Tol van 't leven

wanneer schaduwen zacht vervagen
in 't morgenlicht

ontwaken gedachten en vliegen ze weer uit
als vrije vogels

die cirkelend het ruim verkennen op zoek
naar een broedplaats

't daglicht stemt hen weer vrij van mening
door duizend stemmetjes

te laten weerklinken in de nu lege ruimte
van mijn verlaten geest

hopeloos probeer ik vlinders te strikken
maar zonder roze bril

ontglippen ze me door de mazen van 't
uitgekiende vangnet

wisselende stemming kweekt zwarte raven
die stelen de rust

en scheren boven 't hoofd wat weer zorgt
voor slapeloze nachten


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zweefde als dwaas
over ’t groen, bedekt
met nevels als Brugse kant
waar hemelse dauw
glinsterde als diamanten
in de eerste gouden stralen
verblind door schoonheid
gedragen door vleugels van zijde
maar met een houten kop...
hij weerstond niet
aan de lonkende blik
van een ‘eenzame’ weduwe
die hem verslond
zieltogend, leeggezogen
achtergelaten…
zijn lot


Marina Geerinck© Hartendame2

ze kwam op de koffie

waar ’t zoet zijn ontbrak

lepelde woorden luchtig als room

en slurpte eigenzinnig ’t brouwsel

onwaarheden kleefden als koffiedik

waarin ze oplossingen zocht

tussen zwaar te verteren conversaties

spuwde ze frustraties als maagzuur

te heet… maar niet voor haar tong

bitterzoet ‘niet haar favoriete smaak’

gooide ze toespelingen over de rand

likkend, zuigend
heel verwoed
ontzettend mooi
hoe je dit doet
genietende woordjes
klinken heel zacht
gulzig happend
terwijl je lief lacht

genot schittert als
parels in je ogen
voor jou zou dit
elke dag wel mogen
romig sap stroomt
langzaam in golven
mond en handen
worden nu bedolven

laatste lik, laatste haal
zachtjes glijdend,
verdwijnend, helemaal
wauw, wat een feest
zo zalig lekker
is ‘t nog nooit geweest
voldaan en heel moe
doen we nu…
onze ogen toe





wat een toestand
zo’n ijsje!!
in een kinderhand


Marina Geerinck© Hartendame2

zij verweeft verleden met heden
bundelt herinneringen tot een levensboek
dat ze bewaart in de bovenste lade
van haar zolderkamer
–haar geheugen-
waar ze jou joviaal uitnodigt tot lezen
verhaalt tussen haar vele sanseveria' s
iedere anekdote tot een pagina
en brengt elk hoofdstuk weer tot leven
haar onuitgegeven manuscript
behaalde reeds vele luisterende oren
beter dan…
-de gouden pen-
vindt ze, want vrouwentongen
zitten nooit… zonder werk


Marina Geerinck© Hartendame2

hij zwom al jaren in een poel
waar duisternis geen licht verschafte

tegen beter weten in aanhield hij zijn vaart
botste vaker dan gewild tegen oeverloze kanten

geen oren naar een bril of was het de neus…
die hem het scherper zicht onthield?

tot de dag kwam en hij besefte dat stilstand
geen verloren tijd inhield

stille waters hebben diepe gronden…
maar brengen vooral een heldere kijk


Marina Geerinck© Hartendame2

Echt gebeurd!

Mijn jongste dochter (nu 26) had als kind steeds de onhebbelijke gewoonte om op blote voetjes door het huis te trippelen.  Wat we ook ondernamen... niets hielp, in een mum van tijd waren de schoenen verdwenen... En als ik zeg verdwenen, dan waren ze ook verdwenen... Ze kwamen werkelijk op de gekste plaatsen te voorschijn... de speelmand, de wc, boodschappentas of de hondenmand... noem maar op!
Zelfs als we gingen wandelen en zij rustig in de kinderwagen zat moesten we altijd een oogje slaan of ze nog haar schoenen droeg.
Op een dag was oma op bezoek, mijn dochter toen een twee jaar oud, trippelde weeral op blote voetjes rond, op een gegeven moment verkondigde mijn schoonmoeder nog enkele boodschappen te willen doen, uiteraard was mijn oudste dochter van 4 onmiddellijk enthousiast om met oma op wandel te gaan. De jongste hoorde haar zus woorden en riep:
'Ikke ook mee...' Oma lachte fijntjes en zei: 'ja natuurlijk mag jij ook mee, maar dan moet je wel eerst je sandaaltjes zoeken...!'
Als een hazewind ging ze er vandoor... ze zocht... en zocht... en oma wachtte... en wachtte!
Tot op een gegeven moment we een hartverscheurend schreien hoorden...
Mijn schoonmoeder en ik vlogen door de hal en zagen daar ons kleintje zitten te midden van een hoop schoenen die ze allemaal uit de schoenkast had gezwierd... met dikke traantjes en een wanhopig gezichtje snikte ze:
' Ikke... snik.... vinne... snik.... mijne 'JAN BALLEN' niet meer!' (sandalen)


Marina Geerinck© Hartendame2

grauw en grijs was de gevel

waarachter eenzaamheid woonde

leeg en koud het pad dat leidde naar ’t stille leven

in een verwarmde achterkamer

stil weggedoken in de grote plooien van haar huid

die als een te grote mantel haar ziel bekleedde

eerde zij, wat haar nog restte

zuinig de herinneringen die zwart-wit

aan muren kleefden

droomloze dagen waarin ze rouwde

om verloren kansen

hoelang haar uur nog van de werkelijkheid

gescheiden was wist zij niet

doch, zachtjes sterven wilde zij

zoals de bloemen deden in haar tuin