nog geur ik jou

in de waanzin

van mijn dromen

waan me

in jouw achtergebleven armen

en streel je haren

tot 't zielenwater vloeit

ik lees jouw stil gelaat

woorden en emoties

zijn niet meer

alleen je glimlach

heb ik bewaard

en in de morgendauw

schrijf ik je naam

vroege zonnestralen

tekenen de eenzaamheid

de overkant... zo ver

zo onbereikbaar ver

Marina Geerinck© Hartendame2

jij tekende golven in het mulle zand

die emoties bedolven

onder klanken van een zingend hart

teder gestemd was de snaar

die gevoelig de ziel beroerde

ik wist…ik had je eerder ontmoet

weggespoeld door de eeuwen

bleven slechts herinneringen

voortbestaan in het diepst van ons-zijn

fluisteringen streelden huiverende huid

die zacht onthaalde het woordeloos

Een os woonde naast een stier
die maakte met de meisjes veel plezier
troosteloos keek de os dan toe
als er weer eens een domme koe
viel voor de charmes van dat 'play-boydier'

Marina Geerinck© Hartendame2

zoals een diva bejubeld werd

verhief men het onding

tot glorie van de maker

die een rond getal bepaalde

‘onstabiel’ veroorloofde zij

een gedachteloos geprevel

waarop gerichte blikken

ik danste in regenbuien

die de zomer uitfloten

sprong in plassen

die ‘t spiegelbeeld braken

ik lachte en schudde

oude jaren als regendruppels

uit mijn haren, jong...
waren enkel nog de gummilaarzen


Marina Geerinck© Hartendame2

Heb ik 't niet vaak gezegd?
je niet dikwijls genoeg uitgelegd!
riep mevrouw Van Praemen
omdat haar man teveel snoepte van bramen
en nu... tegen buikkrampen vecht

Marina Geerinck© Hartendame2

De troubadour speelde op z'n luit
z'n metgezel blies op de fluit
mensen dansten op de tonen
in hun beurzen rinkelden de kronen
het gezelschap ontving een flinke duit

hier was ik al eerder geweest

toen ik blindelings voorbij holde

en jaren verdwenen in een droom

we hinkelden over mozaïeken tegels

blauw was raak en viel uit de boot

op deze plek was het jij die me versloeg

ik plantte witte lelies, weet je nog?

ze droegen hoop op stengels

en jij lachte zonnestralen bij elkaar

toen ik je zei ‘hier ontmoet ik jou weer’

mijn lichaam vergaf me ‘t loslaten

M’n ouwe knar

loopt op versleten benen...

hij kreunt, puft en zucht

alsof hij elk moment bezwijken kan

onze communicatie loopt mank

omdat hij mijn bevelen niet aanvaardt

betweter eerste klas!

heb ik hem al zo vaak verweten

voor geen rede vatbaar

geen zin om werken

blijkt steeds meer de slogan

af en toe wil ik hem iets verkopen

maar die schop onder zijn kont

daar wacht ik best nog even mee…

want eerlijk is eerlijk,