M’n ouwe knar

loopt op versleten benen...

hij kreunt, puft en zucht

alsof hij elk moment bezwijken kan

onze communicatie loopt mank

omdat hij mijn bevelen niet aanvaardt

betweter eerste klas!

heb ik hem al zo vaak verweten

voor geen rede vatbaar

geen zin om werken

blijkt steeds meer de slogan

af en toe wil ik hem iets verkopen

maar die schop onder zijn kont

daar wacht ik best nog even mee…

want eerlijk is eerlijk,

Onlangs had ik een gesprek met een hoogbejaarde nonkel. Eenennegentig jaar... maar kwiek als een veertiger, hij zou volgens zijn eigen zeggen nog over mijn hoofd kunnen springen. Hij voelt zich goed in zijn vel, geniet van het leven en rijdt zelfs nog met de auto die hij twee jaar geleden vervangen had door een spiksplinternieuw exemplaar, ondanks dat iedereen hem op andere gedachten probeerde te brengen, moest en zou hij een 'nieuwe voiture ' hebben. Hij reed al zeventig jaar met een auto en dat zonder brokken maken... Dat de 'snotneuzen' uit zijn familie hem dit maar eens nadeden!  Die betiteling gold iedereen die hem nonkel noemen moest, dus alle neven en nichten tussen veertig en zeventig jaar oud.
Nonkel is niet van de grootste, alhoewel ik hem op oude vergeelde foto's altijd klein van gestalte vond, beweerde hij toch groter te zijn geweest in zijn mooie jonge jaren maar de ouderdom had hem laten krimpen!  Zijn trouwfoto was hiervan een mooi bewijs, tante die al heel veel jaren overleden was... stak met hoofd en schouder boven hem uit!
Voor zijn leeftijd is hij nog erg bijdehand, wandelt af en toe om de bloedsomloop in zijn benen op peil te houden, drinkt graag een glaasje port en rode wijn bij het eten, maar of dit de remedie is om een gezegende leeftijd te behalen betwijfelt hij. Volgens hem moet je 'bezig' blijven want rust roest!  Zo heeft hij zijn wekelijkse kaartnamiddag met enkele vrienden en verder houdt hij zich bezig met allerlei vrijwilligerswerk. Twee tot drie keer per week gaat hij op bezoek in het rusthuis bij 'oude menskes' maar dat sommigen van die oudjes nog een paar jaar jonger zijn dan hijzelf... moet je hem niet zeggen want dan is hij potdoof! Dat laatste is ook iets dat hij graag eens uitbuit wanneer het hem heel goed van pas komt uiteraard.
In gedachten is hij soms net een kwajongen, hij kan grappen en grollen als de best, kortom hij geniet gewoon met volle teugen van het leven.
Regelmatig komt hij even langs en vertelt dan af en toe eens iets wat hij anderen niet onmiddellijk zou vertellen, zoals nu...
Hij had een lief...
Ik moest alle moeite van de wereld doen om niet in een lachen uit te barsten bij het zien van zijn gezicht.
Hij leek ook niet echt blij, tuurlijk niet! Hij wilde helemaal geen lief maar hij zat er wel mee opgescheept! De vrouw om wie het ging was volgens zijn zeggen, helemaal stapel op hem. Bij wat verder vragen kwam het er uit, het vrouwtje was 88 en was iemand bij wie hij af en toe eens langs ging om een praatje te maken.
'Ach zo erg is dat toch niet? Geniet gewoon van wat God jullie biedt, een mooie vriendschap en...
Nonkel boog zich over de tafel heen en zei: 'Gij snapt het niet kind! Zij is verliefd op mij!'
'Ja nonkel en dan? Mag ze dat niet zijn? Wees fier dat is een teken dat je er nog goed uitziet!'
'Fier! Fier! Ge snapt er helemaal niets van!'
'Nee, ik snap het niet dus moet jij het me maar even uitleggen!'
Nonkel wreef met vlakke hand over zijn aangezicht en zuchtte: 'Ik ben niet verliefd op haar!'
'Och! Is het dat...' In gedachten verzonken knikte ik nonkel toe, zo te horen had je op een bepaalde leeftijd geen behoefte meer aan verliefdheden... Raar want kon me dit natuurlijk nog niet voorstellen, verliefd zijn is zalig om te beleven, het is een gevoel dat eigenlijk nooit zou mogen verdwijnen... 
'Jaaa, dat is het!' onderbrak hij mijn gedachtengang, ' En weet je wat het ergste is? Zij vertelt iedereen dat ik haar... hum... Ge weet wel ben hé!'
Nog altijd niet het probleem hiervan inziend, zei ik: 'Luister eens, als jij je goed voelt in haar gezelschap en je kan met haar af en toe een praatje maken, waarom zou je het er dan niet bijnemen dat zij verliefd is op jou?'
Even hing er een doodse stilte en toen opeens klonk het:
'Meiske ik ben verliefd op haar vriendin!'

Marina Geerinck© Hartendame2

struikelend over

eigen denkbeeldigheid

zaagde hij bomen

die hij tot

muggenziften herleidde

bekrompenheid kleefde

als tweede huid

dat hij net als ’t addergebroed

achterwege liet wanneer

waarheid passeerde

toen hij van een kiezel

weer een molensteen maakte



Marina Geerinck© Hartendame2

dat ik jou innig omhelsde

je kuste op je spraakloze lippen

en ik geen woorden meer vond

toen ik vertellen wou, hoe lief ik je had

dat ik je ogen las

maar verzonk in jouw blik

wij de wereld even vergaten

en de toekomst probleemloos kleurde

dat ik mezelf in liefde gaf

en jou in tederheid onthaalde

jij dromen tot werkelijkheid bracht

Langzaam klommen ze

tegen de kerkhofmuren

waren ongewild getuigen

van ’t verdriet en leed

dat dagelijks passeerden

jaren van vrijheid

bracht onbelemmerde groei

dat zich moedig vastklampte

aan uitgeholde voegen

die weinig houvast boden

fier verheven droegen ze knop

die bloeiende schoonheid

vertoonde van kleine roosjes

hoofden eerbiedig gebogen

wiegden zachtjes met de wind

glinsterende regendruppels

gleden over rozenblaadjes

vielen als rouwtranen

om ‘hen’ wiens heengaan

zoutkorrels als restant

van leven dat armoedig sliep

tussen dromen en waken

onder dekens van verleden

die blindheid verborgen

het regende vragen

die waarheid weerspiegelde

in webben van eigenbelang

geen oren naar klagen

Het doorgeefstokje wandelt rustig door bloggenland en tikt hier en daar een blogje aan en wie weet… worden dromen en wensen niet vervuld door de goede fee die wellicht over onze schouder mee leest, proberen maar!

Ik ontving het stokje van Michelly.

*Waar ik zal beginnen weet ik als moeder uiteraard onmiddellijk, een lang, gezond en gelukkig leven voor mijn kinderen en schoonkinderen!

*Misschien moeten ze ook eens gaan denken aan kleinkindjes… want ik wil heel graag nog mijn achterkleinkinderen leren kennen!

*Wat ik heel graag wil verwezenlijken is, dat ik het boek dat ik aan het schrijven ben tot een mooi eindresultaat mag brengen… Ik hoop dat mijn manuscript een goede uitgever zal vinden en dat mijn werk weldra door boekenwurms zal worden verslonden!

*Ik droom al vele jaren om eens het grote lot te winnen… helaas dat lot liep steeds mijn deurtje voorbij maar… ik nodig het gerust uit om eens binnen te wippen!

*Deze wens houdt verband met de vorige, aja want zonder dat groot lot kan ik deze niet waarmaken, wat zou ik nu doen met zoveel geld? Eerst en vooral een deel van de centjes verdelen onder mijn twee dochters en dan mij een buitenverblijf aanschaffen ergens in Italië of zuiden van Frankrijk, met een eigen zwembad!!

*Uiteraard vergeet ik ook de dieren niet, want als grote dierenvriend droom ik al jaren om een heel groot pachthof te kopen met veel grond omheen, waar dieren dan van hun oude dag konden genieten inplaats van een gruwelijk lot te ondergaan in het slachthuis!  Ik zou willen dat ik de macht had om beestachtige veehandelaars de strengste straffen op te leggen die er bestonden en de rechter die zulk volk vrijsprak, hetzelfde lot te laten ondergaan als die onschuldige dieren die respectloos werden behandeld! (Misschien leent de goede fee me eens haar toverstafje en mag ik voor één keertje eens heel stout zijn... ik toverde dit volk om in varkens, die zich in een grote modderpoel bevonden) 

*Verder wens ik mezelf, en al de mensen om wie ik geef een goede gezondheid en een gezegende leeftijd toe!

                                                 
                                                       Marina
 

Ik geef het stokje door aan:

Roosje

Annechien

achter gebarsten ruiten

leven herinneringen

doorkruist van zware nachten

die gitzwart kleven

aan levensloze bomen

waanzin waait over leeggeplunderde akkers

troostend zalven woorden

de wonden die nooit littekens worden

pijnlijk fluistert de stilte

haar schuldgevoelens toe

in mijn droom was ik steeds dezelfde

een wilde amazone die naakt beteugelde

de vurige hengst die zij bereed

opgedreven tempo passeerde schroom

bracht waanzinnige hoogtes

die adembenemend stilte doorbrak

woorden weerkaatsten tegen muren

toen de wilde galop eindigde

zij draagt ’t kind-zijn

dat met blinde ogen holt

over uitgestippelde wegen

waar uitgesleten drempels

herinneringen dragen

lippend doorheen de ruimte

zingt zij haar eigen lied

dat klankloos golft

over pijnbanken van weleer

die hartzeer bewaren

ongeloof tekent vraagtekens

als samengebundelde lasten

haar struikelen laten

en zij weerloos weggedoken

ze sprong van de hak op de tak
zonder haperen
behield haar evenwicht op de koord
waaronder het vangnet van in
elkaar geweven fantasie
haar behoedde voor gezichtsverlies
jonglerend met waarheid en leugens
die ze omtoverde tot sensationele
taferelen uit haar hoed ving
ze grote ogen, zonder blozen
temde ze grote muilen…


het roddelblad

Marina Geerinck© Hartendame2

als stilte fluisterend
een zeemzoet verlangen baart
dat mijn hart in streling raakt
weet ik dat jij aan me denkt

vlinderkussend dwalen lippen
die ik onthaal in grenzeloze liefde
verheven voor even in hogere sferen
waar jij en ik elkaar weer ontmoeten
 

Marina Geerinck© Hartendame2

de lift was ’t obstakel

die ik trapsgewijs ontliep

kruislings onze blikken

die vlinderachtig streelden

ik las bewondering in bruine ogen

die mij gevangen hielden

zinderend weerkaatste energie

op marmers die ons

onzichtbaar overkoepelde

’t was een flits, voorbijgaand

tussen het dalen en stijgen

onbekend zal ik aan je denken

even nog, wie je was…

aan ’t ontastbare dat tastbaar werd

tot ik weer ontwaakte

in de dagelijkse sleur van ’t leven

dromen is toch iedereen gegeven,

of niet soms??

Marina Geerinck© Hartendame2

gedichten, opgeborgen in een map
die ze bij moeilijke momenten even openklapt
woorden, wondermooi en heel apart
lieten afdrukken voor eeuwig in 'r hart
niemand had tot nu toe geweten
dat zij de schrijver van dit alles niet kon vergeten
maar ooit misschien, zal er een moment zijn
dat ze terug kan denken zonder verdriet en pijn
ze dan weemoedig en in liefdevolle taal
de kleinkinderen vertelt... haar verhaal
in hun ogen zal ze vragen lezen
wie heeft deze gedichten voor oma geschreven?
zij zal dan de waarheid zeggen
hen met diepe gevoelens proberen uit te leggen
dat er ooit iemand was in haar leven
voor wie ze uit liefde alles had willen opgeven
nieuwsgierige vragen zouden ze haar stellen
zodat zij dan haar hele story moest vertellen
als hij 'hierboven' het maar had toegelaten
hadden zij elkaar nooit hoeven te verlaten
want van hem hield ze bovenal het meest
en was hij zonder twijfel... nu hun opa geweest


Marina Geerinck© Hartendame2