Oorlogskindje

vingers strelen getaande huid

fluisterwoorden vullen ruimte

vlinderkusjes dwalen tussen plooien van ‘t leven

hoop tekent ogen die nadenkend staren

ze hadden lief, oneindig lief

vijftig voorbijgevlogen jaren vormden ‘wij’

hoofdrolspelers in ’t samenspel van geven en nemen

gedeelde vreugde en smart smeedde alle banden dicht

zonder zijspoor, hand in hand

hij telde de deuren

en wist; rood was nummer zeven

te agressieve kleur

waarachter eenzaamheid verscholen lag

verborgen sleutel

die hem scheidde van de buitenwereld

opende angst

dat ooit slot en sleutel niet meer passen zou

piepende scharnieren

schreeuwden om vergane glorie

onrust kleefde

wanhoop draagt het kleed van angst

en nestelt zich in de kamers van ’t hart

droefheid sluiert het zicht

wanneer kleurloze lippen gebeden prevelen

genadeloos tikt de tijd

en likt wonden naar het verleden

Mijn dag begon heel goed
want... ik hoorde jou
en dat geeft mij zoveel moed

jij mijn groot geluk
door jou voel ik me opgewekt
mijn dag kan echt niet meer stuk


Marina Geerinck©Hartendame

Een heer had in zijn echtelijk bed
met twee vreemde vrouwen dolle pret
maar owee... daar kwam zijn echtgenote er aan
opeens was het met zijn plezier gedaan
hij werd door haar in z'n blootje 't huis uit gezet

Marina Geerinck©Hartendame

dat ik jou met zoveel tederheid

omhelsde in de tuin der liefde

je kuste op je spraakloze lippen

en ik geen woorden meer vond

toen ik vertellen wou, hoe lief ik je had

dat jij mij met handen van liefde

streelde en mijn tere snaren raakte

jij jouw mond begroef in het kuiltje

tussen mijn wulpse rondingen

waar huiverende huid je onthaalde

dat jij een spoor trok

naar lager gelegen oorden

en wij in honingzoete fluisterwoorden

elkaar beminden voorbij het ochtendgloren

kijk maar eens echt naar mij

met poppen spelen is voorbij

torens bouwen met houten blokjes
vlechtjes en witte sokjes

dit is nu echt waar… verleden tijd

ik ben niet langer meer je klein meid

heus mama ik ben groot

en verf nu mijn lippen rood

één jongen is nu mijn beste vriend

en hoop dat jij hem ook een hele toffe vindt

ach moeke je vindt dit heus nog wel fijn
als je zal begrijpen dat wij voor altijd
de beste vriendinnen zijn


Marina Geerinck© Hartendame2

bijeengeschraapte letters

puzzelt hij tot woorden

die gaten opvullen

in z’n vocabulaire

ongerijmde zinnen

die taalkloof overbruggen

tekenen balken met

een dame vroeg voor haar verjaardag bont
maar manlief bezorgde haar een groot affront
hij wilde niet dat dode dieren
het uiterlijk van zijn vrouw zouden sieren
daarom zei hij... dat zij er heel erg dik mee stond

 Marina Geerinck© Hartendame2

er was een weg

doorheen de wildernis van ’t leven

die krassen liet op de ziel

waar wilde rozen bloeiden

en ‘t onkruid welig tierde

een weg die struikelen liet

over verraderlijke kuilen

bedekt met loze woorden

die duisternis omtoverde

tot rozengeur en maneschijn

het was een weg

waar ’t verdriet regende

bomen die zelfmedelijden droegen

je lieten schuilen onder een afdak

van haat en nijd

op die weg was er de wind

die je om de oren vloog

je fluisterend waarschuwde

voor de wildernis van ’t leven

die krassen liet op de ziel

 Marina Geerinck© Hartendame2

zinloos de woorden die minachting riepen

droevig de termen gegooid in de strijd

waar galspuwend vuur vrede doofde

ontsporingen volgend door onnadenkend

streven van ‘hen’ die hoge toppen scheren

neerkijkend op hun dienaars die

voor de leeuwen gegooid het rooien moeten

in naam van verdraagzaamheid

hoe heilig is nog onze God

wiens naam op verraderlijke lippen kleeft

‘mijn’ vaderland… ‘mijn’ moedertaal

waar ‘mijn’ voorouders voor streefden