar zij had een papa nodig voor het kindje en daarom stuurde God haar Jozef."

"Dan heb ik gelijk" knikt de jongste welovertuigd en vouwde haar armen voor de borst.
"Waarom dan wel betweter?"
"Jozef is dezelfde als God!"
" Mama!!! Waarom is mijn zus zo dom?"
Nu wordt de jongste boos, komt van haar stoel en geeft de oudste een ferme duw, waarop ze zegt: " Ik ben niet dom! En ik weet heel goed dat Maria aan Jozef heeft gekregen van God, en nu ga ik aan God vragen of hij mij een andere zus stuurd!!!"

Parmantig en met opgeheven hoofd trippelde kleine voetjes de keuken uit,
even was het stil, de oudste bleek diep na te denken... tot de vraag weerklonk...
"Mama komen al de kindjes dan van God?"


Marina Geerinck© Hartendame2

wanneer schaduwen zacht vervagen
in 't morgenlicht

ontwaken gedachten en vliegen ze weer uit
als vrije vogels

die cirkelend het ruim verkennen op zoek
naar een broedplaats

't daglicht stemt hen weer vrij van mening
door duizend stemmetjes

te laten weerklinken in de nu lege ruimte
van mijn verlaten geest

hopeloos probeer ik vlinders te strikken
maar zonder roze bril

ontglippen ze me door de mazen van 't
uitgekiende vangnet

wisselende stemming kweekt zwarte raven
die stelen de rust

en scheren boven 't hoofd wat weer zorgt
voor slapeloze nachten


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zweefde als dwaas
over ’t groen, bedekt
met nevels als Brugse kant
waar hemelse dauw
glinsterde als diamanten
in de eerste gouden stralen
verblind door schoonheid
gedragen door vleugels van zijde
maar met een houten kop...
hij weerstond niet
aan de lonkende blik
van een ‘eenzame’ weduwe
die hem verslond
zieltogend, leeggezogen
achtergelaten…
zijn lot


Marina Geerinck© Hartendame2

ze kwam op de koffie

waar ’t zoet zijn ontbrak

lepelde woorden luchtig als room

en slurpte eigenzinnig ’t brouwsel

onwaarheden kleefden als koffiedik

waarin ze oplossingen zocht

tussen zwaar te verteren conversaties

spuwde ze frustraties als maagzuur

te heet… maar niet voor haar tong

bitterzoet ‘niet haar favoriete smaak’

gooide ze toespelingen over de rand

likkend, zuigend
heel verwoed
ontzettend mooi
hoe je dit doet
genietende woordjes
klinken heel zacht
gulzig happend
terwijl je lief lacht

genot schittert als
parels in je ogen
voor jou zou dit
elke dag wel mogen
romig sap stroomt
langzaam in golven
mond en handen
worden nu bedolven

laatste lik, laatste haal
zachtjes glijdend,
verdwijnend, helemaal
wauw, wat een feest
zo zalig lekker
is ‘t nog nooit geweest
voldaan en heel moe
doen we nu…
onze ogen toe





wat een toestand
zo’n ijsje!!
in een kinderhand


Marina Geerinck© Hartendame2

zij verweeft verleden met heden
bundelt herinneringen tot een levensboek
dat ze bewaart in de bovenste lade
van haar zolderkamer
–haar geheugen-
waar ze jou joviaal uitnodigt tot lezen
verhaalt tussen haar vele sanseveria' s
iedere anekdote tot een pagina
en brengt elk hoofdstuk weer tot leven
haar onuitgegeven manuscript
behaalde reeds vele luisterende oren
beter dan…
-de gouden pen-
vindt ze, want vrouwentongen
zitten nooit… zonder werk


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zwom al jaren in een poel
waar duisternis geen licht verschafte

tegen beter weten in aanhield hij zijn vaart
botste vaker dan gewild tegen oeverloze kanten

geen oren naar een bril of was het de neus…
die hem het scherper zicht onthield?

tot de dag kwam en hij besefte dat stilstand
geen verloren tijd inhield

stille waters hebben diepe gronden…
maar brengen vooral een heldere kijk


Marina Geerinck© Hartendame2